Ik bereidde me voor op een stekende pijn onder mijn kin, het gevoel van de kochel die door mijn lichaam boorde, de finaleklap en daarna de leegte van de dood. Maar die kwam niet. De geur van bloed vulde mijn neus en ik voelde een warme vloeistof op mijn nek. Ik durfde me niet om te draaien, bang voor wat ik zou zien. Er kwam nog een beetje rook uit Jonathans pistool. Hij viel op zijn knieën en staarde gechoqueerd naar zijn handen. ‘Ik heb iemand vermoord.’, fluisterde hij in shock terwijl de tranen over zijn wangen liepen. Voorzichtig draaide ik me om en zag de man met het litteken op de vloer liggen in een plas donkerrood bloed. ‘Je kon niet anders, Jonathan.’, zei Jinnie die naast hem kwam zitten. ‘Het waren smerige moordenaars.’ Toen keek Jonathan op naar mij. Hij sloeg zijn hand voor zijn mond en rende op me af. Met een bonk viel hij neer op zijn knieën voor mij en omhelsde me stevig. ‘Oh my God, Evan!’ Ik greep Jonathans trui en snikte er tegenaan, zo geschrokken van alles. Jinnie kwam er ook bij zitten. Ze legde haar hand op mijn bovenbeen en ik voelde dat mijn wangen rood waren. ‘Je leeft nog, Evan.’, probeerde ze me te troosten, maar ze wist niet waarom ik werkelijk zo van streek was. ‘Eh Jinnie.’ Jonathan liet me los maar bleef troostend door mijn haar aaien. ‘Evan is zo van streek omdat hij op zijn vijftiende verkracht is, en nu dus opnieuw zo op privé plekken is aangeraakt. Oh ik vind het zo erg voor je, Evan.’ Jinnie sloeg haar hand voor haar mond en trok me toen naar zich toe in een knuffel. ‘Jongens, laten we maar gauw gaan voordat die andere gast wakker wordt.’ ‘J-Je hebt hem toch niet dood geslagen?’, vroeg ik aarzelend. ‘Ik hoop het niet.’ Jonathan beet op zijn trillende lip. Ik voelde me een beetje licht in mijn hoofd, en mijn hart klopte snel. Er zat nog steeds bloed van de man op mijn nek, maar eigenlijk voelde ik me alleen opgelucht dat ik het niet was geweest. ‘Jonathan!’, riep ik toen ik me iets besefte. Wat was ik stom geweest dat ik daar niet eens aan had gedacht! ‘Je hebt toch een telefoon bij je?’ ‘Ja.’ ‘Bel de politie!’ Hij zuchtte en schudde zijn hoofd. ‘Evan, denk je echt dat ik dat nog niet geprobeerd heb? Ik heb geen bereik hier.’ ‘Zullen we nou gaan?’ Jinnie wiebelde zenuwachtig heen en weer. Ik gebaarde naar mijn vastgeketende polsen en benen. ‘Als ik los ben.’ Jinnie probeerde de touwen los te peuteren. ‘Laat mij maar.’ Jonathan haalde zijn zakmes tevoorschijn en had binnen no-time de touwen doorgesneden. ‘Is het veilig om door de deur te gaan? Misschien zijn er meer.’ ‘Laten we door die deur gaan.’ Ik wees naar een deur aan de andere kant van de kamer dan die van de deur waar Jonathan zen Jinnie doorheen waren gekomen. ‘Welke deur? Evan, ben je aan het hallucineren of zo?’ ‘Nee, ja, ik bedoel eh.. Toen we gescheiden van elkaar waren ben ik door een slang gebeten en nu kan ik doorgangen zien. Laten we gaan!’ Ze keken me raar aan, maar gingen er niet op verder en volgden me. Het moest er vast idioot uit hebben gezien hoe ik de deur opende, omdat zij de deur niet konden zien. ‘Ze ontsnappen!’ Met een ruk keken we om. Felix was bij gekomen en rende op ons af. ‘Snel!’ We renden de deur door en ik gooide die achter ons dicht. We stonden in een lift, een modernere dan de oude van eerder. ‘Snel, druk op een knop!’ Jonathan drukte snel op een knop en ik voelde Jinnie mijn arm beetgrijpen. De lift begon langzaam te dalen, en Felix kwam ons niet achterna. ‘Geen zorgen, die dude zit niet meer achter ons aan.’, zei Jonathan geruststellend. Ik voelde mijn hart versnellen. Wat was er toch mis met mij? Lag het aan Jinnie? Vond ik... vond ik haar leuk?! Ik bedoel, ze was een prachtig meisje, maar ik kende haar nog maar net. Kon ik al zo snel voor haar gevallen zijn? Ik dacht aan de laatste keer dat ik zo’n gevoel had gevoeld en dat was toen ik me jaloers op Jonathan voelde. Maar ik was niet jaloers op Jinnie. Haar grip op mijn arm verstevigde en mijn wangen gloeden nog erger. De liftdeuren schoven open en we stapten uit. Meteen verdween de lift door de vloer. Het leek totaal niet alsof we in een kamer uit het huis waren. De vloer, muren en het plafond waren allemaal een zachte kleur wit/beige en er waren schaduwen van ramen op de muren, ondanks dat er ergens ramen of deuren waren. ‘Oké Evan, waar is de deur?’, vroeg Jonathan. Ik slikte. ‘Ik zie geen deur. Helemaal niks.’ Jonathan en Jinnie kekem me geschrokken en verbaasd aan. ‘Géén deuren? Maar hoe komen we hier dan uit!?’, zei Jinnie geschrokken. We keken om ons heen in de kamer. Er stond alleen een boekenkast en er ging een schilderij aan de muur. Het was een oud portret van een vrouw, waarschijnlijk van adel omdat ze een kroon op had, die op één detail na heel gewoon leek. Het waren alleen haar felgele ogen die afweken. ‘Creepy.’, fluisterde Jonathan bij het zien van het schilderij. Toen ik de boekenkast nauwkeriger bekeek, trok iets mijn aandacht. Het was alsof één boek gesprayd was met die blacklight-graffiti. Maar dat boek kon toch geen doorgang zijn? ‘Jongens, dat boek daar heeft dezelfde kleuren als die verborgen doorgangen.’, zei ik, en ik pakte het boek uit de kast. Het hele boek stond vol met tekst. Moesten we dat hele boek gaan lezen? Daar zouden we zowat drie uur over doen! ‘Evan!’ Ik keek op naar Jonathan met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Kijk naar de omslag van het boek!’ Ik deed het boek dicht en draaide het om zodat ik het plaatje op de voorkant kon zien. Met verbaasde ogen staarde ik naar het boek, naar het schilderij, en weer terug naar het boek. Dezelfde vrouw, het zelfde schilderij, stond op de voorkant van het boek. ‘Is dit een of ander idioot raadsel?’, dacht Jonathan hardop terwijl hij bedenkelijk met zijn vingers door zijn haar kamde. Ik duwde het boek in Jinnie’s handen en ging voor het schilderij staan om het van dichtbij te kunnen bekijken. Mijn neus raakte het doek bijna aan. Toen viel mijn oog op iets dat in de lijst gegrift stond: het nummer 386. Ik dacht hard na. Opeens stond Jonathan naast me, en hij zei na vijf seconde kijken. ‘Jinnie, sla het boek open op pagina 386.’ Ik voelde me een beetje beschaamd omdat Jonathan meteen op een idee was gekomen. ‘Slim nerdje.’ Ik porde hem. ‘Ja dat kan ik van jou niet zeggen.’ Ik keek Jonathan beledigd aan. Hij lachte. ‘Ik plaag je maar.’ ‘Prik de duivel de ogen uit, ontdoe daar van haar macht. Alleen dan zullen er nog nieuwe wegen voor ons openen.’ Ik keek Jinnie met een diepe frons aan, en zij leek ook verward door de vage tekst. Maar Jonathan gniffelde en leek blijkbaar precies te weten wat we moesten doen. ‘Ik weet niet zeker of dit gaat werken, hoor.’, mompelde hij terwijl hij het kleine zaagje uit zijn zakmes uitklapte. Hij scheurde ermee door het doek heen, liet lege gaten achter waar de ogen van de vrouw gezeten hadden. Daarna sneed hij een vierkantje uit het doek waar de kroon had gezeten. Hij keek stralend naar het schilderij, maar liet toen zijn schouders hangen. Natuurlijk, hij kon niks zien, maar ik zag de randen van de lijst oplichtten. ‘Jonathan je bent geniaal!’ Hij keek verward, maar realiseerde zich toen dat alleen ik de verborgen doorgangen kon zien en zijn gezicht begon te stralen. ‘Het verbaasd me dat het heeft gewerkt.’, zei Jinnie vol ongeloof. ‘Laten we g- whoah!’ Ik voelde me opeens heel duizelig en licht in mijn hoofd, en ik viel achteruit. Mijn hoofd bonkte en leek bij elke bonk een scheut pijn door mijn lichaam te sturen, als een hart die bloed verspreidde. ‘Evan!’ Geschrokken hurkte Jonathan naast me neer. ‘Wat heb je?’ Ik kreunde. ‘Weet ik niet. Ik voel me duizelig en en mijn hele lichaam d-doet pijn.’ Jonathan ondersteunde mijn rug zodat ik rechtop kon gaan zitten. Hij snakte naar adem. ‘Evan je nek!’ ‘Wat is er met mijn nek?’ In mijn hoofd had ik het geschrokken gegild, maar in werkelijkheid kwam er maar een zwakke mompel over mijn lippen. Jonathan trok zijn jas die ik aan had uit zodat hij mijn nek beter kon inspecteren. Hij legde zijn hand op de plek van de slangenbeet. ‘Het is helemaal zwart rond de beet!’ Hij trok aan mijn shirt zodat die aan de ene kant strak om mijn nek zat maar dat mijn schouder aan de kant van de beet ontbloot was. Zijn vingers gleden over mijn schouder. ‘Het verspreid zich.’, mompelde hij. Ik voelde me opeens ongelofelijk stom. Hoe had ik ooit een groot vies serpent kunnen vertrouwen en kunnen geloven dat hij me puur en alleen wou helpen en dat er geen andere dingen aan het gif zouden zitten dan de hallucinaties? Waarschijnlijk had hij gelogen toen hij zei dat die criminelen het gif ook gebruikten, of misschien gebruikten ze het wel maar waren ze niet zo achterlijk als ik om me te laten bijten. De pijn en duizeligheid werd erger, en ik voelde ook hoe ik plotseling een stuk minder goed kon zien, en dat een ijzige kou zich door mijn lichaam verspreidde. ‘Ik heb het k-koud.’, mompelde ik. Ergens vaag zag ik Jinnie naar mijn jas die ik aan haar had gegeven reiken, maar Jonathan hield haar tegen. ‘Niet doen Jinnie. Ik respecteer het dat je voor Evan wilt zorgen maar jij moet zelf echt warm blijven nadat je bijna dood bent gevroren.’ Vervolgens trok Jonathan zijn trui uit en deed die bij mij aan. Nu had hij alleen nog maar een zwart hemd aan. Hij moest het vast ijskoud hebben. ‘Jinnie, kun jij zo voorop lopen en ons naar ene veilig plekje brengen?’, vroeg Jonathan terwijl hij me de jas weer aantrok. ‘Natuurlijk.’ Ze moesten beiden hun krachten inzetten om me omhoog te krijgen, maar toen ik op mijn voeten stond tuimelde ik weer bijna naar scheren. Jinnie wist me op te vangen maar bleef zelf met moeite overeind omdat ik een stuk langer en zwaarder dan haar was. ‘Dank je.’, mompelde ik geluidloos. Jonathan tweifelde. ‘Moet ik hem op mijn rug nemen? Zou dat lukken?’, vroeg hij vertweifeld aan Jinnie. ‘Je doet maar.’ Ik probeerde zo goed mogelijk mee te werken om op Jonathans dug te komen, maar mijn lichaam leek nutteloos en slap. ‘Oké let’s go.’

Reacties (5)

  • Shibui

    Oh no!

    2 jaar geleden
  • aarsvogel

    Plottwist:P

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oh no😱

    Hoe kan dat?? What's going to happen??

    2 jaar geleden
  • LaLoba

    Wowoowowow snel verder

    2 jaar geleden
  • LaLoba

    Wowoowowow snel verder

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here