Een dag later zat ik kerngezond op de bank in Ella’s kantoor. Harry had plaatsgenomen op een grote stoel schuin tegenover me. Hij schonk me een bemoedigende glimlach, wat mijn onzekerheid enigszins wegnam. Mijn lichaam was gehuld in een hele nieuwe outfit, die ik gister samen met Harry had gekocht. In zijn kast hingen nog meer nieuwe setjes kleding, waardoor ik de plank op fashion gebied niet mis zou kunnen slaan tijdens het geplande interview. Waar ik me wel zorgen over baarde was het interview zelf. De angst dat ik verkeerd zou antwoorden was groot. Bovendien was dit de enige kans om mezelf als leuke persoonlijkheid neer te zetten. Ik moest de wereld tonen dat ik Harry waard was. En ik wist niet of ik dat wel kon. Hoewel Ella al een kleine vijf minuten geleden in het kantoor zou moeten zijn verschenen, was ze nog steeds nergens te bekennen. Het maakte me nog onrustiger. Het was dan ook logisch dat ik opgelucht zuchtte bij haar verschijning, alhoewel we elkaar overduidelijk nog steeds niet lagen. Met dit interview kon ik niet alleen de wereld voor me winnen, maar ook Harry’s manager. Misschien vond ik dat nog wel belangrijker. Ella begroette ons kort, mij wierp ze nauwelijks een blik toe. Achter haar liep een oudere man, ik schatte hem rond de vijftig. Zijn ogen waren helder blauw, zijn gezicht licht gerimpeld en zijn haar werd gesierd met grijze plukken. Hij was ondanks zijn leeftijd niet onaantrekkelijk. Met een glimlach stelde hij zich voor, aan zowel Harry als mij. Het werd me al snel duidelijk dat hij mijn coach zou zijn vandaag. Opnieuw voelde ik opluchting. De opluchting voor het feit dat ik mijn dag ging spenderen met de oudere man in plaats van de veroordelende Ella.
‘Harry, wij hebben nog een aantal zaken te bespreken over Dunkirk en je tour,’ deelde Ella mee. Harry rukte zijn ogen los van mij en keek over zijn schouder naar zijn manager. Ella had plaatsgenomen achter haar bureau en tikte geconcentreerd op het toetsenbord van haar laptop. Harry hees zichzelf overeind en nam plaats aan het bureau. Niet veel later waren de twee verwikkeld in een gesprek, waardoor ik alleen met de middelbare man – genaamd William – achterbleef. Hij was vriendelijk en kalm, dat waren twee opvallende eigenschappen. Bovendien had hij de bovennatuurlijke gave mij gerust te stellen en zelfs vertrouwen te geven. De dag vloog voorbij, terwijl ik de lessen van William leergierig tot me nam en probeerde toe te passen in mijn antwoorden op zijn vragen. Hoewel ik niks anders deed dan zitten op de comfortabele bank en het beantwoorden van de vragen, was ik na vier uur toch vermoeid. De dag was intensief geweest, hoewel ik me nauwelijks verroerde. Na een vermoeiende vier uur stond William op en knikte me goedkeurend toe.
‘Dat moet morgen wel goed gaan,’ stelde hij me gerust. Ik kreeg een tevreden glimlach op mijn gezicht. Voor het eerst was ik Ella dankbaar voor haar initiatief. De training had me meer zelfvertrouwen gegeven, iets wat ik nodig had in mijn relatie met Harry.
‘Dank je wel,’ bedankte ik de man en schudde hem de hand. Vervolgens zei hij Ella en Harry gedag, waarna ik me weer liet vallen in de bank. Harry zat nog altijd aan het bureau van zijn manager en wierp me een vrolijke glimlach toe.
‘Als je wil, kan je wel alvast gaan. Dit duurt nog wel even,’ deelde hij me mee. Ik veerde overeind en liep op de twee af.
‘Ik ga even langs El en Louis.’ Met die woorden drukte ik een kus op Harry’s lippen en verliet het kantoor. In de lift pakte ik mijn mobiel en besloot Eleanor te bellen. Ze nam vrijwel direct op.
‘Hé El,’ begroette ik Louis’ vriendin. ‘Kan ik zo even langskomen of wil je ergens een koffietje drinken?’ Mijn vraag werd beantwoord met een enthousiaste ‘ja’. Niet veel later zat ik in de metro op weg naar de afgesproken plek. Eleanor wist nog wel een leuk koffiebarretje. Dankzij google maps kon ik het restaurantje gemakkelijk vinden, waardoor ik eerder arriveerde dan Eleanor zelf. Het duurde een kleine tien minuten voordat de brunette in mijn vizier verscheen. Een glimlach ontstond op haar gezicht zodra ze me voor de deur zag staan. Blij trok ze me in een stevige knuffel.
‘Het spijt mij zo,’ begon ze gelijk. Ik keek haar met serieuze ogen aan en wuifde het weg. Als er iemand onschuldig was, dan was het Eleanor wel.
‘Doe niet zo gek,’ stelde ik haar gerust en wuifde het onderwerp weg. ‘Er valt jou niks kwalijk te nemen.’ Ik glimlachte overtuigend en trok de deur van het restaurantje open. Niet veel later zaten we met een kop koffie voor onze neuzen en hadden we het over van alles en nog wat. Het avondje uit bleef onbesproken terrein. Eleanor vertelde in geuren en kleuren over haar werk, waar ze duidelijk gepassioneerd in was. In de zomer zou ze – net zoals Harry – een paar maanden in Los Angeles vertoeven om te helpen bij bekende modeshows. Los Angeles… Een stad waar ik nog nooit geweest was. De stad van de beroemdheden. Het werd steeds duidelijker dat zelfs de bekende Britten nauw verbonden waren met de stad.
‘Hoe leuk zou het zijn als jij in de zomer ook in LA bent.’ Eleanors ogen begonnen te stralen bij die woorden. ‘Louis en Harry zijn altijd zó druk,’ zuchtte ze verveeld. ‘Het zou zo fijn zijn om jou daar te hebben. Dan kunnen we samen leuke dingen doen als de jongens het weer te druk hebben met hun popsterren leventje. Dan laat ik je de stad zien, stel je voor aan mijn vrienden en neem je mee naar de modeshows. Dat vind je wel leuk toch?’ Eleanors enthousiasme werkte aanstekelijk, maar toch gooide ik haar droom in duigen.
‘El, ik ga al op vakantie met mijn beste vriendin en familie. Bovendien heeft Harry me nog niet meegevraagd. En dan niet te vergeten dat ik 1 september gewoon in Londen met mijn studie moet beginnen.’ Mijn stortvloed aan tegenargumenten ontnam haar niet het enthousiasme.
‘Ik haal Harry wel over. En hij haalt jou wel over,’ mompelde ze vastbesloten, waarna ze een slok nam van haar drankje. Een korte stilte overviel ons, maar het was geen ongemakkelijke. We konden rustig nadenken over onze eigen bezigheden. ‘Harry en jij zijn wel serieus.’ Haar conclusie deed me fronsend opkijken.
‘Hoe bedoel je?’
‘Dat interview. Dat heeft hij nog nooit iemand laten doen. Hij heeft nog nooit zo openlijk toegegeven dat hij met iemand date.’ Eleanors grote ogen bestudeerden mijn gezicht nauwkeurig. ‘Je weet wel wat dat betekent toch?’ De aarzeling in haar stem was duidelijk hoorbaar. Het maakte me onzeker. Wist ik wat die openbaarheid betekende? Ik was bang van niet. Het besef dat ik me niet bewust was van de impact die het interview zou hebben, deed me schamen. Wat als dit helemaal mis ging? Harry stelde zich wel degelijk kwetsbaar op door mij aan de wereld voor te stellen. Bovendien zou al mijn anonimiteit verdwijnen. Ik zou nooit meer gewoon ‘Feline Johanssen’ zijn. Althans, niet zolang ik met Harry een relatie zou hebben. En zelfs daarna kon mijn status nog enige tijd door blijven werken. Het was niet het idee dat de hele wereld over mijn relatie wist, dat me beangstigde. Ik was bang voor het moment dat Harry en ik uit elkaar gingen. Wat bleef er dan over? Ineens groeide het besef dat Harry en ik ongelofelijk snel gingen. Zelfs Eleanor en Louis hadden nooit openlijk met de media gesproken over hun relatie. Sterker nog, Liam en Cheryl hadden nooit gezamenlijk een interview afgelegd en zij hadden zelfs een kindje. Ik begon het benauwd te krijgen. Was dit wel een tactisch idee? Ella had het een goed plan gevonden, maar ik begon sterk te betwijfelen of haar redenatie wel klopte. Ja, ik vond het fijn als alle roddels omtrent mijn ziekte de kop in gedrukt zouden worden. Ja, ik wilde mezelf laten zien zoals ik was. Maar was dit allemaal niet te veel?
‘Ik wil niet dat deze vraag je ongerust maakt,’ probeerde Eleanor me te kalmeren. Mijn gezicht moest de verwarring en paniek wel uitdrukken. ‘Ik probeer alleen maar te zeggen dat Harry dit niet zomaar zou doen. Hij ziet jou als…’ Haar woorden stierven weg. Ik keek haar afwachtend aan. ‘Hij ziet zijn toekomst met jou wel zitten. Anders zou hij dit niet doen,’ maakte ze haar zin uiteindelijk af. ‘Dat is wat ik denk.’ Haar mondhoeken krulden zich in een glimlach. ‘Dat is goed nieuws,’ probeerde ze me op te peppen. Ik glimlachte kleintjes terug. Harry zag een toekomst met mij? Hoewel ik de ultieme planner was en me altijd bezighield met de toekomst, voelde ik dat ik schrok. Het was niet dat ik Harry niet leuk genoeg vond om een toekomst mee op te bouwen, maar het was wel snel. Bovendien vond ik de toekomst onzeker. Harry ging maanden weg. Hij zou maanden gefocust zijn op alles behalve mij. En dat was zijn leven. Hij zou er niks aan kunnen doen, maar ik betwijfelde of ik daarmee kon leven. Ik betwijfelde of ik op die manier kon leven. Het interview bezorgde me opnieuw een paniek aanval. En deze keer niet omdat ik bang was dat ik zou falen. Deze keer was ik bezorgd over diens gevolgen. Wat betekende het interview voor mijn relatie met Harry.
‘Vind je dat ik het moet afzeggen, El?’ Met vragende ogen keek ik mijn nieuwe vriendin aan. Ze keek geschrokken terug en begon te stamelen. Uiteindelijk zweeg ze weer.
‘Dat kan je niet meer maken, Fé.’ Twijfelend beet ze op haar lip. ‘Waarom zou je het willen afzeggen?’
‘Ik…’ Ik zuchtte diep. ‘Wat als Harry en ik geen toekomst hebben?’ Mijn blauwe ogen staarden gepijnigd in de hare. ‘Zijn leven… En de mijne. Wat als het niet te combineren is? Wat als het mis gaat?’
‘Zie je een toekomst met Harry voor je?’
‘Ja…’ Ik knarste met mijn tanden. ‘Nee.’ Een zucht ontglipte mijn lippen. Ik borg wanhopig mijn gezicht in mijn handen. ‘Ik weet het niet. Ik heb geen flauw idee. Ik weet niet of ik zijn leven aankan, zodra mijn vakantie afgelopen is. Ik wil het proberen, maar ik weet niet of ik het kan.’ Verwoed haalde ik een hand door mijn haren. Eleanor zweeg. Ze was zich bewust van de schade die haar woorden hadden aangericht.
‘Ben je bereid dat uit te zoeken?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Tijd zal je het antwoord geven op die vragen. Je weet pas of je het aankan, als je het meemaakt. Als je de relatie aangaat.’
‘Wat als ik nog meer van hem ga houden? Wat als ik niet meer zonder hem wil en kan leven?’
‘Dan is je relatie het waard om voor te vechten.’ Haar simpele woorden waren zo waar, maar ik wist dat het in praktijk niet zo makkelijk was.
‘Wat als we het gevecht verliezen?’
‘Dan heb je in ieder geval echte liefde gekend. Dat kan niet iedereen zeggen.’ Eleanors smalle vingers klemden zich om haar koffiemok. Ik staarde naar mijn lege glas. Waar was ik aan begonnen?
‘Dit interview dient om de wereld te laten zien dat je een leuke meid bent, Fé. Het is maar een interview. Harry wil gewoon laten zien dat hij van je houdt en dat de wereld dat moet accepteren.’ Haar woorden deden me weer opkijken. ‘En daarom moet je het interview doen. Je moet de wereld laten zien wie jij echt bent. En ja, het zal alles serieuzer en officiëler maken. De wereld zal je gaan zien als Harry’s vriendin, maar dat betekent niet dat een relatie met Harry ook makkelijker zal worden. Het zal moeilijk blijven. Ik kan het weten.’ Haar stem werd zachter. ‘Maar Lou en ik hebben elkaar weer teruggevonden. Ik geloof dat echte liefde altijd uitkomt. Dan vind je elkaar terug.’ Ze glimlachte kleintjes. ‘Dat heeft mij er ook doorheen geholpen.’ Ze dronk haar glas op. Ik knikte. Ze had gelijk. Als iemand een mooi, inspirerend liefdesverhaal had, dan was het Eleanor. Wie had ooit durven hopen dat zij en Louis na alles weer bij elkaar terug zouden komen? Als hun liefde kon overleven, dan zou dat Harry en mij ook moeten lukken. Althans, dat hoopte ik. En ik hoopte hevig dat ik hem daarvoor niet een aantal jaar moest laten gaan.
‘Je hebt gelijk,’ zuchtte ik en keek Eleanor met serieuze ogen aan. ‘Kom je naar de studio morgen? Ik zou het fijn zijn als je er bent.’ Ik wist niet of het gebruikelijk was dat ik mijn eigen publiek ging uitnodigen, maar het deerde me niet. Ik wilde Eleanor erbij hebben. Zij was de enige die begreep hoe het was om een relatie te hebben met een beroemdheid. Al mijn andere vriendinnen zagen de problemen niet. Ze zouden niet begrijpen waar ik allemaal onzeker over was. Mijn vriendinnen hadden geen idee dat een relatie met Harry niet alleen maar rooskleurig was. Eleanor schonk me een oprechte glimlach.
‘Als je dat wil, zal ik er zijn.’ Met die woorden kneep ze kort in mijn hand. Ik glimlachte dankbaar terug. Eleanor was nu al een bijzondere vriendin, en ik hoopte dat ik haar niet zou verliezen, ook al zou alles veranderen. Het was fijn om iemand te hebben die me begreep en er voor me zou zijn als alles in elkaar stortte. En ik beloofde haar stilletjes, dat ik ook haar zou opvangen als haar relatie met Louis om zou vallen. Geen van ons beide sprak de belofte uit, maar het was duidelijk dat we op die zondagmiddag in het koffiebarretje elkaar een eed aflegde. Wij, Eleanor en ik, zouden er altijd voor elkaar zijn. Het was alsof we aanvoelde dat één van onze relaties gedoemd was om te falen. Het was alleen de vraag wie de pijn moest doorstaan en wanneer dé ellende ging beginnen.


Jaaa, hier een stukjee! Thanks voor alle abo's die jullie alvast hebben genomen op Bittersweet! Het einde van dit verhaal komt er aan, maar wees gerust... Eerst krijgen jullie nog een aantal hoofdstukjes om te lezen (: Wat vinden jullie van de vriendschap tussen El en Fé?

Reacties (4)

  • FollowYourDream

    Ik vind de vriendschap tussen Feline en Eleanor leuk (:
    Ze kunnen elkaar inderdaad heel wat steun bieden.

    Ergens heb ik het gevoel dat de laatste zin is gebaseerd op de relatie van Harry en Feline.

    Xxx

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    Die laatste zin doet me geen goed, haha. :')

    2 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    I love el!

    2 jaar geleden
  • Twice

    Ik vind de vriendschap tussen El en Fé super! Het is mooi dat ze elkaar hebben en kunnen ondersteunen in iets dat zeker niet makkelijk is.
    Snel verderrr! X.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen