Foto bij 021  Dumbledores testament



Hermione Granger

Hermione zat op de bank in Het Nest met een boek op haar schoot. Erg geconcentreerd was ze alleen niet, want ze luisterde de conversatie af die Harry en Ron hadden in de keuken. Vandaag was Harry's verjaardag en hij was zeventien geworden, dus hij genoot nu met volle teugen van zijn legale toverkunsten. Er was veel gebeurt de laatste dagen. Het verlies van Madeye lag bij iedereen zwaar op de borst. Nog wel het meest bij Harry. Hermione brak eerder haar hoofd over wat er met George was gebeurd. Maar dat deed iedereen eigenlijk wel.
      Fred en George kwamen net binnenstormen toen ze het boek sloot.
      'Oh, sorry Hermione,' zei Fred verontschuldigd en ze lachte. 'Nee, laat maar. Ik kon me toch al niet concentreren.' Ze zette het boek terug op de plank en keek de tweeling aan. 'Wat is er?'
      'We zijn gevlucht voor ma,' grinnikte Fred. 'Als ik nog één keer de zittingenkaart voor de bruiloft moet bekijken, ga ik bij de varkens in de modder liggen. Waarom zouden de gasten niet gewoon zelf kunnen kiezen waar ze willen zitten?'
      Hermione grinnikte en keek George aan. 'Hoe gaat het nu met jou, George?' vroeg ze. Ze wist dat de jongen het er moeilijk mee had. Niet vanwege zijn verloren oor, maar meer de manier hoe deze was afgenomen. George had een groot hart en had veel daarvan aan Eleanor geschonken, dat wist ze, maar het meisje had er flink op gestampt.
      Hij haalde zijn schouders op. ''t Gaat,' antwoordde hij. 'ik kan het nog niet helemaal vevatten wat er is gebeurd.'
      'Dat begrijp ik,' antwoordde Hermione en keek om toen Ron en Harry binnen kwamen lopen. Ze hadden duidelijk wat opgevangen van de conversatie en hadden besloten mee te doen aan het gesprek.'
      'Ik kan eigenlijk nog steeds niet geloven dat het Ella was,' zei Ron.
      'Nou, geloof het nou maar broertjelief. George liegt niet.' Fred plofte naast Hermione op de bank en keek zijn tweelingbroer aan. 'Ga ik vanuit.' Hij knipoogde kort.
      'Nee, ik weet wat ik zag, maar er was iets niet in orde.'
      'Ze heeft je oor eraf geblazen. Natuurlijk was er iets niet in orde!' sputterde Ron, maar George schudde zijn hoofd. 'Nee, dat niet. Met haar bedoel ik. Iets aan haar ogen, maar ik kan mijn vinger er niet opleggen.'
      Fred gniffelde. 'Wat ik bijzonder vind is dat ze niet dood is.'
      Hermione gaf hem een ferme stoot van haar elleboog. 'Houd je kop eens! Dat zeg je toch niet over haar?'
      Fred keek haar langere tijd aan en knikte toen langzaam. 'Ik kijk er alleen realistisch naar, Hermione. We hebben om haar gerouwd, wij allemaal. Ma had dagen niet gesproken. En nu is ze terug, levend en schiet ze doodsspreuken naar mijn broertje.' Hij hield zijn hand kwaad op naar George. 'Ik weet niet eens of ik blij ben met het nieuws dat ze nog leeft.'
      'Hoe kun je dat zeggen?' Ron keek zijn broer ongelovig aan. 'Ik begrijp det je verward bent en ik weet dat het hele zaakje stinkt, maar Eleanor was onze vriendin. Of ze nu is overgelopen of niet.'
      Fred zuchtte. 'Ik zeg ook niet dat ik haar terug de dood in wens. Maar wij hebben haar niets gedaan. Jullie kregen ruzie, goed, maar is dat een reden om George van een oor te ontdoen? Ik ben niet boos op haar, maar ik begrijp het gewoon niet.'
      'Het enige dat ik wil is haar zien,' zei George toen zachtjes, 'de onstandigheden maken me niets uit. Ik wil weten of het goed met haar gaat.'
      Hermione keek om naar Harry. 'Gaat het, Harry?'
      De jongen met de bril knikte. 'Ja, ik kan er ook niet zoveel van maken. Ik weet wat ik heb gezien toen ik haar vond.'
      'Wat er ook met haar de hand is,' ging Fred dwars door Harry heen en Hermione wierp hem een waarschuwende blik toe. 'Als zij ooit nog een stap zet in dit huis, dan zet ik haar met ketenen vast aan de tafel. Zij gaat nergens meer heen tot we weten dat alles goed gaat en wij antwoorden hebben. Geeb Dooddoener die mij tegenhoud.'
      Hermione grinnikte. Het waren donkere tijden, maar ze was blij dat ze Fred en George in de buurt had. Hoe de zaken er ook voor stonden, zij maakte de last op hun schouders altijd een stukje minder zwaar. Hermione dacht veel aan Eleanor. Iedereen hier wel. Zelfs de volwassenen spraken regelmatig over haar, Mevrouw Weasley in het bijzonder. Ze vroeg zich af hoe hun vriendin het maakte. Er waren veel dingen gebeurd het afgelopen jaar en hoewel de vriendschap tussen hun door Eleanor was verbroken, was er niemand die haar ook maar een seconde uit hun hart had verbannen. Ze leek geestelijk niet stabiel meer, dat had Hermione goed in de gate, maar ze wist niet wat ze er mee aanmoest en Eleanor flipte elke keer als ze wilde helpen. Ze hadden haar ruimte gegeven, precies zoals ze vroeg, maar dat was de verkeerde beslissing geweest. Nu was ze voorgoed weg. Dan wel niet dood, maar overgestapt naar de duistere zijde.
      'Geloven jullie echt dat Ella is overgelopen?' vroeg ze toen en keek het groepje rond. De blikken werden gericht op George, want hij was de enige die deze vraag nu kon beantwoorden. Hij had haar het laatst gezien.
      George zuchtte bezwaard. 'Ze twijfelde niet bij haar actie, maar ik kan het niet geloven. Ik ken Eleanor, wij allemaal en dit is niet wie zij is. Wat er ook is gebeurd, het is niet vrijwillig.'
      'Zou Malfoy er iets mee te maken hebben?' vroeg Harry toen. 'Hij heeft haar gedood. Of ten minste, dat dacht ik. Misschien is ze bij hem gebleven.'
      Hermione zuchtte geërgerd. 'De rat! We hadden haar gelijk bij hem moeten weghouden.'
      Plotseling werd hun gesprek onderbroken door Ginny, die de kamer in kwam lopen en richting de keuken wees. 'Pa stuurde zijn patronus. Er komt iemand van de ministerie.'
      Verbazing ging de kamer rond. De ministry had al een tijdje niets van zich laten horen, maar een paar minuten later kwam Meneer Weasley inderdaad binnenlopen met iemand van de ministry. Mevrouw Weasley had net een reusachtige taart in de vorm van een Snitch op de tafel gezet en begon haastig met het opruimen van de keuken toen de ongenode gast binnenkwam.
      'De naam is Rufus Scrimgeour. Ik zou jullie graag onder vier ogen willen spreken,' zei hij glimlachend terwijl hij Harry, Ron en Hermione aankeek. De drie wisselde een blik en de rest van de groep verlieten de woonkamer.
      Harry en Ron kwamen bij Hermione op de bank zitten, terwijl de man een stoel pakte en tegenover hen plaatsnam.
      'Zoals jullie misschien weten ben ik hier vanwege Albus Dumbledores testament. Hij heeft jullie alle drie iets nagelaten.' De man rolde het testament uit en begon met lezen. 'Aan Ronald Virus Weasley vermaak ik mijn Deluminator, in de hoop dat hij aan me zal denken als hij hem gebruikt.' De man legde de Deluminator in Ron's hand en Ron keek er verwonderd naar. 'Gaaf!' Hij klikte het een keer aan en daarmee verdwenen alle lichten in de kamer.
      'Ronald, ik zie niks meer!' protesteerde Hermione en probeerde de Deluminator uit zijn handen te vissen.
      'Oké, oke, rustig zeg,' mopperde Ron en bracht de lichten terug naar waar ze hoorde.
      Scrimgeour schraapte zijn keel om de aandacht van de drie jongeren opnieuw naar hem te trekken en las verder. 'Aan Hermione Granger vermaak ik mijn exemplaar van The Tales of Beetle the Bard, in de hoop dat het iets uit de doeken zal doen.' Hij overhandigde Hermione het boek en bekeek het aandachtig. De titel was volledig in runen geschreven. Terwijl ze ernaar keek voelde ze een golf van overweldigend verdriet opborrelen en ontsnapte er een enkele traan uit haar ooghoek, die op de in reliëf gedrukte symbolen uit elkaar spatte.
      'Waarom zou Perkamentus u dit boek hebben nagelaten, juffrouw Granger?' vroeg de man.
      Hermione schraapte haar keel en zocht naar woorden. 'Hij wist dat ik van lezen houd,' antwoordde ze met gesmoorde stem en veegde haar ogen af met haar mouw.
      'Maar waarom juist dit boek?'
      'Dat weet ik niet,' antwoordde ze. Het was een oud boek en Hermione kende het. Ze had het al eens gelezen, maar waarom was deze editie in runen? Hermione sloeg het boek open en wat er om haar heen gebeurde, ging langs haar heen. Harry ontving de eerste Snitch die hij tijdens een quidditchwedstrijd had gevangen. En het Zwaard van Goderic Griffyndor, maar daar waren onenigheden over. Daarna stelde de man nog wat vragen en verliet the Burrow.
      'Ben ik even blij dst Dumbledore me geen boek heeft nagelaten,' grinnikte Ron toen hij de deur achter de man dichtsloeg en de Deluminator opgooide in zijn hand.
      'Dat snap ik. Zeker omdat je toch niet kan lezen,' sneerde ze terug en drukte het boek tegen zich aan. Wat Dumbledore in het testament had geschreven, zat Hermione de rest van de avond dwars. 'In de hoop dat het iets uit de doeken zal doen.' Wat betekende dat? Wat was er zo speciaal aan dit boek dat zij dit moest krijgen? Of was het gewoon omdat ze een vriendin was van Harry die hield van lezen?
      Zuchtend borg ze het boek op onder haar kussen en drukte het nachtlampje bij haar bed uit.




Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Super geschreven weer

    1 jaar geleden
  • scintillare

    huh, Eleanor had toch Obliviate op hun gebruikt dus hoezo is de vriendschap dan verbroken?

    2 jaar geleden
  • Altaria

    Ik heb het boek van voor tot achter gelezen, maar toch hoop ik dat er nu een verhaal instaat over die kutketting

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Gnignigni.. ^^

      2 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Krijgt Ella ook iets van Dumbledore?

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Oh ik hoop echt dat Eleanor van die ketting afgeraakt en dan bij hen komt en alles terug goed komt!:)

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Ik hoop het ook! Maar we moeten natuurlijk wel eerst uitzoeken water nu met die ketting aan de hand is!

      2 jaar geleden
    • GoCrazy

      Ja, want dat weten we nog altijd niet...:O

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen