Beroerd werd ik wakker. Beroerd was zelfs nog een milde term. Zodra ik mijn ogen opende, kneep ik mijn oogleden weer dicht. Het felle licht had steken in mijn hoofd opgeleverd. Lang piekeren om de pijn in mijn hoofd had ik niet. Een golf van misselijkheid overspoelde me. Vliegensvlug sloeg ik de dekens van me af, waande me een weg naar de badkamer van Harry – die ik gek genoeg blindelings wist te vinden – en gooide me zelf bijna over de wc. Voordat ik het doorhad lag de inhoud van mijn maag in de wc-pot. Mijn invasie had Harry ook wakker gemaakt, waardoor hij me haastig achtervolgd was. Ik voelde zijn warme hand mijn haar naar achter binden, waar ik hem ongelofelijk dankbaar voor was. Vervolgens voelde ik zijn hand tegen mijn voorhoofd, gevolgd door een koud washandje. Enigszins beschaamd trok ik door. Had ik het echt zo ver laten komen? De laatste keer dat ik overgaf door drank was zo’n twee jaar geleden. Als een lappenpop liet ik me onderuitzakken. De misselijkheid was weggeëbd, maar de steken bleven. Ik sloot mijn ogen en liet me door Harry overeind hijsen. Ik had moeite om zijn woorden tot me door te laten dringen. Was ik nog misselijk? Ik dacht na over Harry’s vraag, maar schudde toen ontkennend mijn hoofd. De misselijkheid was weg. Zo snel als het gekomen was, zo snel was het ook weer verdwenen. Ik stopte voor de wastafel, gooide een plons water in mijn gezicht en dronk gulzig een aantal slokken water.
‘Vind je het goed als ik de dokter zo bel?’ Harry’s stem klonk zenuwachtig, haast aarzelend. ‘Ik heb Gemma al afgebeld,’ volgde hij. Dit deed me Harry onderzoekend bekijken via de spiegel boven de wastafel. Zijn groene ogen stonden bezorgd. Hij staarde terug. En terwijl de gepijnigde blik mijn ziel trof, besefte me dat hij meer wist dan ik. Verwoed groef ik terug naar mijn herinneringen, naar mijn gedachtes. Het was een zwart gat. Helaas was ik bekend met zwarte gaten. Ik had het vaak genoeg gehad na een avondje stappen. En altijd was ik in veilige handen geweest, waardoor het me geen zorgen had gebaard. Harry’s blik maakte me daar echter onzeker over. Was het vanavond mis gegaan? Verward rukte ik mijn blik los, te beschaamd om hem te vragen wat er daadwerkelijk gebeurd was. Ik pakte mijn tandenborstel, spoelde eerst nog tien keer mijn mond, waarna ik mijn tanden een hevige poetsbeurt liet ondergaan.
‘Fé, praat met me.’ Harry klonk smekend toen ik mijn tandenborstel weglegde en terug wilde lopen naar het bed. Hij was slechts gehuld in een onderbroek en had het duidelijk koud. Onzeker keek ik op in zijn groene ogen.
‘Ik heb niks te zeggen. Ik zou niet weten waarom de dokter gebeld moet worden. Ik denk dat jij meer weet dan ik, Har,’ fluisterde ik. Mijn stem was haast zo zachtjes dat het onhoorbaar werd. Harry pakte mijn hand stevig beet en begeleidde me mee naar het bed. Daar sloeg hij de dekens om ons heen en trok me verder het bed op. Zijn armen sloeg hij beschermend om me heen, waarna hij een kus in mijn haren drukte. Met de dekens had hij ons eigen coconnetje gecreëerd, en gek genoeg had ik dit gebaar nodig. Zijn vertrouwde armen, zijn lichaamsgeur, zijn prachtige gezicht.
‘Wat weet je nog Fé?’
‘James bij de bar, die hoer die me duwde,’ begon ik op te sommen. ‘Vaag mijn gesprek met Niall, mijn gesprek met Eleanor. Toen werd ik niet lekker,’ wist ik op te noemen. Mijn ogen vernauwden zich, waardoor ik een fronsende uitdrukking had. Ik voelde me niet lekker… Daar ging mijn geheugen over in flarden van wazige beelden, waar ik niet kon benoemen wat er precies was gebeurd. Hoe langer ik erover nadacht, des te duidelijker het werd. ‘Ik ben naar de wc gegaan, alleen. En daar ben ik flauw gevallen, maar ik was wakker. Ik zag dingen,’ begon ik, meer in mezelf dan tegen Harry. ‘Alles was zo wazig. Ik voelde me misselijk en machteloos, alsof ik de controle over mijn lichaam kwijt was. Ik was in paniek, maar verlamd. Toen heeft iemand me meegenomen naar buiten.’ Des te verder mijn verhaal vorderde, des te misselijkmakender mijn geheugen werd. Wat was er gebeurd? ‘En vanaf daar weet ik niks meer,’ concludeerde ik uiteindelijk. Gedurende mijn verhaal had ik Harry niet aangekeken. Bij mijn conclusie deed ik dit echter wel. En hij keek terug. Een mengeling van bezorgdheid, maar toch zag ik ook opluchting. Opluchting dat ik hier in zijn armen lag en niet in die van de vreemde?
‘Ik laat de dokter komen om je bloed te prikken. Dan weten ze wat je hebt gekregen. En ik ga naar de politie, maar ben bang dat je mee moet om een verklaring af te leggen.’ Mijn ogen verwijde zich angstig. Politie? Dokter?
‘Harry…’ Ik piepte het angstig uit. ‘Wat is er gebeurd? Wat weet ik niet meer? Wat vertel jíj me niet?’ Ik pakte ditmaal zijn handen en kneep er bemoedigend in. Ik moest het horen. Diep vanbinnen wist ik dat ik het antwoord al wist, maar ik moest het uit zijn mond horen. Ik moest horen dat ik dom was geweest. Dat ik mazzel had gehad. Ik moest de bevestiging horen dat het ook heel anders afgelopen had kunnen zijn.
‘James heeft je gedrogeerd, Feline.’ Dit keer moest ik moeite doen om Harry te verstaan. Mijn ogen verwijdde zich. Het drogeergedeelte had ik met logica al vermoedt, maar James?
‘Het is je vriend,’ riep ik onthutst uit.
‘Hij heeft je meegenomen naar buiten. Hij heeft je de hele avond gadegeslagen. Dit was zijn plan. Jij was zijn prooi. Hij heeft het goede moment gewacht. Je bij de wc opgeraapt en meegenomen. Maar je was te erg van streek, waardoor hij je er bij het Hyde Park uitheeft gezet.’ Harry begon een stortvloed aan woorden, waar ik haast ongelovig naar luisterde. Het klonk eerder als een slecht verhaal dan als de waarheid. Sterker nog, ik kon niet geloven dat dit over mij ging. ‘Je bent naar Oxford Street gelopen en daar ingestort. Je was zo koud toen ik je vond.’ Harry’s stem werd ontvangen door niks anders dan stilte. Ik gaapte hem aan.
‘James,’ herhaalde ik ongelovig. ‘Hoezo zou een vriend zoiets doen?’ Onbegrijpelijk staarde ik Harry aan.
‘Hij is mijn vriend niet,’ reageerde deze kortaf, waarna hij me dichter tegen zich aantrok. ‘Hij is alles behalve mijn vriend. Sinds gister is hij mijn vijand.’ En hoewel alleen ik het kon verstaan, deed de duistere ondertoon me rillen. Ik legde mijn hand op Harry’s borstkas en liet hem mij aankijken.
‘Ik ben hier. En ik zal zorgen dat zoiets mij nooit meer zal overkomen. Ik zal beter opletten. Niet meer zomaar iemand vertrouwen die zegt dat hij of zij jou kent. Het was dom. Ik beloof dat ik het beter zal doen volgende keer.’ Mijn blauwe ogen haakten in die van Harry.
‘Feline, je gaat niet je excuses aanbieden voor het feit dat je gedrogeerd bent.’ Zijn stem klonk streng, maar tegelijkertijd onthutst. ‘Dat je James prooi was, was aan niemand anders te wijten dan aan mezelf. Ik had beter op je moeten letten. Je bent mijn meisje en dat betekent helaas niet dat alles rooskleurig is.’ Hij zuchtte en drukte een kus op mijn lippen. Een tijdje zaten we verstrengeld in elkaars armen. ‘Feline?’ Harry’s vragende stem deed me aarzelend opkijken. Bang voor wat ging komen. ‘Wil je naar huis? Moet ik je op de eerst volgende vlucht zetten?’ Zijn groene ogen peilden mijn gelaatstrekken nauwkeurig. Verward knipperde ik met mijn ogen. Naar huis? Ik? Opnieuw dacht ik na over de vraag, maar ik wist dat ik niet wilde gaan. Juist nu had ik Harry meer nodig dan ooit. Alleen bij hem voelde ik me veilig, op dit moment. Ik wilde bij hem zijn. Bovendien wilde ik Londen niet verlaten met alleen maar zo’n herinnering.
‘Nee,’ zei ik vastbesloten. ‘Nee, ik laat zoiets niet mijn week verpesten. En al helemaal niet een week met jou.’ Ondanks alle gemixte gevoelens ontstond er een glimlach op mijn lippen. Harry knikte, haast dankbaar. Hij maakte zich – tegen mijn zin in – los uit onze omhelzing.
‘Ik bel de dokter en de politie, bel jij je ouders? Ik heb ze vanochtend vroeg gebeld met het nieuws. Ik denk dat ze het fijn vinden om je stem te horen.’ Deze mededeling gaf me een hartverlamming. Harry had mijn ouders gebeld? Vannacht? Dit veranderde alles. Al wilde ik niet naar huis, ik wist zeker dat ik nu terug moest komen. Bovendien was ik bang dat mijn avontuur in Londen nu ook van de tafel was geschoven. Alsof mijn vader me nog liet verhuizen naar de stad waar bijna alles was misgegaan. Alles waar hij me zó vaak voor gewaarschuwd had. De paniek explodeerde in me als een confettischieter. De ene mededeling van Harry had de paniek getriggerd om af te gaan.
‘Je hebt wat,’ viel ik verbouwereerd uit. ‘Die gaan me persoonlijk ophalen. Die laten me nooit meer het huis uitgaan. Die zorgen dat ik nooit meer een voet in Engeland zet. Hoe kan je dat nou doen?!’ Gefrustreerd keek ik Harry aan en gritste mijn mobiel van het nachtkastje. Mijn hoofd stond er niet naar om mijn ouders te bellen, maar aangezien ze het al wisten kon ik maar beter zo snel mogelijk laten weten dat ik nog leefde. Harry knarste met zijn tanden en klemde zijn lippen tot een smalle streep op elkaar. Hij zag er radeloos uit. Bovendien was hij kwetsbaar en wanhopig. Ik liet mijn mobiel in mijn schoot rusten.
‘Sorry Har,’ verontschuldigde ik me met oprechte spijt in mijn stem. ‘Je hebt juist gehandeld. Mijn ouders hadden het recht om het te weten.’ Ik keek hem met schuldbewuste blik aan. Hij leek nog altijd niet zeker van zijn eigen handelen. Ik focuste me op het digitale voorwerp in mijn hand en belde met een snel kloppend hart naar het thuisfront. Klaar voor de tirade, bezorgdheid en bevelen om naar huis te komen. Iets wat ik absoluut niet wilde. Ik wilde blijven. Ik wilde het interview doen. Ik wilde met Gemma shoppen. Ik wilde met Harry zijn. Ik wilde de stad leren kennen waar ik ging wonen. Angstig hoorde ik de begroeting van mijn vader aan. Hij klonk bezorgd. Al vanaf het eerste woord was de bezorgdheid goed hoorbaar.
‘Hee pap,’ begon ik haast beschaamd. Ik besloot niet de grap te maken ‘ik leef nog’. Er was een vermoeden dat deze niet geapprecieerd werd. ‘Harry vertelde me dat hij jullie vannacht had gebeld om te vertellen wat er is gebeurd, maar ik wil jullie laten weten dat het nu weer goed gaat. De dokter is onderweg en we gaan zo naar het politiebureau, aangifte doen. We weten wie de dader is, dus daar gaan we achteraan.’
‘Gaat het? Fé, hij heeft toch niet aan je gezeten? Toch? Heb je pijn?’ Mijn vader stortte de bezorgde vragen over me heen.
‘Ja, ik ben in goede handen nu. Nee, hij heeft niet aan me gezeten, Harry was er op tijd bij.’ Ik had geen idee of dat de waarheid was. Ik wist wel dat ik niet verkracht was, aangezien ik altijd voelde wanneer ik seks had gehad. Nu ontbrak dat gevoel, wat me opluchtte. Of James me helemaal niet had aangeraakt, betwijfelde ik. Dat ik daar niet over na wilde denken, wist ik dan wel weer zeker. ‘En ik heb ook geen pijn. Alleen een beetje misselijk en hoofdpijn. En zwak, maar dat hoort erbij denk ik.’ Ik probeerde mijn vader gerust te stellen. Het viel me op dat ikzelf ook kalmer werd, terwijl ik mijn vader kalmeerde. Het gesprek ging vrij soepel en ontnam me de angst.
‘Fé, wil je naar huis komen?’ Deze vraag had ik al veel eerder verwacht. Ik zuchtte, bang voor wat nu komen ging.
‘Nee, ik heb besloten dat ik wil blijven. Harry zorgt goed voor me, we hebben een aantal dingen op de planning staan en ik wil me niet als verliezer opstellen. Ik bedoel… Ik kan niet een hele week laten verpesten door dit voorval. Het had overal kunnen gebeuren.’ Ik zweeg. Het bleef stil aan de andere kant van de telefoon. Het was té lang stil.
‘Ik weet het niet Feline… Ik vind het niet zo’n fijn idee dat je zo ver weg bent.’
‘Ik ben hier in betere handen dan in Leiden, pap.’ Dit werd weer beantwoord met stilte. 'Pap, dit had ook in Amsterdam kunnen gebeuren. Of tijdens mijn reis in Italië.'
'Maar het is gebeurd in London,' wierp hij tegen. Hier had ik dan weer niks op te zeggen. Ja, het was gebeurd in London. En ik haatte mezelf ervoor dat ik het had laten gebeuren. Hoe blind was ik geweest? Hoe naïef had ik kunnen handelen? Normaal gesproken was ik alert, op mijn hoede en afstandelijk naar vreemde. Waarom was ik dat in godesnaam nu niet geweest?
'Ik kom niet eerder naar huis pap. Het is gebeurd en ik heb mazzel gehad, maar dat betekent niet dat het aan deze stad ligt. Het maakt geen verschil of ik nu naar huis kom of volgende week. Sterker nog, het is makkelijker te verwerken en accepteren als ik hier blijf. Ik wil London niet herinneren met deze avond als mijn laatste.' Ik hoorde mijn vader zuchten en iets binnensmonds mompelen. Ik besloot niet te vragen wat hij zei.
'Ik kan je moeilijk verplichten om thuis te komen. Je bent volwassen.' De gefrustreerde ondertoon was duidelijk hoorbaar. 'Maar waag het niet om nog één voet in die klote club te zetten.' Ik voelde mijn hart sneller kloppen door mijn vaders woede.
'Nee, mij niet gezien,' reageerde ik snel en vastbesloten. Voorlopig stond ik ook achter deze beslissing, maar ik kon niet beloven dat ik er nooit meer heen zou gaan.
'Je moeder wil je spreken,' hoorde ik mijn vader zeggen, waarna ik mijn moeders stem door de telefoon hoorde. Zoals altijd was ze lief en begripvol. Elke vorm van boosheid ontbrak. Ik voelde me er fijn voor. En tot mijn eigen verbazing deed haar stem me huilen. Harry stond nog altijd hulpeloos in de deuropening, geen idee hebbende wat er allemaal gezegd werd. Dat ik huilde van opluchting wist hij dan ook niet. Het gesprek met mijn moeder was aangenaam en liefdevol. Toen ze ophing voelde ik een steek van gemis, maar ook kalmte. Het zat goed. Dat wist ik nu. Ik mocht blijven, als ik er maar van geleerd had en beter zou opletten in het vervolg. Over mijn komende verhuizing werd niks gezegd. Ik glimlachte opgelucht naar Harry en wenkte hem. De hoofdpijn dreunde nog altijd in mijn hoofd, maar was aanvaardbaar. Harry kwam als een klein, schuldig en onzeker kindje op me afgelopen, waardoor ik me opnieuw schuldig voelde. Misschien leed die jongen wel meer onder de gebeurtenis dan ikzelf.
'Het is goed. Ik mag blijven,' vertelde ik hem glimlachend en wikkelden mijn armen om zijn nek. Harry glimlachte opgelucht terug, maar de bezorgde blik bleef. 'Har, verwijt het jezelf alsjeblieft niet. Ik ben helemaal in orde, er is niks met me gebeurd, vergeet alsjeblieft wat er gebeurd is.' Ik keek hem haast smekend aan. Hij leek iets te ontspannen, maar de frons en bezorgde ogen bleven nog steeds aanwezig.
'Ik kan gewoon niet stoppen met me afvragen wat er in de tijd tussen Hyde Park en de je flauwvallen is gebeurd,' fluisterde hij. Het leek meer op een gemompel in zichzelf, dan dat hij zijn bezorgdheid aan mij verklaarde. Ik streelde zijn nek en drukte een kus op zijn lippen.
'Alsjeblieft stop. Ik wil er ook niet over nadenken, maar er is niks ernstigs gebeurd. Dat weet ik zeker.'
'Hoe weet je dat?'
'Ik voel het.' Met mijn grote blauwe ogen keek ik Harry zelfverzekerd aan. Hij klemde zijn kaken op elkaar en zweeg. 'Zullen we ontbijten, langs de politie gaan en dan gaan shoppen. Samen.' Ik verstrengelde onze vingers en volgde met mijn vingertoppen de lijnen van zijn vele tattoos op zijn arm. Harry reageerde niet. Ik drukte een kus in zijn nek, op zijn schouder en vervolgens op zijn gespannen kaken. 'Alsjeblieft, ontspan. Voor mij?' Ik legde mijn hoofd tegen zijn borstkas en voelde zijn vingers mijn rug strelen. Dit deed me beseffen dat ik nog steeds mijn kleding van gister aanhad en dus ongelofelijk stonk. 'Ik ga even lekker douche. En ik denk dat het voor jou ook goed is om even de warme douche over je heen te laten stromen.' Ik stapte van het bed af en trok Harry overeind. Gehoorzaam volgde hij me de badkamer in. Het gekletter van de douchestralen op de tegelvloer deed me kleintjes glimlachen. Niet veel later stond ik onder de warme douche in Harry's armen. Nooit eerder had ik me zo geborgen gevoeld.
'Ik houd van je Fé.' Het was voor het eerst sinds tien minuten dat Harry iets zei. En zijn woorden deden me gelukzalig glimlachen.
'Ik ook van jou Har, heel veel.' Ik keek op in zijn groene ogen, die eindelijk hun bezorgde gloed verloren waren. Hij drukte een kus op mijn lippen. Nadat hij afstand had genomen, zag ik dat zijn lippen ook eindelijk een glimlach onthulde. Tevreden keek ik hem aan, blij dat hij zich ook over het voorval heen leek te kunnen zetten. Hopelijk verpestte gisteravond niks aan ons komende weekje samen.



Jaaaa, hier weer een stukjee!! En ik weet dat dit nog niet het 50ste hoofdstuk is, maar ik ben zooo enthousiast dat ik het nieuws - waar ik het een aantal dagen over had - wel moet delen. Een oplettende lezer had het al door, maar er komt een deel 2 van dit verhaal!! Ik heb ervoor gekozen om dit te doen, omdat ik zelf niet tevreden ben over het begin van dit verhaal en mezelf daaraan irriteer. Op deze manier kan ik van begin tot eind een goed, kloppend verhaal neerzetten. Het zal een vervolg worden dat ook gelezen kan worden zonder dit deel te hebben gelezen, maar zal dezelfde personages bevatten en dus ook wel de geschiedenis gecreëerd in dit verhaal met zich meenemen. Dat deel 2 online staat, betekent niet dat dit verhaal al klaar is. Er zullen nog een aantal hoofdstukken komen, maar veel zullen het er helaas niet meer zijn. Maar wees gerust, deel 2 is coming (: Om alvast een sfeer en intentie van het verhaal te proeven, heb ik de voorpagina al geactiveerd en een trailer gemaakt! De trailer was erg veel werk, maar ik ben blij met het eind resultaat! Ik hoop dat jullie net zo enthousiast zijn over dit nieuws als ik! Mocht je al interesse hebben, kijk dan gerust de trailer van het tweede deel Bittersweet.

Voor nu, ik hoop dat dit hoofdstukje weer vermakelijk was (:

Reacties (5)

  • FollowYourDream

    Oohhh yesss
    Ik heb al meteen een abo genomen. De trailer ga ik op een ander moment rustig eens bekijken (:
    Ik ben benieuwd hoe dit verhaal dan afloopt..

    Xxx

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    Oooh yes awesome! Leuk dat er een deel 2 komt!

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Oww mooi geschreven en jeej een deel 2!love it!!!

    2 jaar geleden
  • Smexy

    Wat prachtig geschreven, en ben benieuwd hoe je het andere verhaal gaat doen, ga het zeker weten lezen.
    Uhm, de trailer is niet beschikbaar.

    2 jaar geleden
  • Teal

    Ooooeeh wat leuk! Ben heel benieuwd naar deel 2

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen