Hoofdstuk 1.1


Haar blik was strak gericht op die van hem. Ze voelde iets trekken bij haar linker ooglid, maar weigerde eraan toe te geven. Ze kon dit. Dit was waar ze goed in was. Niemand zou haar hierin kunnen verslaan.
      Het duurde even, maar uiteindelijk slaakte hij inderdaad een diepe zucht en schudde zijn hoofd. Yes! En zoals altijd was Jera winnares van deze wedstrijd in koppigheid! Ze kon in gedachten de trompetten horen schallen, waarna Uptown Funk begon te spelen en confetti om haar gelaat danste.
      Ouders. Het waren waarschijnlijk de meest frustrerende wezens op deze hele aardbol. Het was alsof ze geprogrammeerd waren om tegen je te zijn en al je ideeën en hobby’s slecht te vinden. Er was niks mis met het feit dat Jera eindelijk haar instagram updatete met foto’s van hun vakantie op Bali. Ze had al lang genoeg gewacht en nu ze geland waren op Schiphol, kon ze veilig haar internetbundel weer te gebruiken. Bovendien was het allemaal haar moeders schuld. Ze had eigenlijk de hele vakantie foto’s en stories willen plaatsen, maar haar moeder had het haar verboden. Dan zouden dieven weten dat hun huis leeg stond. Alsof Jera aan haar instagram volgers zou laten weten dat ze met haar ouders op vakantie was. Iedereen dacht waarschijnlijk dat ze daar met vriendinnen was. Dat was veel cooler dan op vakantie met je ouders. Bleg.
      Het argument van haar moeder sloeg dus werkelijk nergens op. Wat was het leven ook oneerlijk. Er was nu sprake geweest van een populariteit dodende stilte, waardoor ze tien volgers was verloren! Ze moest daarom meteen van de eerste gelegenheid gebruik maken om haar lieve fans te laten weten hoe geweldig het prachtige resort op Bali was geweest. Het was noodzakelijk dat ze haar nieuwe bikini en voor haar doen super bruine huid konden bewonderen. Misschien won ze daar die laatste paar duizend volgers mee die haar op een miljoen zouden brengen. Dan had ze in ieder geval één van haar goede voornemens weten te behalen dit jaar. Gelukkig kon ze nu weer gewoon foto’s plaatsen. Het zou echter fijn zijn als haar ouders stopten met zeuren over haar mobielgebruik.
      ‘Het is gewoon ontzettend ongezond om constant naar een beeldscherm te staren, Jera. Bovendien kan een dergelijke verslaving nooit goed zijn. Kijk toch om je heen! Al die lampjes van Schiphol zijn prachtig!’ De blondine trok haar wenkbrauwen op en blikte welgeteld twee seconden naar buiten, voor ze haar interesse verloor. Prachtig? Als je het vergeleek met grote grijze fabrieken was Schiphol prachtig, ja, maar Jera vond alle beelden op haar mobiel toch een stuk poëtischer dan een lelijk vliegveld. Haar vader was oprecht gestoord. En hoe kwam hij erop dat ze verslaafd was? Een mobiel was niet te vergelijken met drugs of sigaretten. Wat dat betreft was ze eigenlijk een model dochter.
      ‘Pap, dat is bullshit,’ sprak ze dan ook simpelweg zonder verder nog weg te kijken van haar mobiel, tenzij dit hoogst noodzakelijk was. Ze wilde immers geen koffer op haar hoofd krijgen. Bulten en blauwe plekken waren niet bepaald “instagram materiaal”.
      Geconcentreerd koos ze nog enkele tags uit om de foto meer onder de aandacht te brengen, terwijl ze haar ouders volgde door de grote gangen van Schiphol. Elk jaar was het weer een immense wandeling en Jera vroeg zich af of ze hun vliegtuig expres altijd op de polderbaan lieten landen. Misschien moest ze eens opzoeken wie de baas van Schiphol was en hem laten weten dat ze er niet heel erg vrolijk van werd dat ze telkens een hele marathon moest afleggen voor ze eindelijk weer eens bij de bewoonde wereld was.
      Ze opende net met haar duim de internet app, om het te googlen, toen ze plots een harde duw kreeg en moeite moest doen om haar telefoon niet uit haar handen te laten vallen. Het ging maar net goed. Ze wilde er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren, als haar geliefde communicatievoorwerp op de grond was gedonderd. Kwaad keek ze om zich heen en zag een man langs haar lopen. Het kon niet anders dan dat hij haar uit haar evenwicht had gebracht.
      ‘Kijk uit waar je loopt, gast,’ verliet geërgerd haar lippen. Het feit dat de enige reactie van de man een compleet verwarde blik was, deed haar bloed borrelen. Ze kreeg de neiging om hem eens goed duidelijk te maken dat het niet netjes was om uit het niets kei hard tegen mensen op te botsen zonder vervolgens je excuses te maken. Zo moeilijk was een simpele “sorry” immers niet uit te spreken, maar haar ouders hielden haar tegen. Echt, gemaakt om tegen te werken die mensen. Jera wist het honderd procent zeker.
      ‘Jera, hij raakte je niet eens aan. Laat die arme man met rust en kom mee.’ Was haar moeder blind? Niet raken? Die eikel botste vol tegen haar op! De manier waarop haar moeder keek, gaf echter aan dat tegenspreken haar in grote problemen kon brengen en gezien een scène midden op Schiphol niet heel erg goed was voor haar reputatie, besloot Jera mokkend door te lopen. Voor nu. De volgende persoon die haar mobiel in levensgevaar bracht, was er geweest.
      Met een pijnlijk gezicht wreef ze over haar borst. Ergens kon Jera niet begrijpen dat haar ouders niks hadden gezien van die botsing. Het was echt best hard. Nu was Jera klein en vrij smal, iemand die fysiek snel omver te gooien was, maar dan nog. Ze viel niet zomaar om van een zuchtje wind. Met een nors gezicht staarde ze weer naar haar mobiel, maar was door de commotie compleet vergeten waar ze mee bezig was. Lekker dan. Stomme man.
      ‘Lieverd, misschien moet je gewoon even je ogen op het looppad voor je houden. Dan zie je tenminste wat er gebeurt in plaats van dat je uit het niets kwaad wordt op onschuldige mensen.’ Zien wat er gebeurt? Moest hij nodig zeggen. Ze besloot echter maar weer gewoon te luisteren. Haar boosheid en onwilligheid ebde toch al weg, om plaats te maken voor een gevoel van zekerheid en enthousiasme. Ze had geen idee waar het vandaan kwam. Misschien was het, omdat ze bijna Schiphol achter zich konden laten om naar huis te gaan.
      Hoewel ze geen zin had om een nieuw schooljaar te beginnen en liever nog even vakantie had, was ze wel blij weer gewoon haar eigen spulletjes te hebben en dagelijks te mogen posten, zonder meteen gezeur te krijgen. Bovendien was Charles thuis gebleven en in tegenstelling tot haar ouders, begreep Charles haar altijd. Hij was nooit stout en telkens weer super blij om haar te zien. Ze hoopte maar dat de buurvrouw lief voor hem was geweest en anders moest ze hem maar extra verwennen.



Reacties (3)

  • Croweater

    Wat een vreselijke personage haha.
    Which I like

    2 jaar geleden
  • Grace

    aawh, zo fijn geschreven!
    Ben benieuwd hoe Jera haar problemen kan combineren met haar instagram-beroemdheid haha

    2 jaar geleden
  • Chidi

    Ah, heerlijk, Anna! ^^ Love it.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here