||Diana Cassandra Volturi

'Ik ga naar beneden,' deel ik een beetje ongemakkelijk mee. Normaal zou ik zo de kamer verlaten hebben zonder wat te zeggen, maar het voelt haast gemeen om dat bij Paul te doen. Hij is immers degene die bezorgd is en op me gelet heeft en ik weet niet of dat dat schattig of creepy is - misschien wel beide -, maar ik kan niet zonder wat te zeggen weglopen.
      'Ik ga met je mee,' antwoordt Paul direct. Hij springt zo snel op dat de stoel waar hij op zat, omvalt en ik kan zacht gegrinnik niet tegen gaan. Normaal erger ik me dood aan klunzigheid, maar Paul een jongen lijkt waarbij alles normaal zo gladjes gaat, is het bijna schattig om hem te zien klungelen. Hij is er duidelijk niet bekend mee.
      Ik loop alvast naar beneden en Pauls haastige voetstappen volgen.
      Beneden kijkt iedereen me afwachtend aan. Carlisle en Esme, Edward en Bella, Jasper en Alice en Emmett en Rose, die laatste nog altijd even hatelijk - al lijkt ze een stuk ontspanner dan ik - zitten aan tafel. Embry en zijn inmiddels een beetje bijgekomen inprent zitten bij ze en hetzelfde geldt voor hun alfa en Jake. En dan heb je mijn familie nog: Jane, Alec, Demetri en Felix staan dichtbij elkaar, duidelijk klaar om te vertrekken.
      Ik druk mijn ongemakkelijkheid en geef een dankbaar knikje aan de Cullens. 'Bedankt voor het korte verblijf,' glimlach ik, maar een pijnlijke steek trekt door mijn hart als ik de woorden zeg.
      Carlisle glimlacht en neemt het woord. 'Geen probleem, Cass, als er iets is, is de deur altijd open.'
      'Ga je weg?'
      De stem klinkt zo zielig dat het lijkt alsof mijn hart in duizenden stukjes breekt. En ik was er nog wel zo van overtuigd dat mijn hart zo dood als mijn familie was. Zo gracieus als mogelijk draai ik me naar Paul en ik krom mijn nek om hem aan te kijken. Zijn puppy-ogen zijn zo groot en stralen zoveel verdriet uit dat ik de emotie bijna automatisch overneem.
      'Ik moet naar Italië,' zeg ik, in de hoop dat Paul het begrijpt en stopt met me aanstaren alsof ik zojuist een puppy getrapt heb. Maar tot mijn verbazing trekt er zo'n pijnscheut door mijn lichaam dat ik op mijn knieën op de grond val en een kreun laat horen. Wat gebeurt er in vredesnaam?
      'Wat gebeurt er?' vraagt Jane driftig. In een fractie van een seconde staat ze bij mijn zijde en slaat ze haar arm beschermend over mijn schouder, me omhoog trekkend van de grond.
      Ik kijk naar Pauls gebroken gezicht, dan naar het alwetende van Carlisle en vervolgens naar die van mijn echte broer, Alec, die me geïrriteerd aankijkt, alsof ik dit al lang aan had moeten zien komen.'
      'Maar-' stribbelt Paul tevergeefs tegen.
      'De Volturi is de enige reden waarom ik nog leef, Paul, en ik kan niet zomaar niet op komen dagen wanneer het mij zint. Ik heb - oh mijn god, wat is dit?' kreun ik. Ik druk mijn nagels in de palmen van mijn handen om de pijn vanbinnen te controleren met echte pijn, maar de pijn is oncontroleerbaar en trekt met golven door mijn lichaam. Ik zie nog maar een uitweg die opeens zo ontzettend logisch lijkt: 'Ik blijf.'
      Het zijn twee woorden die ervoor zorgen dat de pijn stopt en ik kijk over mijn schouder naar Alec, die met zijn ogen rolt.
      'Ik zei dat je niet weg kon, toch? Had nu maar naar mij geluisterd,' zegt hij kil, waarna hij niet weet hoe snel hij het huis van de Cullens moet verlaten.
      Mijn god, in welke puinhoop ben ik beland?

Reacties (3)

  • Butterflygirl

    Hahahaha I gotta love that

    2 jaar geleden
  • XHeroes

    In de puinhoop genaamt liefde

    Nou hup hup snel verder *klapt als een strenge juf in haar handen*

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg zo goed geschreven!!!
    Vind deze echt te leukste van allemaal!
    Deze relatie mag je heeel veel uitbreiden.
    Snel verder
    Xx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here