Natuurlijk had ik het niet moeten doen. Natuurlijk heeft het consequenties. Vooral bij de jongen waarvan ik al twee jaar lang zijn monsterlijke kanten zie. Maar man, wat voelt het goed om hem even op zijn plaats te zetten, al is het maar voor even.
De eerste klap ontwijk ik, maar de daarop volgende verrast me en laat me naar mijn buik grijpen. Een trap laat me op de grond vallen en bij de volgende krijg ik net mijn gezicht beschermd met mijn armen.
‘Ondankbaar kreng!’ ‘Slet!’ ‘Mislukkeling!’
Ik doe verschillende pogingen mijn wand te pakken, omhoog te krabbelen, en terug te vechten, maar Luke is te snel, te sterk. Mijn lichaam doet steeds meer pijn bij elke klap en elke schop. Hoe goed ik me voor een seconde voelde, hoe snel dat ook weer is verdwenen. Het is letterlijk uit me geslagen en ik voel me ook verslagen. Dit was een stap te ver en ondanks dat ik weet dat dit me juist kracht zou moeten geven om woedend terug te vechten, is het een stap te zwaar. De rugzak zit veel te vol en raakt alleen maar voller met de woorden die Luke naar me roept, de klappen en trappen die hij uitdeelt. Ik geef me over. Ik maak me klein en zet alles uit, mijn gedachtes, mijn tegenstribbelingen, alles. Iets dat ik gewend was te doen de afgelopen twee jaar, wanneer Luke mij wilde en ik geen nee kon en durfde te zeggen.
De woorden en de pijn gaan voor een tijdje door. Ik merk geen eens dat het gestopt is tot Luke mij zittend in zijn armen trekt, zijn warme, zoute tranen neervallen op mijn wang.
‘Je snapt dat je dit verdiende toch? Ik wilde het echt niet doen, maar ik moest wel. Jij hebt me tot dit punt gedreven, Jay. Ik hou van je, dat weet je toch?’
Ik hoor zijn woorden, maar het effect blijft gering. Ik voel me zwak, maar ik ben niet zo zwak als eerst. Ik hoor nu hoe raar zijn woorden zijn, woorden waar hij wel vaker dingen mee goed probeerde te praten. Het waren woorden waar hij een ruzie mee probeerden goed te maken of wanneer hij me mentaal had gesloopt. Probeerde hij er nu serieus fysieke mishandeling mee goed te praten?
Ondanks dat ik nu lig in de armen van een monster, mijn lichaam pijnlijk, en vandaag totaal niet is gegaan zoals ik had gewild, voel ik toch weer hoop. Het effect van Luke op mij is dan toch echt al afgenomen. Ik blijf inzien wat voor een vreselijk persoon het is. Ik krabbel niet volledig terug naar mijn gebroken, oude zelf. De sprank hoop laat mijn gedachtes weer langzamerhand terug komen en als in een snel vaart ga ik door de opties die ik nu heb.
‘Het is oké Luke,’ hoor ik mezelf zeggen terwijl ik uit zijn armen op sta. Terwijl ik dit doe voel ik de pijnlijke steken bij de plekken waar Luke me heeft geraakt, maar ik vertik het om dit te laten zien. ‘ik wil nu graag slapen.’
Luke knikt verwoed terwijl hij op staat. ‘Moet ik je naar bed brengen of-‘
‘Nee.’ Ik pers een glimlach op mijn gezicht. ‘Ik kom er zelf wel.’
Luke knikt, drukt een kus op mijn wang en schenkt me een schitterende glimlach, die ik het liefst van zijn gezicht krab. ‘Oké lieverd. Morgen zal alles weer zoals vanouds zijn. Ik hou van je.’
Zodra Luke de hoek om is van de gang, verdwenen achter meerdere stenen muur, laat ik de ingehouden pijn eruit. Ik zak neer op de grond en vloek meerdere keren.
Nooit wordt het meer zoals vanouds. Dit moet en zal stoppen. En er is één iemand die hier wellicht voor kan zorgen.

Reacties (6)

  • Shaybuttah

    Ik hou vab je verhaal!! Ik ben heel benieuwd naar wat er komen gaat!!! Snel verder oh en een weekje te laat. Maar nog gelukkig nieuwjaar 😘 xxx

    2 jaar geleden
  • Shibui

    *Geeft luke een bitchclap*

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Ik vraag me af hoe mensen reageren als ze zien dat ze toegetakeld is

    2 jaar geleden
  • Slughorn

    Wauw... Gekke is dat het echt lijkt alsof hij van haar houdt.
    Ik denk dat ie niet weet hoe die lief moet hebben (‘:

    2 jaar geleden
  • Lancome

    ...en toen sprong ik in en uit het verhaal om Luke even billenkoek te geven. Enzo.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here