‘El, waar is Feline?’ Verbaasd keek ik op van mijn gesprek met Liam. Feline was verdwenen en Eleanor was druk in gesprek met Niall. Bij het noemen van haar bijnaam keek ze vragend op. Vervolgens wierp ze een blik op de groep en fronste haar wenkbrauwen, alsof ze nu pas doorhad dat Feline weggelopen was.
‘Ze ging een tijdje geleden naar de toiletten.’
‘Wat is een tijdje geleden?’
‘Tien minuten?’ Haar antwoord klonk vragend, waardoor ik wantrouwend mijn wenkbrauw ophaalde. Liam legde zijn hand op mijn onderarm om me te kalmeren, maar ik sloeg zijn hand weg. Ik kon niet kalmeren. Feline was kwetsbaar, dat wist ik. En met zowel mijn haters als fans wilde ik haar beschermen. Ik was me bewust dat Feline expres werd geduwd door de goedkope blondine. De blondine had al zo’n beetje de hele avond mijn aandacht proberen te trekken, maar Feline had het niet doorgehad, omdat ze te druk bezig was met haar drankjes, mijn vrienden en de muziek. Ik genoot ervan dat ze zich zo goed voelde in het gezelschap, maar haar naïviteit baarde me zorgen. Het feit dat ze naïef en onbezorgd was, bevestigde ze toen ze James naar ons toe had gebracht. James was het soort man dat allemaal goede bedoelingen leek te hebben, maar stiekem was het een gluiperd. Jaren geleden had ik hem ontmoet in deze club. En zelfs mij had hij weten te verleiden met zijn middelen, mooie praatjes en avontuurlijke blik. Niet alleen ik was destijds voor zijn pilletjes gevallen. Ook Liam en Louis hadden zich laten overhalen. Het was iets waar ik spijt van had, maar niet ongedaan kon maken. Feline kon ik echter wel voor dezelfde fout behouden, iets wat ik dan ook wanhopig probeerde te doen. Dat ze al langer dan tien minuten weg was, zinde me dan ook niet.
‘Ik ga haar zoeken,’ deelde ik de groep mee. Al snel voelde ik Eleanors slanke hand om mijn bovenarm.
‘Ik ga mee,’ mompelde ze vastbesloten. Ik liet toe hoe ze me vasthield, aangezien we ons zo sneller een weg baande door de menigte. In de gang aangekomen liep Eleanor gelijk de vrouwentoiletten in. Niet veel later keerde ze terug. Zonder Feline.
‘Waar is ze dan?’ drong ik gehaast aan.
‘Ze is hier niet.’ Eleanor had opeens iets onzekers in haar stem. ‘Ze voelde zich niet lekker, maar ik dacht dat ze het gewoon een beetje warm had door de drukte.’ Bij de eerste vijf woorden stonden mijn nekharen al overeind.
‘Ze voelde zich niet lekker?’ viel ik uit tegen mijn beste vriends vriendin, maar klemde gelijk mijn kaken strak op elkaar om Eleanor een verdere uitval te besparen.
‘Harry,’ hoorde ik een vrouwenstem. Geïrriteerd draaide ik me om. Twee meisjes rond de achttien keken me nieuwsgierig, maar tevens serieus aan. Als ze mijn handtekening gingen vragen, dan zou ik ontploffen. ‘Zoek je Feline?’ Door die simpele vraag hadden ze mijn aandacht gekregen.
‘Ja, hebben jullie haar gezien?’ Voor één keer dankte ik het internet en mijn fans met heel mijn hart.
‘Ja, ze is hier ongeveer tien minuten geleden flauwgevallen.’ Een golf van misselijkheid deed me ongetwijfeld lijkbleek wegtrekken en ook Eleanor leek een beroerte te krijgen. ‘Een man nam haar mee naar buiten.’ De meisjes keken ernstig, serieus. ‘Ze was wel wakker, maar heel slap. Alsof…’ De twee meiden wisselden kort een blik uit, alsof ze iets niet durfde te zeggen. Voor het getreuzel had ik echter geen tijd. ‘Alsof ze drugs op had. Of heel dronken was. Ze kon niks, alleen maar liggen en huilen. En toen kwam die man,’ ratelde het linker meisje. Zelfs zij leek van slag van wat ze gezien had. Ik hoorde Eleanor naar adem happen en ook mijn gedachtes schoten als een achtbaan door mijn hoofd. Waar was ze?
‘Dank jullie.’
‘Moeten we de politie bellen?’ De meisjes keken me vragend, haast radeloos aan.
‘Nee, ik neem het van hier over. Dank jullie wel.’ Ik richtte me op El, geen tijd om boos te zijn. ‘Kan jij hun nummer vragen?’ Ik gebaarde naar de meisjes die me nog steeds met grote ogen aankeken. ‘Ik neem morgen contact met jullie op,’ deelde ik de meisjes mee en zette het vervolgens op een rennen. Ik duwde iedereen in mijn weg aan de kant en baande me een weg naar de jongens. Buiten adem kwam ik bij mijn vrienden aan. Mijn gezicht moest genoeg zeggen, aangezien hun glimlachen verdwenen.
‘Lou, El is bij de toiletten. James heeft Feline. Ik ga haar zoeken. Ze is of heel lam of gedrogeerd. En allebei staan me niet aan in zijn bijzijn.’
‘Ik ga mee,’ deelde Niall mee en ging me al voor naar onze jassen. Asociaal drong ik voor in de rij en overhandigde de vrouw vlug mijn twee bonnetjes, ook die van Feline. Tergend langzaam wist de jongen mijn jas te vinden. Ik gritste het uit zijn hand, wachtte ongeduldig op Niall en sprintte vervolgens naar de uitgang. Niall volgde. De buitenlucht kwam me als een klap tegemoet, maar ik nam de tijd niet om mijn jas een te doen.
‘Waar wil je zoeken?’ Nialls hijgende stem deed me stoppen met rennen. Ik draaide me gebeten om, maar de waarheid was dat ik het antwoord niet had. Zijn vraag deed me panikeren. Waar moest ik zoeken? Hoe kon ik dit laten gebeuren?! Wanhopig sloeg ik mijn handen voor mijn ogen. Niall sloeg bezorgd zijn arm om me heen.
‘We moeten de politie bellen, Harry.’ Hij klonk serieus. ‘Ze vinden haar wel.’
‘En dan morgen over de hele wereld lezen dat Feline of een drugsprobleem heeft of gedrogeerd is op haar eerste avondje uit in Londen. Haar ouders vermoorden me en laten haar nooit meer hierheen gaan.’ Ik zuchtte diep en vloekte binnensmonds.
‘Ik bel hem. Ik bel hem gewoon. Ik heb zijn nummer,’ schoot me opeens te binnen. Vliegensvlug haalde ik mijn mobiel uit mijn broekzak en zocht op James naam. Daar stond hij. In mijn haast klikte ik bijna de verkeerde James aan. Ongeduldig luisterde ik naar de overgaande telefoon. Even later werd er opgenomen.
‘Hé Harry,’ hoorde ik geamuseerd aan de andere kant van de lijn. Zodra ik zijn stem hoorde, wist ik dat hij haar had.
‘Waar ben je?’ Mijn stem klonk bit en afstandelijk, haast kil. Dit deed hem lachen.
‘Sinds wanneer ben je zo geïnteresseerd?’
‘Sinds jij mijn vriendin hebt gedrogeerd en daarna hebt meegenomen,’ schreeuwde ik hem toe, de wanhoop en woedde duidelijk in mijn stem hoorbaar. Niall beet zenuwachtig op zijn lip en haalde paniekerig een hand door zijn haar. Van zijn verschijning werd ik nog zenuwachtiger.
‘Hoe voelt het om iets kwijt te raken wat je dierbaar is?’
‘Hoe bedoel je?’ snauwde ik de jongen toe. ‘Wat heb ik jou misdaan? Waar is ze?’
‘Na je smerige actie jaren geleden moet je voelen hoe het voelt om iets te verliezen wat je dierbaar is.’ Verwoed probeerde ik na te gaan wat ik James ooit had aangedaan, maar ik kon niks bedenken. Mijn hoofd draaide op volle toeren.
‘Ik weet niet waar je het over hebt.’
‘Natuurlijk weet je dat niet. Voor jou was ze maar een simpele slet, die aan je voeten hing. Na één keer had je het ook wel weer gezien, maar voor mij betekende ze meer.’ Hij klonk ook boos, iets wat niet voordelig kon zijn voor Feline. Ik probeerde te graven naar het meisje waar hij het over had, maar nadenken verging me nauwelijks.
‘James, alsjeblieft. Het spijt me, maar laat Feline erbuiten. Ze heeft er niks mee te maken.’
‘Ik zal laten voelen wat je mij hebt laten voelen.’
‘James, ik smeek je. Ze moet hierbuiten blijven.’
‘Waarom? Ze is lekker, dat weet jij ook dondersgoed.’
‘Ze is onschuldig.’
‘Des te leuker.’ Het zweet brak me uit en bij al zijn antwoorden werd ik misselijker.
‘James, ik doe wat je wil. Ik betaal je wat je wil, maar laat haar gaan.’
‘Ik hoef je geld niet.’
‘Wat wil je dan?’ Wanhopig schreeuwde ik tegen mijn telefoon, maar alleen Niall leek van slag te raken door mijn wanhoop. Dit gesprek was een ware nachtmerrie en er was niks dat ik kon doen. Een lach vulde mijn oren.
‘Hoe voelt het? Wetende dat je meisje nooit meer hetzelfde zal zijn. Je weet wat ze zeggen, verkrachting verandert de vrouw vanbinnen. Ik weet niet of Feline dat ook nog kan verdragen.’
‘James!’ Ik schreeuwde verwoed en trapte uit frustratie tegen een prullenbak. ‘Ik wil haar spreken. James, ik wil dat je je telefoon aan Feline geeft.’ Van wanhoop was mijn stem gezakt naar ijzige kalmte. Ik moest haar spreken. Ik moest haar geruststellen.
‘Ik zou willen dat dat kon,’ zuchtte James, de medelijden duidelijk gespeeld. ‘Maar ik heb eigenlijk geen idee waar ze is.’ Die woorden kon ik slechts beantwoorden met stilte. Hij klonk geloofwaardig. Zijn stem had een geamuseerde ondertoon, wat me de kriebels gaf. ‘Met een jankend lichaam valt niks te beginnen. Ik vond er niet zoveel aan, dus heb haar de auto uit gezet.’ Opnieuw deed James’ antwoord me walgen.
‘Waar?’
‘Weet niet. Ergens rond Hyde Park, Oxford Street.’ Zonder nog wat te zeggen hing ik op.
‘Ze is op Oxford Street of in Hyde Park.’ Ik hield de eerste beste taxi aan, trok Niall achter me aan de taxi in en beval de taxichauffeur zo snel mogelijk naar de juiste bestemming te rijden. Onderweg belde ik Louis en Liam met de dringende vraag of ze ook naar Hyde Park konden komen. Ze stemden in zonder twijfel. Vervolgens belde ik Feline, maar zoals verwacht nam ze niet op. Ongeduldig keek ik toe hoe de weg aan me voorbijgleed. Ik moest en zou haar vinden. Zodra de taxi gestopt was, propte ik de man veel te veel geld in zijn hand en sprintte de auto uit.
‘Feline,’ schreeuwde ik. De wanhoop was weer terug. Wild om me heen kijkend rende ik het park in.
‘Niall, neem jij links.’ Ik keek niet op om te checken of Niall mijn bevelen aannam. Ik ging er vanuit dat hij het deed. In blinde paniek begon ik te rennen. Feline’s naam bleef ik schreeuwen, hopend ergens reactie te krijgen. Voor mijn gevoel zocht ik uren. Het begon zelfs al lichter te worden, waardoor ik wist dat de ochtend begon te vallen. Mijn ringtone deed me geschrokken opkijken. Vlug haalde ik het voorwerp uit mijn broekzak. Louis.
‘Wat is er?’
‘We hebben haar gevonden.’
‘Waar?’
‘Voor de Primark op Oxford Street.’ Ik draaide me zonder nog wat te zeggen om en sprintte terug naar de uitgang van het park. Zonder om me heen te kijken stak ik één van de drukste kruispunten over. Luid getoeter deed me kort een blik opzij werpen, maar bang voor een ongeluk was ik niet. Al vanaf de overkant van de straat zag ik Louis, Liam en Eleanor staan. Eleanor was aan het huilen. Louis had zijn jas uitgedaan en over Feline heen gelegd. Ik duwde Liam en Louis opzij en boog me over Feline heen. Ze had haar ogen gesloten, maar ademde nog wel. Haar lippen waren licht paars en haar wangen waren ijskoud. Ik gaf Louis zijn jas terug en legde in plaats daarvan zowel mijn jas als haar eigen jas over haar heen. Vervolgens tilde ik haar op.
‘Ik breng haar naar huis,’ deelde ik mee. Geen van mijn vrienden bedankte ik. ‘Kunnen jullie Niall bellen dat ze gevonden is?’
‘Moet ze niet naar het ziekenhuis,’ piepte Eleanor.
‘Ze heeft geen overdosis, El,’ reageerde Louis gepikeerd.
‘Nee, maar misschien is ze wel onderkoelt,’ reageerde Eleanor bits. Ik wierp het stel een korte blik toe, geen zin in een discussie over de gezondheid van mijn vriendin.
‘Ik bel de huisarts wel,’ mompelde ik, absoluut niet willend dat de hele wereld van deze ramp wist. De twee knikte braaf. Liam had inmiddels een taxi aangehouden voor Feline en mij. Ik schoof onhandig op de achterbank met Feline in mijn armen. De taxichauffeur reed zwijgend richting mijn huis. Ik zou blij zijn als ik daar eindelijk was. De rit duurde lang, ongelofelijk lang. Feline gaf nog steeds geen teken van leven.
‘Gaat alles wel goed,’ begon de chauffeur opeens aarzelend. Ik keek op van mijn vriendin, recht in een wantrouwende blik die me door de spiegel werd toegeworpen. De onschuldige vraag deed me in huilen uitbarsten. Alle paniek en wanhoop kwam er die taxirit uit.
‘Ja, ik denk het wel. Het moet wel goed gaan,’ wist ik uiteindelijk te vertellen. De man verhoogde zijn snelheid en reed snel mijn straat in. Ik opende de poort met de afstandsbediening.
‘U kunt de oprit oprijden,’ vertelde ik de man, aangezien hij leek te twijfelen. Ik wilde Feline zo min mogelijk in de koud laten. ‘En kunt u zo de deur voor me openen. Ik heb me handen vol.’ Mijn stem had nog steeds een wanhopige ondertoon. De man knikte en nam snel mijn sleutels aan. Ik tilde Feline de taxi uit en wachtte ongeduldig af tot de man mijn huis had geopend. Vlug schoot ik de gang in, de trap op, naar mijn bed. Ik legde Feline in bed, trok haar schoenen uit en de dekens over haar heen. Ik pakte een extra deken uit mijn kast en legde deze ook over haar heen. Vervolgens checkte ik haar ademhaling en voelde haar huid. Deze was klam van het zweet. Een diepe zucht ontglipte mijn lippen. Vervolgens denderde ik de trap af, me beseffend dat de taxichauffeur nog altijd in de gang stond.
‘Dank je voor je hulp,’ bedankte ik hem. Mijn dankbaarheid was op het moment niet in woorden uit te drukken. Hij knikte me kleintjes glimlachend toe.
‘Is ze oké?’
‘Ze leeft nog,’ mompelde ik schaapachtig. ‘Ik ga morgen de dokter bellen,’ stelde ik de man van middelbare leeftijd gerust.
‘Waar zijn haar ouders?’
‘Nederland.’
‘Moeten ze niet ingelicht worden?’ De bemoeienis van de man irriteerde me, maar aan de andere kant was ik blij om iemand te spreken die wat meer wijsheid had. Ik was me namelijk ten einde raad.
‘Het is midden in de nacht.’
‘Ik zou het willen weten als mijn dokter out is gegaan door drugs,’ mompelde hij en verliet mijn huis. Ik dankte hem nogmaals en zuchtte diep. Niet wetend wat te doen sloot ik mijn huis af en wierp een blik op het klokje in de oven. Het was al half zes. Ik zuchtte diep en besloot Louis te bellen. Deze nam vlug op.
‘Thanks Lou,’ bedankte ik mijn beste vriend. Hij mompelde iets terug. ‘Hoe gaat het met Eleanor?’
‘Helemaal gestresst en gepanikeerd. Ze voelt zich schuldig.’ Een zucht ontglipte mijn lippen. ‘Zeg haar dat het mijn schuld is. Ik had moeten weten dat James wat van plan was. Ze is mijn verantwoordelijkheid.’
‘Dat weet ze Har. Het heeft gewoon indruk gemaakt op ons allemaal. Pak wat rust. Fé heeft je nodig als ze wakker wordt.’ Ik zweeg.
‘Ja, slaaplekker Lou.’ De jongen mompelde me een welterusten terug, waarna de verbinding werd verbroken en een leeg, donker huis achterbleef. Met een diepe zucht zette ik voor mezelf een kop thee. Zwijgend plofte ik neer op de bank, mijn handen gevouwen om de warme mok. Met tegenzin haalde ik mijn mobiel tevoorschijn en appte Liam en Niall een berichtje. Vanavond was weer een bevestiging dat ik niet zonder de jongens kon, maar het had me nog iets geleerd. Feline betekende alles voor me. Haar verliezen… Ik wilde niet eens voorstellen wat ik dan zou voelen. Drie maanden kende ik haar nu. Drie mooie maanden. En er zouden nog twee volgen, waarin ze aan mijn zijde zou staan. Ik wilde niet nadenken over de periode daarna. Ik wilde niet nadenken over mijn tour. Niall reageerde tegen mijn verwachting in verrassend snel. Hij stuurde een hartje. Ondanks alles ontstond een glimlach op mijn gezicht. Niall… Het was een lieve jongen. Hij was al die jaren puur gebleven. Iets wat ik benijdde. Moeizaam stond ik op, nog altijd met de thee in mijn handen, en liep naar boven. Feline gaf nog steeds geen teken van leven, maar ik was blij dat ze veilig in mijn bed lag. Uit haar jaszak haalde ik haar telefoon. Haar wachtwoord wist ik van de keren dat ze mij die in goed vertrouwen had gegeven en nu was ik er dankbaar voor. Ik scrollde door haar contacten. Mijn vinger bleef haken boven haar vaders naam. Met een blik op mijn wekker, die aangaf dat het inmiddels kwart over zes was, drukte ik op bellen. Zenuwen spoelden door mijn lichaam. Ik schraapte mijn keel. Tot mijn verbazing nam haar vader direct op.
‘Feline?’ Zijn slaperige stem had gelijk bezorgdheid in zich.
‘Hé Mark, het is Harry,’ begroette ik haar vader.
‘Harry, wat is er aan de hand?’ Zijn bezorgdheid gaf me rillingen. Zachtjes sloot ik mezelf op in de badkamer.
‘Er is iets gebeurd vannacht,’ begon ik. Ik voelde dat ik zijn aandacht had. Het was nauwelijks voor te stellen hoe haar vader er nu bij zou zitten. ‘Feline is gedrogeerd. Er is niks met haar gebeurd. Ze ligt veilig te slapen nu, maar ik vond dat jullie het moeten weten.’ Het was dodelijk stil aan de andere kant van de telefoon. Ik wist niet wat ik moest zeggen.
‘Gedrogeerd,’ herhaalde haar vader uiteindelijk.
‘Ja, toen ze een rondje bestelde aan de bar.’
‘Ben jij nu bij haar?’
‘Ja, ik houd haar in de gaten. Morgen komt de dokter om haar na te kijken. Zal ik een vlucht naar Nederland boeken?’ Aarzelend stelde ik de vraag. Natuurlijk wilde ik niet dat ze ging, maar ik begreep dat haar ouders haar thuis wilde hebben. Ik kon me voorstellen dat zij dat ook liever had.
‘Is de dader gepakt?’
‘Nee, maar ik weet wie het is. Morgen ga ik aangifte doen,’ besloot ik. ‘Alleen ik wilde nog geen chaos scheppen om Feline te besparen. Het mag niet uitlekken, dat wil ik haar besparen.’ Opnieuw klonk mijn stem onzeker. De breekbaarheid was duidelijk hoorbaar.
‘Gaat het wel met je Harry?’
‘Het spijt me, Mark. Het spijt me. Ik had beter moeten opletten. Ik had haar beter in de gaten moeten houden,’ begon ik mijn stortvloed aan excuses.
‘Harry, luister. Het is niet jouw fout dat er klootzakken in de wereld bestaan, oké? Ik weet dat mijn dochter bij jou in veilige handen is. Als ze nu veilig is, stel ik voor dat jij even wat slaap pakt. Morgen bellen we verder. Hopelijk kunnen we Feline dan spreken. We zien wel wat we dan doen. Wij kunnen naar Londen komen, Feline kan naar huis komen of blijven. We kijken het later vandaag aan, goed? Als jij een dokter naar haar zou willen laten kijken en aangifte zou willen doen, dan ben ik je eeuwig dankbaar. Meer kan je niet doen.’ Zijn woorden kalmeerden me enigszins, maar toch knaagde het. James wilde wraak vanwege mijn daden van vroeger. Het was wel degelijk mijn schuld.
‘Ja, ik laat haar bellen zodra ze wakker is!’
‘Dank je Harry. Slaaplekker jongen. Probeer nog wat slaap te pakken.’
‘Het spijt me.’
‘Het is niet jouw fout jongen. Slaaplekker.’
‘Slaaplekker,’ beantwoorde ik Fé’s vader. Vermoeid stapte ik de badkamer uit, ontdeed me van mijn kleding en kroop naast Feline onder de dekens. Voorzichtig voelde ik aan haar huid. Ze was koud. Zelfs onder twee dekens. De klamheid leek vermindert, waardoor ik me enigszins geruster voelde. De koud stond me echter niet aan. Voorzichtig schoof ik mijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen me aan.
‘Het spijt me zo,’ mompelde ik in haar haren en drukte een kusje op haar slaap. ‘Ik houd van je.’ Voorzichtig boog ik over haar heen en drukte een kus op haar lippen. Een kreuntje verliet haar lippen, waardoor ik verschrikt haar gezicht analyseerde. Haar ogen opende zich een beetje, maar erg overtuigend was het niet. ‘Ga maar slapen, ik ben het, Harry. Je bent veilig,’ fluisterde ik haar toe. Vaag mompelde ze iets terug, waarna ze weer buiten bewustzijn of in slaap leek te raken. Het was iets van een teken van een leven. Ik zuchtte diep en liet me in de kussens vallen. Vermoeid sloot ik mijn ogen. En hoewel ik liever niet wilde slapen, zakte ik toch weg in een diepe slaap.



Hee hooii,
Mijn weekendje weg was heeerlukkk en omdat ik zo heb genoten, gooi ik bij thuiskomst gelijk een stukje online (: Ik hoop dat jullie er weer van genieten!
Veel leesplezier
Xx

Reacties (5)

  • FollowYourDream

    Wooow wat heftig!
    Ik vind dat Feline haar vader heel rustig reageert. Mijn ouders zouden al meteen helemaal over hun toeren zijn..

    Hopelijk heeft James niets met Feline gedaan!

    Xxx

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    Oh jezus wow wat een mooi hoofdstuk!

    2 jaar geleden
  • Twice

    Wow, heftig hoofdstuk dit. Maar zo pakkend en goed geschreven, ik zat er helemaal in! Elke seconde tijdens het lezen voelde ik de spanning.
    Wat ook echt heel fijn is, is dat je zo vaak upload! (:
    Benieuwd naar het volgende hoofdstuk!

    2 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Damn heftig.

    2 jaar geleden
  • Teal

    Ohhhh ai

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen