Het is laat wanneer ik de common room met mijn kaken op elkaar binnen strompel. De ruimte is bijna verlaten, het haardvuur één van de weinige lichtbronnen. Degene die ik wil spreken zit op zijn vaste plek bij het vuur.
‘Malfoy.’
Ik zie dat hij me heeft gehoord. Spiertjes in zijn gezicht spanden zich aan bij het horen van zijn achternaam, maar toch houdt hij zijn blik gericht op het vuur. Doet alsof hij me niet hoort. Waarom was deze jongen, die ik als één van mijn betere vrienden beschouw en waar ik de laatste tijd erg op reken, nou zo ontzettend koppig, zo kinderachtig?
Tot mijn irritatie kijkt Pansy wel op. Ze heeft zich zo dicht naast Draco genesteld dat ik me afvraag waar Draco met zijn gedachte heeft gezeten. ‘Wat zie jij eruit,’ klinkt haar schele stem.
‘Koop een spiegel,’ kaats ik haar toe. Pansy’s gezicht betrekt, tegelijkertijd dat Draco (eindelijk) op kijkt. Zijn gezicht vertrekt en ik zie hoe zijn ogen donkerder worden, als dreigende wolken die een storm voorspellen. ‘Wat is er gebeurt?’ Zijn stem klinkt afstandelijk, zoals hij zich na ons gesprek ook heeft gedragen, maar de vraag zelf is alles behalve afstandelijk.
‘Loop met me mee.’
Draco negeert de hand van Pansy die ze vluchtig op Draco zijn knie had gelegd en staat op. Pansy’s hand valt terug in haar eigen schoot. Ik had gelachen om de uitdrukking op haar gezicht als ik me niet zo belabberd voelde.
Draco loopt voor me uit en twee seconden later bevind ik me opnieuw in de gangen van de kerkers, die me vanavond ineens heel erg tegenstaan.
We zijn naar een gang gelopen, waarvan we weten dat er nooit iemand komt, een zelfde soort gang als nog niet eens een uur geleden. De gedachte aan het voorval laat me tegelijkertijd rillen en koken van woede.
‘Dus wat is er? Gestruikeld?’ Opnieuw de afstandelijke klank in zijn stem, maar ik weet dat hij oprecht wilt weten wat er aan de hand is. Zijn ogen laten het doorschemeren. Het beurt me ondanks al het negatieve toch een klein beetje op.
‘Ik wil antwoorden op mijn eerdere vragen.’
‘Gaat dit over Luke?’
‘Ja.’
Zijn ogen nemen mijn lichaam in zich op, mij heel bewust makend van hoe bekrompen ik sta. Ik probeer recht op te staan, maar de pijnscheuten in mijn rug weerhouden mij hiervan. Ik klem mijn kaken op elkaar om niet hard op te vloeken. Ondanks dat ik dit allemaal zo subtiel mogelijk deed, zie ik hoe Draco het heeft gezien. Ook zijn kaken zijn aangespannen, maar om een andere redenen.
‘Gaat dit ook over Luke?’ woede schemert erin door.
Ik slik de woorden die ik wil zeggen in. ‘Wat is jou verleden met Luke?’
Draco pakt mijn pols vast en trekt me dichter naar hem toe, de plotselinge beweging laat mijn lichaam protesteren en een zachte kreun van de pijn kan ik niet onderdrukken.
Zijn gezicht is vlak bij de mijne. Zijn ogen boren in die van mij. Ik zie zijn woede, zijn frustratie, en een sprank spijt? ‘Hoelang is dit al gaande?’
Ik kijk weg. ‘Wat?’
Met zijn hand draait hij mijn hoofd weer recht, geen mogelijkheid om nog weg te kijken. ‘Hoelang mishandelt Luke je al?’
Ik blijf stil, vecht tegen de woorden die staan te springen om gehoord te worden.
‘Verdomme Jay! Ik weet wat er aan de hand is. Ik heb de puzzelstukjes nu echt wel in elkaar gezet. Waarom laat je het toe?!’
‘Jij weet niet hoe het is!’ schreeuw ik. Wanhoop, frustratie, verdriet en pijn hebben zich een weg naar buiten gevochten. Het is alsof ik open barst. Ik kan het niet meer ontkennen. ‘Je weet niks Draco! Niet in wat voor een hel ik de afgelopen twee jaar leefde. Hoe ik een verdomme roze bril droeg en veel te laat door had wat er gaande was. Hoe ik mezelf compleet kwijt was en moet vechten om te zijn waar ik nu ben. Jij weet niet hoe erg ik van mezelf walg, omdat ik het inderdaad toe liet. Je weet niks Draco. Je weet verdomme helemaal niks!’ Het laatste schreeuw ik. Ik hijg door de inspanning die de woorden me kostte. Ik heb de waarheid vertelt en ondanks dat ik op misschien wel een sprank opluchting hoopte, voel ik hier niks van. Het enige wat ik voel zijn de pijnlijke spieren in mijn lichaam, het gebonk in mijn hoofd, de frustratie en de vermoeidheid. Ik kijk Draco aan en hij kijkt terug. Zijn blik verraad hoe hij zich voelt, iets dat mij overrompelt. Ik had verwacht niks te zien, of misschien een sprank woede, aangezien Luke al niet zijn favoriete persoon is, maar geen spijt. Spijt is over zijn gezicht getrokken, zijn mond spreekt meerdere vervloekingen terwijl hij rond begint te ijsberen. Compleet uit het veld geslagen, bekijk ik hoe de jongen die ik zo goed ken, geheel anders reageert dan ik had verwacht.
‘Verdomme!’ Zijn harde stem laat me opschrikken. In twee stappen staat hij voor me, zijn handen vinden die van mij. ‘Jaylinn, het spijt me.’
‘Hoe bedoel je?’ De verbazing in mijn stem is duidelijk hoorbaar.
‘Wat Luke jou heeft aangedaan, is- is gedeeltelijk mijn schuld.’


Nog een hoofdstuk dit weekend! :o Ik zat gister in zo'n fijne schrijf flow dat ik echt veel heb kunnen schrijven, dus vandaar nog één. Ik ben echt super blij, want ik ben zelf al bijna bij het einde. Ik heb nog nooit een verhaal afgeschreven en dit wordt mijn eerste, iets waar ik stiekem heel erg trots op ben. Jullie hebben hier ook echt aan meegeholpen. Ik ben zo blij dat mijn verhaal gelezen wordt en dat jullie zo meevoelen met de karakters. Het doet me goed, dus dank jullie wel hiervoor!(flower)

Reacties (8)

  • Slughorn

    Wat?! Hoe kan dat zijn schuld zijn?!

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oh my gosh in ben wel heel blij dat je het afschrijft, ik HAAT onafgeronde verhalen, zeker aks ze zo goed zijn.

    Daarnaast, ik dacht dat draco spijt zou hebben omdat hij het niet doorhad en zich daar schuldig over voelde, maar dat is niet zo and I want to know so badly

    2 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Waarom stop je nu? Wil je verder gaan? Nu alsjeblieft hihi

    2 jaar geleden
  • Catmint

    Wat de fuck? Zijn schuld?

    2 jaar geleden
  • Shibui

    Wooow....Wat?

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here