Dezelfde middag dwaalden Harry en ik samen door de supermarkt. Hij had een muts op, terwijl het hoogzomer was. Ook bedekte zijn dure merkzonnebril zijn geweldige groene ogen. Harry leek gemakkelijk zijn weg door de supermarkt te vinden en pakte de benodigdheden zonder overleg. Hij had duidelijk al bedacht wat hij zijn moeder en zus ging voorschotelen. Nieuwsgierig keek ik naar de ingrediënten die in ons karretje verdwenen. Aangezien mijn rol niet heel functioneel was, had ik opgeëist dat ik het karretje zou duwen. Harry had ingestemd met de rede dat boodschappen doen dan efficiënter zou verlopen. Hoewel hij koken leuk vond, leek hij het inslaan van de ingrediënten een tijdrovende bezigheid te vinden. Hij mompelde dan ook al na enkele seconde geïrriteerd toen hij iets niet kon vinden. Met een geamuseerde glimlach begaf ik me naast de jonge jongen en liet mijn ogen over de schappen glijden. Niet veel later vond ik wat Harry al een kleine drie minuten zocht. Met een speelse grijns strekte ik me uit, leunde op mijn voorvoet en greep de kruiden. Triomfantelijk overhandigde ik het Harry. Hij keek me dankbaar aan, maar toch zag ik een kleine irritatie, aangezien hij het niet had kunnen vinden.
‘Geniet is een beetje,’ lachte ik hem hoofdschuddend toe en tikte hem met mijn vinger op zijn neus. ‘Volgende week moet je weer alleen boodschappen doen, dus beter geniet je van mijn gezelschap,’ las ik hem de les en begon het karretje weer te duwen. Hij sloeg zijn arm om mijn schouders en drukte een kus op mijn wang.
‘Het is gewoon zo’n chaotische winkel,’ mopperde hij in mijn oor. Ik grinnikte, aangezien de irritatie me bekend voor kwam. Persoonlijk irriteerde ik me mateloos aan de Kruidvat, de meest chaotische winkel van Nederland.
‘Je overleeft het wel,’ beantwoorde ik hem nuchter, terwijl ik het boodschappenlijstje uit zijn hand griste en nieuwsgierig de volgende benodigdheden in me opnam. ‘Oké, ik heb een idee. Jij doet de bovenste vijf, ik de onderste vijf. Wie als eerste alles heeft gevonden en verzameld, wint. De winnaar krijgt van de verliezer iets naar wens.’ Ik trok mijn rechtermondhoek triomfantelijk in een grijns, best tevreden met mijn idee. Ook Harry leek het idee aan te staan.
‘Oké, zet die kar maar daar neer,’ gebaarde hij. Ik keek naar de plek die hij aanwees en knikte instemmend. Daar stond de – inmiddels best wel volle winkelwagen – tenminste niet in de weg voor andere winkelaars. ‘En mag ik heel even kijken wat ik dan moet halen?’ Vlug overhandigde ik hem de lijst. Hij nam de producten vlug in ze op en legde het blad toen in het wagentje.
‘Oké, op drie gaan we.’ Ik nam al een renpositie aan, wat Harry deed grijnzen. Gebrand op de winst begon ik de tellen. Zodra ik het woord ‘één’ had uitgesproken, begon Harry te sprinten. Terwijl hij triomfantelijk omkeek, vanwege zijn voorsprong en valse actie, liep hij bijna een oud-vrouwtje omver. Geschrokken verwijde ik mijn ogen en kon een gilletje onderdrukken. Pas toen ik hem om de hoek zag verdwijnen en het vrouwtje geschrokken om zag kijken, besefte ik me dat ik nu al achterstond. Vlug zette ik ook een sprintje in, op weg naar de koeling. In mijn hoofd herhaalde ik het lijstje. Tot mijn teleurstelling bleek de winkel net zo chaotisch te zijn als de Kruidvat. Alles stond kriskras door elkaar en ik had totaal geen overzicht waar de groenten of sausen lagen. Het duurde ongelofelijk lang voordat ik mijn artikelen bij elkaar gesprokkeld had, waardoor ik chagrijniger dan nodig terugkeerde bij de winkelwagen. Harry stond ‘verveeld’ bij de wagen te wachten. Hij had zijn zonnebril afgedaan, waarschijnlijk zodat hij sneller de producten kon vinden. Ook zijn muts had hij afgedaan, waardoor zijn krullen warrig om zijn hoofd hingen. Hij was zelfs aantrekkelijk terwijl hij tegen een winkelwagentje aanleunde. Mijn verschijning deed hem triomfantelijk lachen. Zelfs zijn ogen glinsterden van triomf. Ik rolde met mijn ogen en gooide chagrijnig mijn spullen in de wagen.
‘Wat een rot winkel,’ schold ik half binnensmonds, maar Harry had het gehoord en barstte in een schaterlach uit, waardoor verschillende mensen ons fronsend aankeken. Ik ramde hem in zijn maag en keek hem zowel beschaamd als geïrriteerd aan. Dit deed zijn lach verdwijnen, maar zijn ogen bleven glinsteren.
‘Je kan niet tegen je verlies,’ concludeerde hij.
‘Dat heeft er niks mee te maken. Deze winkel is gewoon op elke mogelijke manier onlogisch ingericht,’ oordeelde ik en begon de winkelwagen vooruit te duwen. Tot mijn grootste irritatie stond er ook nog een rij. Dit deed me gefrustreerd een diepe zucht slagen. Harry’s armen gleden om mijn middel.
‘Ik ben gewoon efficiënter aangelegd, daar kan je ook niks aandoen,’ fluisterde hij in mijn oor, terwijl hij zijn kin op mijn schouder liet rusten. De lach was in zijn stem hoorbaar eveneens als zijn genot van de overwinning. Dit frustreerde me slechts meer, waardoor ik mijn kaken strak op elkaar klemde, mijn lippen tot een streep trok en mezelf moest inhouden om een snerende en verdedigende opmerking te maken. In plaats daarvan gaf ik hem een por in zijn buik met mijn ellenboog, waardoor hij een stap achteruit zette. Met een dodelijke blik keek ik over mijn schouder, waardoor hij zijn twee handen als wijze van onschuld in de lucht stak. Ik draaide me om en ontspande, alhoewel ik nog steeds baalde. Eenmaal bij de kassa aangekomen, begon ik de winkelwagen uit te ruimen. Harry schoot me snel te hulp en rekende vervolgens af. Zijn zonnebril had hij weer opgedaan, maar de muts hield hij deze keer achterwege. Eenmaal buiten snoof ik de heerlijke frisse lucht op. Zodra de winkel achter ons lag, kon ik weer een glimlach op mijn gezicht vormen. Harry keek me hoofdschuddend en oordelend aan, maar zei niks.
‘Wat?’ Vragend trok ik mijn wenkbrauw op. Met een glimlach haalde hij zijn schouders op.
‘Het was jouw idee. Ik had niet verwacht dat jij chagrijniger de winkel zou verlaten dan ik.’ Hij grinnikte en begon de auto in te laden. De glimlach verdween van mijn gezicht. Waarom wreef hij het er zo in?
‘Jij wint duidelijk nóóit iets,’ overdreef ik nukkig. ‘Dus deze winst is voor jou, zodat je eindelijk is iets gewonnen hebt.’ Ik schonk hem mijn liefste glimlach. Hij grinnikte en sloeg zijn armen om me heen.
‘En nu houd je op. Ik betaal je kleding morgen, dat is wat ik wens als winnaar. En nu gaan we lekker lunchen.’ Hij keek me met dwingende ogen aan. Hoewel ik het al helemaal niet met zijn eis eens was, knikte ik toch braaf. Aan mijn eigen afspraken hield ik me dan wel weer, hoewel ik het ongelofelijk oneens was met zijn beslissing.
‘Als dat is wat je wenst.’ Ik haalde mijn schouders op en drukte een kus op mijn lippen. ‘Dan zal ik het maar accepteren.’ Ik glimlachte en besloot me nu weer normaal te gedragen. Zo snel als mijn humeurigheid was gekomen, zo snel was het ook weer weggeëbd. Op de bijzittersstoel draaide ik de volume knop van Harry’s radio harder en zong zachtjes mee. Met een glimlach van plezier hoorde ik hoe Harry’s stem me bijviel. En hoewel zijn zuiver loepzuiver was en ik de zuiverheid in mijn stem sterk betwijfelde, maakte dat niet uit. We genoten van ons duet, zelfs Harry leek te genieten van het moment. Dit bevestigde hij toen hij zijn hand op mijn been legde en er zachtjes in kneep. Ik keek hem glimlachend aan en leunde tevreden met mijn hoofd tegen het raam. Londen gleed aan ons voorbij. Ik wist nu al dat deze stad mijn thuis ging worden en het voelde goed. Misschien voelde het wel beter dat mijn verhuizing van mijn geboorteplaats naar Leiden.
‘Harry?’ Mijn vragende stem deed hem vluchtig opzij kijken, terwijl hij de oprit van zijn huis opreed.
‘Wat is er?’
‘Waarom heb je het me niet zelf verteld. Over je tournee? Waarom moest ik dat op internet lezen?’ Mijn vraag werd beantwoord door een onaangename stilte. Harry verhardde zijn greep op zijn stuur, maar ontspande daarna. Hij zette zijn auto in de parkeerstand en leunde zichtbaar achterover in zijn stoel. Langzaam keek hij me aan.
‘Ik wist niet hoe ik het moest uitleggen. Ik hoorde het zelf ook pas, nadat het al op internet stond. Door alles wat ik volkomen vergeten dat ik had ingestemd, weken geleden.’
‘Dus toen bedacht je dat je het niet meer aan mij hoefde te vertellen?’ Met mijn helderblauwe ogen probeerde ik zijn groene vast te houden, maar haast beschaamd leek hij weg te kijken.
‘Nee, ik wist dat ik het er met je over moest hebben. Maar ik wist ook dat je het toch al wist en er dan over bellen had geen zin. Ik wil niet met je bellen over dat soort dingen. Ik wil je zien als we het erover hebben.’ Met die woorden keek hij me serieus aan. ‘Omdat ik niet wil dat je liegt dat het je niks doet en omdat ik geen ruzie met je krijg zonder de kans te hebben om het gelijk goed te maken. En ik was bang dat dat wel ging gebeuren.’ Hij beet aarzelend op zijn lip. Ik sloot kort mijn ogen. Zijn hele redenering leek logisch. Ik had met mijn ex vaak genoeg ruzie gehad, omdat we bellend en append elkaar alleen maar kwader maakte, terwijl de feitelijke ruzie iets kleins bedroeg. Alleen Harry’s hele redenering leverde ook een heel groot probleem op.
‘Als je mij belangrijke dingen niet door de telefoon wil vertellen, hoe zie je een relatie waarin jij 90% van de tijd weg bent, dan voor je?’ Mijn stem was helder, had een vlaag van onzekerheid en onbedoelde kilheid, maar besloeg de kern van het probleem dat tussen Harry en mij inhing. En opnieuw werd mijn vraag beantwoord met stilte. Ik wilde dat hij sneller zou antwoorden, dat hij me zou vertellen dat we het wel zouden uitwerken en dat het allemaal goed ging komen. Ik wilde hem horen zeggen dat mijn zorgen nutteloos en misplaatst waren, maar hij zei het niet. Hij zei niks. Toen ik mijn ogen opende, staarde hij me aan. Betekenisvol, maar ik wist niet wat die veelzeggende blik precies betekende. ‘Har, zeg iets.’ Ik haatte het hoe kwetsbaar en smekend mijn stem klonk. Mijn vraag leek zijn gepeins en gestaar echter te verbreken, waarna hij mijn handen greep en deze stevig vasthield.
‘Ik weet het nog niet, maar ik weet wel dat ik wil dat het werkt. Ik wil dat wij ons er doorheen slaan. Natuurlijk bellen we, natuurlijk ga ik je alles vertellen via de telefoon en ja het zal moeilijk zijn. Het zal niet makkelijk zijn, maar wie zegt dat liefde makkelijk is?’ Hij keek me met zijn trouwe groene ogen aan, zijn blik had iets treurigs, maar tegelijkertijd stonden ze zó ontzettend vastbesloten. Ik zuchtte diep en knikte als wijze van antwoord.
‘Het is nog ver weg, laten we eerst maar gewoon het interview overleven en het etentje vanavond en alle andere dingen die ons te wachten staan.’ Ik glimlachte dapper en drukte een kus op zijn lippen. Vervolgens haastte ik me de benauwende auto uit en begon de boodschappen uit te laden. Harry volgde me zwijgend. De volgende paar dagen zouden we het er niet meer over hebben, alsof het uitgesproken was. Toch knaagde het duidelijk nog aan ons beide. We hadden het leuk samen en het haalde de plezier en de liefde tussen ons niet weg, maar het knaagde wel. Ik maakte me zorgen. Bang om iets te verliezen wat me zo dierbaar was, bang om hem te verliezen. Ik pakte zijn hand, terwijl ik mijn zorgen probeerde weg te duwen, en kneep er veelbetekenend in. Hij sloeg zijn arm om me heen als antwoord en liet zijn boodschappentas in de gang staan. Zonder iets te zeggen trok hij me dicht tegen zich aan. Ik snoof zijn geur op en groef mijn gezicht in zijn borstkas. Enkele momenten stonden we zo, innig omarmd, alsof we elkaar alvast goede moed wilde inpraten voor alles wat komen ging. En ik genoot van de omhelzing. Niet omdat ik bang was dat het mijn laatste zou zijn of omdat het mijn hart sneller deed kloppen. De omhelzing had een andere belading. Ik besefte me dat het een omhelzing was ten teken dat Harry en ik weer een stapje dichter naar elkaar toe waren gegroeid. We gaven elkaar hoop en kracht. En dat was iets wat ik nog niet eerder bij Harry of iemand anders had gevoeld.


Yeaah, na een lange dag studeren hierbij nog een stukje voor jullie (: Ik heb leuk nieuws voor jullie, wat ik nog even lekker niet ga vertellen! Het volgende stukje zal helaas even op zich moeten wachten, want dat moet ik nog schrijven ... Door de tentamens is dat er even ingeschoten! Ik hoop dat jullie weer van dit stukje genieten. Ikzelf zit toch een beetje met het gevoel dat ik dit verhaal niet geweldig begonnen ben en niet helemaal tevreden ben met hoe het verhaal loopt, maaarrr... daar heb ik iets op bedacht. Jullie zullen het volgende hoofdstukje of het hoofdstukje daarna horen wat ik nu weer bedacht heb (:
Wat denken jullie?
En bedankt again voor de kudo's! Het is super leuk om mezelf in de top stories van de week te zien staan en in de dagelijkse top! Thanks a lot (:

Reacties (3)

  • Brett

    Ik heb het gevoel dat ik iedere keer in herhaling val, maar ze zijn zo geweldig leuk samen aaaah

    2 jaar geleden
  • Teal

    Heerlijk hoofdstuk idd!

    2 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Weer een heerlijk hoofdstuk!
    Ik hou van Feline en Harry!

    Ik ben benieuwd wat je bedacht hebt!
    Veel succes met je tentamens! I know the feeling (:

    Xxx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here