Voor Wells!
Bevat spoilers voor Arrow.

Esmée was het wel gewend om te dealen met ruzies, oorlogen en vechtpartijen. Ze schrok niet meer van grote wonden, of coma's of mensen die het liefst iemands hoofd in wilde slaan. Maar er was één ding waar ze na twee jaar nog niet overheen was.
Drie jaar geleden werd Esmée Hale gevraagd om deel te zijn van een groep die zichzelf de Legends noemde. Samen met haar beste vriendin, Lieke Miller, die ook was gevraagd, hadden ze volmondig ja gezegd.
Wat er een jaar later was gebeurd, had nooit moeten gebeuren. En het was iets geweest waar ze misschien nooit overheen zou komen. Het feit dat precies Damian Darkh, de man die Laurel Lance had vermoord en mede Legend Ray Palmer had ontvoerd, Lieke had neergeschoten.. daar kon ze nog steeds niet bij. Ze hadden haar nog geprobeerd te redden, Lieke, maar wat ze ook deden; de wond was gewoon te groot. Een dag daarna overleed ze. En de vriendin die ze sinds haar kinderjaren kende, was er niet meer.

Esmée begon te rouwen. Niemand mocht bij haar komen. Niemand mocht boos worden op haar. Ze huilde lange dagen. Ze haatte de Legends, al was dat maar voor een dag of drie. Maar zonder hen, was dit allemaal nooit gebeurd. Er was een iemand die uiteindelijk tot haar doordrong. Iemand die wist hoe het voelde iemand kwijt te raken en daar uiteindelijk overheen was gekomen.
Ze was zo dicht naar Ray Palmer toe gegroeid, dat ze ongeveer acht maanden na Lieke haar overlijden een koppel waren geworden. Maar de nachtmerries, die ze sinds die dag had gehad, waren nooit weggegaan.

"Help! Iemand help!" riep Esmée hard. Ze stond in een donkere, kleine kamer. Voor haar lag Lieke in een plas donkerrood bloed. Ze ademde nog, maar amper en Esmée wist niet wat ze moest doen.
"Iemand?" riep ze, de tranen rolde over haar wangen. "Help dan, iemand, verdomme!"
Ze viel op de grond en liet haar lichaam over die van Lieke vallen. Ze pakte Liekes pols. Ze was dood. Esmée schreeuwde hard en keek naar haar bebloede handen. Ze bleef er naar storen tot dat alles rood werd. Donkerrood. De kleur van Liekes dood.


Gillend werd Esmée wakker. Ze begon te trappen, probeerde uit het bed te komen. Ze huilde, haar wangen waren doorweekt. Alles om haar heen leek dichterbij te komen. Tot dat ze tegen iemand aan werd getrokken. Ray, dacht ze.
Hij pakte haar vast, drukte haar tegen zich aan.
"Esmée." zei hij zachtjes. "Esmée rustig. Het was een nachtmerrie. Rustig maar."
Esmée kon niet stoppen met huilen. Ze haatte de nachtmerries. Ze wilde Lieke een goede plek geven, maar ze herleefde elke dag haar dood en het maakte haar zo zwak. Zo verdrietig. Trillend pakte ze Rays handen, die op haar buik lagen en sloot haar ogen.
"Gaat het?" vroeg hij zachtjes. Hij wiegde haar zacht heen en weer en Esmée ademde diep in en uit. Maar ze schudde haar hoofd en kneep lichtjes in zijn handen.
"Ik word gek, Ray. Ik word gek." huilde ze.
"Nee, je word niet gek. Esmée, je mist Lieke, dat is niet meer dan logisch. En tot dat je haar een goede plek hebt gegeven, zal de pijn niet weg gaan." antwoordde hij.
"Hoe lang moet dat nog duren?" zuchtte ze. Ze legde haar hoofd tegen zijn borstkas aan, terwijl ze probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen.
"Dat kan heel lang duren, Es."
Hij zuchtte en deed een lok haar achter haar oor.
"Wil je wat water?" vroeg hij, toen hij voelde dat ze iets rustiger was. Esmée knikte. Zijn handen verlieten haar en Esmée volgde Ray met haar ogen terwijl hij naar de wastafel liep en een beker water voor haar inschonk. Ze wilde niet dat hij te ver weg ging. Ze was vaak bang dat er iets gebeurde als Ray niet bij haar was.
Natuurlijk vertrouwde ze de andere Legends wel, maar Ray begreep haar. En daarnaast was ze bang dat er iets met Ray zou gebeuren.
Hij kwam terug en gaf haar de beker. Ze nam gulzig een paar slokken. Haar lippen waren enorm droog.
Hij ging in kleermakerszit naast haar zitten, waardoor hij met haar knie zachtjes in haar rug prikte. Hij keek naar haar, haar wang was helemaal nat. Het deed hem pijn om haar zo te zien.
"Je mag niet weg." zei Esmée zacht. "Je mag nooit weg."
Ray glimlachte, voordat Esmée haar hoofd naar hem toe draaide.
"Ik meen het." zei ze toen, waarna ze haar beker water op de grond zette.
"Ik weet het. Ik zal nooit weg gaan. Ik wil ook helemaal niet weg." zei hij toen. Esmée liet haarzelf tegen hem aanvallen. Hij pakte haar vast en zuchtte, terwijl hij zijn neus in haar haren verstopte. Hij drukte een kus op haar kruin en keek zwijgend voor zich uit.
"Denk je dat Lieke goed is daarboven?"
Hij knikte, vrijwel meteen.
"Zeker." zei hij toen.

Het duurde een kwartier voordat Esmée stopte met praten. Ray luisterde zwijgend naar haar. Hij wist dat Esmée haar tijd nodig had. En hij zou die geven.
"Laten we nog even gaan slapen. Het is bijna ochtend, maar je hebt je slaap nodig." zei Ray toen. Esmée knikte en ging rechtop zitten. Ze kroop onder de dekens en voelde hoe Ray achter haar kwam liggen. Hij legde zijn brede, veilige arm om haar heen en het voelde goed. Ze wist dat als hij haar vasthield, de dromen niet zo snel zouden komen. Ze zuchtte, voordat ze haar ogen sloot. Ze voelde Rays langzame ademhaling in haar nek.

Ongeveer drie uur later werd Esmée weer wakker. Ze had geen nachtmerrie meer gehad. Haar hoofd was helemaal leeg en daar was ze blij mee. Ze draaide zich om in de armen van Ray en glimlachte toen ze zag dat hij nog sliep. Esmée kon dan uren naar hem staren.
"Hey." zei hij toen. Zijn stem was schel, dat was het altijd een beetje in de ochtend. Hij opende zijn ogen en keek Esmée aan.
"Ik dacht dat je nog sliep." zei ze toen, waarna ze een kus op zijn droge lippen drukte.
"Deed ik ook, twee seconden geleden." lachte hij.
"Hm.." zei hij langzaam, voordat hij Esmée tegen zich aantrok en haar een lange knuffel gaf.
"Ray, kan jij-" hoorde Esmée toen. Ze keek op en zag Leonard in de deuropening staan. Ze had niet eens gemerkt dat de deur open was gegaan.
"Sorry, dom van mij." lachte Leonard.
"Wat wilde je vragen, Leonard?" vroeg Ray, die zijn hoofd naar hem toe draaide, maar Esmée niet los liet.
"Of je mij zo kan helpen met mijn coldgun, er is geloof ik iets mis."
Ray knikte.
"Natuurlijk. Ik kom eraan, geef me een minuutje of vijf." zei hij toen. Leonard knikte en liep weg.
"Je bent veel te lief." grinnikte Esmée, ze drukte een kus op zijn neus.
"Ga je mee? Misschien kan je me helpen?"
Hij klonk zo lief, dat ze hem gewoon niet kon weigeren. Dus knikte ze en stond ze op. Maar tot haar verbazing trok Ray haar terug, waardoor ze half op hem lag.
"Eerst een kus." lachte hij. Een twinkeling stond in zijn ogen, waarna Esmée haar lippen tuitte. Hij boog naar haar toe en drukte zijn lippen lang en liefdevol op die van haar.
"Dit gaan ons lukken, Es. We komen hier samen doorheen."
Esmée staarde hem aan en knikte toen. Hij wreef zachtjes over haar wang met zijn vrije hand en glimlachte toen zwak.
"Je bent sterk. Zo, ontzettend, sterk." hij gaf haar een kus. "En die nachtmerries die gaan wel weg. Misschien niet morgen, misschien niet deze week. Maar ze gaan weg. Ik beloof het."

Reacties (13)

  • AckIes

    RAY IS ZO CUTE EN LIEF IN DEZE ONE SHOT DAT MAAKT MIJ WEL EEN BEETJE DOOD TBH. IT'S BAE AF YES.

    2 jaar geleden
  • AckIes

    Ze wist dat als hij haar vasthield, de dromen niet zo snel zouden komen.

    bc ray is the perfect medicine for everything tbh

    2 jaar geleden
  • AckIes

    Hij legde zijn brede, veilige arm om haar heen en het voelde goed.

    I WANT THIS

    2 jaar geleden
  • AckIes

    "Denk je dat Lieke goed is daarboven?"

    Ik wilde eerst zeggen: tbh is Lieke daarboven met Lenny. Maar toen zag ik dat Lenny in deze os nog leeft HAHAHAHA.

    2 jaar geleden
  • AckIes

    Hij pakte haar vast en zuchtte, terwijl hij zijn neus in haar haren verstopte. Hij drukte een kus op haar kreun en keek zwijgend voor zich uit.

    CUTE AF!!!!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here