De volgende ochtend haalde Harry’s wekker me te vroeg uit mijn slaap. Vermoeid draaide ik me op mijn andere zij en keek met half dichtgeknepen ogen naar de jongen naast me. Hij verroerde zich niet, waardoor zijn mobiel hinderlijk bleef piepen. Met een diepe zucht hees ik mezelf overeind en pakte Harry’s mobiel van het nachtkastje. Vlug snoozede ik de wekker, waarna ik Harry liefkozend wakker schudde. Slaperig en verward knipperde hij na enkele minuten met zijn ogen.
‘We moeten eruit. Het interview begint over 2 uur.’ Ik glimlachte kleintjes, de zenuwen in mijn lichaam negerend. Harry had niks gemerkt van mijn twijfel over het interview en diens gevolgen. Ook had ik hem niks verteld over mijn gesprek met Eleanor, aangezien ik hem niet onzeker wilde maken over onze relatie. Deze was immers nog steeds heel fijn en goed. Harry was een geweldige jongen en ik voelde me thuis bij hem.
‘Kunnen we niet nog even blijven liggen?’ mompelde de jongen binnensmonds. Ik grinnikte en trok de dekens van hem af. Deze wilde hij gelijk terugpakken, maar ik blokte die weg door met een grote grijns bovenop Harry te gaan zitten.
‘Nee, we moeten ons klaarmaken,’ glimlachte ik triomfantelijk. Harry keek me nadenkend aan. Vervolgens pakte hij mijn middel en gooide me gemakkelijk van zich af. Vervolgens pakte hij koppig de dekens en trok deze over zijn hoofd. Ik kon een lach niet onderdrukken en maakte zelf aanstalten om het bed te verlaten. Ook dit liet Harry niet toe. Zijn grote hand omklemde mijn pols, waardoor ik werd teruggetrokken.
‘Blijf,’ zeurde hij kinderachtig. Ik slaakte een diepe zucht.
‘Har, we moeten echt opstaan. Ik wil niet te laat komen.’
‘We hebben nog twee uur.’
‘Ja voor de opnames. We moeten er over een uur zijn, dat weet je dondersgoed.’ Ik probeerde streng te klinken, maar de glimlach op mijn gezicht verzachtte dit. Harry’s smekende ogen negeerde ik. Ik probeerde me los te trekken uit zijn omhelzing. Met grote zin liet hij me uiteindelijk los. Vlug haastte ik me het bed uit en liep de badkamer in. Ik begon me op te frissen. Make-up hoefde ik niet op, aangezien de visagistes dit zouden doen. In mijn spijkerbroek, witte hemdje en legerjasje verliet ik de badkamer weer. In een tas gooide ik mijn drie nieuwe outfits, dan konden de stylistes kiezen wat ik aan zou doen. Harry kwam glimlachend op me af lopen en drukte een kus op mijn voorhoofd.
‘Het komt goed,’ vertelde hij me bemoedigend. Ik was hem dankbaar, maar maakte me ook zorgen om mijn nerveuze uitstraling. Als Harry het kon zien, dan konden de mensen thuis dit straks vast ook.
‘Ik hoop het,’ antwoorde ik, terwijl mijn glimlach iets verkleinde. Vervolgens liep Harry langs me heen de badkamer in. Ik baande me een weg naar de keuken en begon een heerlijk ontbijtje klaar te maken. Niet veel later zaten Harry en ik genietend aan het ontbijt. En terwijl we het meest luchtige gesprek voerden, voelde ik de tijd voorbij tikken en mijn zenuwen stijgen. Op automatische piloot poetste ik mijn tanden en pakte mijn spullen, klaar voor vertrek. Mijn hersenen draaiden op volle toeren. Ik ging nog één keer alle stappen van William langs en dacht aan zijn tips. Een fout, arrogant antwoord zou me fataal kunnen zijn, bij wijs van spreken.
‘Het komt echt goed, Fé,’ onderbrak Harry mijn overpeinzingen in de auto. Hij reed zonder navigatie naar de studio’s. Ik vroeg me af hoe vaak hij in het gebouw was geweest. Hij leek zich op zijn gemak te voelen en begeleidde me zelfverzekerd naar de balie. Daar leek het meisje niet onder de indruk van zijn verschijning. Wellicht hadden ze de plicht om zich normaal te gedragen. Een werknemer kon immers niet gaat schreeuwen bij elke beroemdheid die binnenstapte, dat waren er ongetwijfeld veel. Harry meldde ons aan, waarna het meisje een telefoontje pleegde. Ik liet mijn ogen nerveus over de ruimte glijden. Het was groot en licht. Het design was industrieel, maar wel gezellig. Er was niemand op ons drieën na. Het duurde vijf minuten voordat een man op ons af kwam lopen. Hij was lang en kaal, maar zijn ogen stonden vriendelijk en betrouwbaar. Ik stelde me met een glimlach voor. Harry kende hij kennelijk goed. De twee mannen spraken met elkaar alsof ze gister nog in elkaars gezelschap waren. Zwijgend liep ik er naast, luisterend naar het verhaal van de kale man. Enkele minuten later opende hij een deur. Twee meiden, ik gok rond de dertig, glimlachten ons tegemoet. Een kledingrek stond klaar, eveneens als dozen met make-up. De styliste en visagiste veronderstelde ik. Vlug stelde ik me voor en luisterde naar hun bevelen. Harry nam plaats in de stoel, alsof het een vast ritueel voor hem was. Ik keek toe hoe ze hun kwasten op Harry’s gezicht loslieten. Voor de belichting natuurlijk. De andere vrouw, genaamd Suzanne, keek me vriendelijk en afwachtend aan. Uit mijn tas haalde ik mijn nieuwe outfits en gaf ze aan Suzanne. Deze legde de kledingstukken voor zich op een tafel, waardoor ze goed kon zien wat ik mee had gebracht. Haar mondhoeken leken gekruld in een goedkeurende glimlach. Vervolgens pakte ze het rode jasje, spijkerrokje en een wit shirt. Het was casual, maar toch modieus. Bovendien was het een typische outfit dat bij mij als persoonlijkheid paste. Geen overdreven kledingstukken, diepe decolletés of dergelijke gewaagde items. Het plaatje klopte.
‘Dit vind ik leuk,’ concludeerde Suzanne. ‘En ik denk dat het je geweldig staat, niet overdreven, gewoon jij. Het gaat om je persoonlijkheid vandaag, niet om je uiterlijk.’ Met een tevreden blik gaf ze me de outfit. Ik glimlachte dankbaar en wilde me al gaan omkleden in het daarvoor bestemde hokje. De stem van de tweede dame hield me echter tegen.
‘Je mag eerst hier komen.’ Ik draaide me om en zag dat Harry al overeind stond. Zijn make-up was nauwelijks zichtbaar, maar waarschijnlijk was het nodig voor de belichting. Ik liep naar de stoel en liet mijn gezicht gefatsoeneerd worden. In tegenstelling tot Harry kreeg ik meer producten op mijn huid uitgesmeerd. Toch bleef het natuurlijk ogen en moest ik toegeven dat het eindresultaat mij beviel, al had ik zelf een kleine hekel aan make-up.
‘Nu mag je je omkleden,’ glimlachte de visagiste tevreden. Ze knikte me goedkeurend toe. ‘Je bent een schoonheid.’ Ze legde haar spulletjes weg en nam afstand, om me nogmaals te bestuderen. ‘Aan jou hoefde ik niet veel te doen, moppie. Dit gaat allemaal helemaal goed komen.’ Ik hoorde Harry op de achtergrond lachen, waardoor ik me omdraaide. Het complimentje deed me blozen. Ik hoorde regelmatig dat ik mooi was, maar toch voelde het goed om het opnieuw te horen van een visagiste. Met rode wangen keek ik naar Harry. Hij had zich wel al omgekleed, waardoor een zwarte blouse zijn lichaam sierde. Verder droeg hij een zwarte, ietwat strakke broek. Ik glimlachte naar hem. Hij schonk me een knipoog als reactie. Vervolgens schoot ik het hokje in en kleedde me om. Niet veel later stond ik in mijn outfit in de kleedkamer. Suzanne slaakte een enthousiast kreetje en knikte goedkeurend. Harry’s lippen krulden zich in een grote grijns, waarna hij naar me toe liep en zijn armen om me heen sloeg.
‘Dit gaat helemaal goedkomen,’ vertelde hij me overtuigend. Ik keek hem met een glimlach, maar onzekere blik aan. Ik hoopte dat het goed ging komen. Iedereen leek daar alleen meer van overtuigd dan ikzelf.
‘Jullie moeten gaan,’ deelde Suzanne mee. Nerveus maakte ik me los van Harry’s omhelzing en bedankte Suzanne en de visagiste voor hun werk. Ze reageerde vriendelijk dat het niks voorstelde. En hoewel dat voor hen misschien de waarheid was, was ik dankbaar. Een goede outfit droeg bij aan mijn zelfvertrouwen. En zelfvertrouwen had ik nodig om mezelf goed aan de wereld te tonen. De wereld… Zouden mijn huisgenoten kijken? Zouden mijn ouders kijken? Zou Adam kijken? Mijn adem stokte in mijn keel toen ik aan mijn ex dacht. Adam… Hij had me de vrijheid gegeven om voor Harry te kiezen. En hoewel ik opging in Harry’s liefde had ik er niet bij stil gestaan dat het pijnlijk moest zijn om mij te verliezen aan een ander. Ik had die pijn immers ook gevoeld toen hij het meer dan een jaar geleden uitmaakte. Dit interview zou het slechts schrijnender maken voor hem. Ik voelde medelijden. Mijn gedachtes schoten naar Luca. Wat zou ze enthousiast zijn geweest. Ze zou de uitzending ongetwijfeld hebben opgenomen om het vervolgens tien keer terug te kijken. Ze zou me enthousiast appen om me succes te wensen. Ze zou me bellen om te vragen hoe het was. Ze zou de eerste positieve reactie zijn op facebook. Luca zou haar enthousiasme op mij over hebben gebracht, waardoor ik ook van het avontuur kon genieten. Maar ze was er niet. Haar enthousiasme was er niet. Haar steun, die ik jaren had gehad, was er niet. En voor het eerst sinds lange tijd voelde ik de pijn van het gemis. Er waren een aantal momenten dat ik haar terug wilde hebben, liever dan wat dan ook. Het eerste moment was na mijn breuk met Adam. De tweede keer was bij mijn examens. De derde keer was nu. Ik had haar nodig. Onbewust pakte ik Harry’s hand en hield deze stevig vast, zoekend naar houvast in mijn chaotische en paniekerige gedachtes. Ik had steun nodig. Harry keek verbaasd naar mijn gezicht. Zijn verbazing maakte plaats voor bezorgdheid. Abrupt stopte hij met lopen, maar ik ging te ver op in mijn gedachtes. Het duurde enkele seconde voordat ik besefte dat hij niet meer liep.
‘Fé, als je niet wil, dan doen we het niet. Dan geef ik alleen een interview. Dat kan. Als je er niet klaar voor bent....’ Harry keek me met zijn trouwe groene ogen bezorgd aan, zijn stem geruststellend en kalm. Hij was mijn rots in de branding. Ik knipperde wild met mijn ogen om tranen te verdringen. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten vandaan was geslagen. Het gemis en de pijn waren uit het niets opkomen borrelen. Een diep gewoekerde pijn, die ik altijd bij me droeg. Soms vergat ik dat die pijn er was, maar op dit moment had hij toegeslagen.
‘Dat is het niet.’ Mijn stem trilde. Ik klemde mijn kaken stevig op elkaar. ‘Het is Luca. Ze had dit zó ontzettend gaaf gevonden.’ Ik glimlachte kleintjes en wendde mijn ogen af van Harry’s trouwe ogen. Vastbesloten staarde ik naar de grond, dit was veilig. Ik wilde niet huilen. Niet alweer. Harry reageerde niet. In plaats daarvan trok hij me in een knuffel. Het was een stevige knuffel. En ik wilde hem nooit meer loslaten. Zijn knuffel was het juiste antwoord geweest. Het gaf me genoeg steun om mezelf weer bij elkaar te rapen en mijn gedachtes aan Luca om te zetten in positieve energie. Juist voor haar zou ik dit interview knallen en van deze aandacht geniet.
‘Geniet van alle momenten. Morgen is het moment alweer voorbij. Het is alleen een mooie herinnering, als jij besluit dat er van te maken,’ hoorde ik haar zegen. Ze had me streng toegesproken toen ik haar in haar laatste fase was komen opzoeken. Ik was somber en verdrietig geweest. Luca verbood me dit te zijn. Het was zonde van mijn tijd, vond ze. Ze zou al mijn zorgen en stress over dit interview ook weggewuifd hebben. Ze zou me voor gek verklaard hebben. Hoe kon ik paniekeren over zoiets leuks? Dit was een kans, eens en nooit meer. Wie kon zeggen dat hij of zij op Britse televisie was geweest? Niet veel, des te meer reden om er van te genieten.
‘Dankje Har,’ mompelde ik tegen mijn vriendje. Ik maakte me los van zijn omhelzing en drukte een kus op zijn lippen. ‘Ik ben er wel klaar voor.’ Hij knikte en kneep bemoedigend in mijn hand.
‘Ik ben naast je. Als je niet weet hoe je moet antwoorden, moet je een seintje geven. Strijk dan je haar achter je oor of knijp in mijn hand. Dan neem ik het van je over.’ Hij glimlachte lief, waardoor een warm gevoel in mijn buik opborrelde.
‘Het komt goed.’ Het klonk overtuigend. Ik wist niet wie ik overtuigde, mezelf of Harry. Met lood in mijn schoenen, maar ook met positieve energie wandelde Harry en ik door de gangen richting de juiste studio. De deuren werden voor ons geopend, waarna we een zaal inliepen op het juiste teken. Een applaus barstte los. De uitzending was al begonnen voor onze binnenkomst. Voor op de rij erkende ik Eleanor. Ze stak haar duim naar me op. Ik glimlachte opgelucht naar haar, waarna ik me direct op de presentatrice richtte. Ze schudde mijn hand en stelde zich voor. Ik volgde haar voorbeeld. Vervolgens namen Harry en ik plaats op de bank. Ik was me bewust van de camera’s. Ze stonden overal. Ik probeerde ze te negeren en focuste me op de presentatrice, Harry en Eleanor.
‘Ja de camera’s zijn een beetje overweldigend,’ lachte Kendra, de presentatrice, vriendelijk. Betrapt keek ik de presentatrice aan en schoot in de lach.
‘Ja, het zijn er nog al veel. Ik hoop wel dat jullie nu uit de beste hoek filmen,’ grinnikte ik. Hoewel ik me schaamde voor het feit dat Kendra het gezien had, was haar opmerking toch een ijsbreker. Ik voelde me er meer door op mijn gemak.
‘Ja, dat hoop ik ook nog elke dag. Valt toch tegen,’ grapte Kendra op mijn reactie. Harry kon zijn lach ook niet inhouden naast me en keek geamuseerd naar zowel mij als Kendra. ‘Jij lijkt daar geen last van te hebben Harry. Zelfs terwijl boten ten onder gaan en je onder vuur ligt, zie je er nog goed op het grote doek. Hoe doe je dat toch?’ Op een soepele manier wist Kendra het gesprek naar Harry’s film te draaien. Harry glimlachte vriendelijk en wierp kort een blik op mij.
‘Het is een gave,’ grapte hij op zijn beurt. ‘Het is een kwestie van pieken op het juiste moment.’
‘Zie je de film Dunkirk als een piek in je carrière dan?’ Al vanaf het eerste moment bewonderde ik Kendra voor haar manier van vragen. Het was natuurlijk, maar wel direct naar de kern van wat ze wil horen.
‘Nee, ik hoop dat het een mooi begin is. Ik ben trots op alle mede acteurs, de regisseur en alle andere collega’s die het mogelijk hebben gemaakt om zo’n film neer te zetten. Ik hoop dat ik nog vaker deel kan uitmaken van zo’n project.’
‘Is dat een doel van je?’
‘Het lijkt me een ontzettende leuke ervaring en uitdaging ja. Daarnaast wil ik echter ook blijven focussen op zingen.’ Geïnteresseerd luisterde ik naar het verhaal van mijn vriendje. Hoewel duizenden mensen meekeken, voelde het toch alsof ik hem nog een beetje beter leerde kennen. Hij was zo uiterst relaxt en leek zo erg zichzelf.
‘Ja, je tour staat te wachten. En je gaat nog vervroegd beginnen ook.’ Kendra’s ogen twinkelden enthousiast. Dat kon niet gespeeld zijn.
‘Ja, in augustus. Super gaaf! Ik kijk er heel erg naar uit om mijn debuutalbum en eerste eigen tour te verwezenlijken.’
‘Ben jij erbij?’ Ik schrok van de vraag, aangezien ik zo op ging in Harry’s verhaal en Kendra’s vragen, dat ik vergeten was dat er ook vragen aan mij gesteld gingen worden.
‘Ik hoop een aantal concerten bij te kunnen wonen, maar mijn studie gaat gewoon door, dus ik zal niet teveel kunnen missen.’ Ik antwoorde enthousiast, aangezien dit onderwerp me goed deed. Ik vond het altijd heerlijk om over mijn studie te praten. Het was het enige gebied waar ik voor de volle 100% zelfvertrouwen had.
‘Harry gaat de hele wereld over voor zijn tour. Welke plekken zou je het liefste meepakken?’ Ik glimlachte, opnieuw enthousiast door deze vraag. Ik hield van reizen. Dat was mijn grootse passie, waardoor ik iets rechter op ging zitten.
‘Dat is heel moeilijk, aangezien er zoveel leuke plekken zijn. Het liefste maak ik een wereldreis,’ bekende ik. ‘Maar als ik moet kiezen lijken Los Angeles en New York me ontzettend gaaf. Verder wil ik altijd al naar Australië en Zuid-Amerika. En ik vind Zuid-Afrika een geweldig land.’
‘Dus je gaat de hele tour mee?’ concludeerde Kendra met een grijns. Ik lachte.
‘Ja, daar lijkt het wel op.’ Het gesprek verliep soepel. Ik vond het zelfs leuk. De camera’s waren in het begin overdonderend geweest, maar nu ik in het gesprek opging, viel het me niet meer op. Ik lette er ook niet meer op. Hoewel ik bang was geweest dat ik niet mezelf zou kunnen zijn in het interview, was dat totaal niet het geval. Ik voelde me op mijn gemak, was enthousiast en vrolijk. Interviews zou ik wel vaker willen afleggen. Wat ik nooit had durven dromen, was dat ik een paar maanden later alleen op zo’n bank zou zitten, in de spotlight, tegenover een interviewer, terwijl ik de hoofdgast was. Ik had me voorbereid op dit interview, alsof het mijn enige kans was om duidelijk te maken wie ik was en waar ik voor stond. Dat mensen meer van me wilde zien, had ik nooit durven dromen. Het was onderdeel van een droom die ging uitkomen. En Harry was het opstapje geweest naar die verwezenlijking. Hoewel hij zich daar niet bewust van was en ik het nooit had durven hopen, waas ik hem toch ontzettend dankbaar. Harry opende deuren, die anders gesloten zouden zijn gebleven. En niet alleen omdat hij beroemd was. Hij motiveerde me om de uitdaging aan te nemen. Hij was de reden dat ik voor mijn dromen ging. Dat deze me fataal konden worden, had ik me eveneens niet beseft op de bruine bank in de studio tegenover Kendra. Mijn dromen leken op dat moment nog ver weg en onbereikbaar. Op dat moment ging het over Harry en ik, over onze relatie en onze liefde. Mijn dromen speelden daar geen rol bij. Althans, nog niet.


Sorry allemaal, het duurde even!! Er kwam van alles tussendoor, maar hierbij toch nog een stukje!!! Hoop dat jullie het weer leuk vinden.

Reacties (3)

  • Spiridakos

    Ah wat een tof stukje weer! <3

    2 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Heerlijk stukje, zoals altijd!
    Ik vind echt dat je heerlijk schrijft!

    Xx

    2 jaar geleden
  • Teal

    Yesss leuk!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen