||Rosemary Tyler Ahotley

Voor de zesde keer lees ik The 5th Wave van Rick Yancey. Het boek is al sinds een paar jaar mijn favoriet en ik kan de tekst inmiddels dromen. Ik schrik op als ik de gedaante van Embry ineens in mijn deuropening zie staan. Ik stop mijn boekenlegger tussen de bladzijdes waar ik ben, terwijl ik mijn ogen af laat dwalen naar de plek waar Cass meestal zit. Maar Cass is iets aan het doen met Paul en dus kan zij me niet redden.
      'Hé, Embry,' glimlach ik iets opgetogener dan ik me voel. Ik zet het boek weer op zijn plek in de derde boekenkast en draai me om naar Embry. Ik had tot een paar seconden geleden geen idee dat er iemand, laat staan Embry, vandaag zou komen dus ik voel me een beetje ongemakkelijk. Aan de ene kant ben ik blij dat ik niet meer alleen ben, maar aan de andere kant voel ik me altijd zo verplicht om te praten over wat er gebeurd is als Embry er is.
      Vandaag was mijn eerste dag op school en het ging eigenlijk best goed. Het was niet anders dan anders, op het feit dat er een nieuw meisje aanwezig was. Volgens mij heet ze iets van Emily, maar ik weet het niet zeker aangezien ik vanochtend in discussie met Embry was over iets dat ik me niet eens meer kan herinneren. Ik weet in ieder geval wel dat Seth volgens mij last heeft van liefde op het eerste gezicht.
      Embry stapt met een ernstig gezicht mijn kamer in en direct voel ik de temperatuur in de kamer zakken. Met een frons op mijn gezicht stap ik op hem af. 'Wat is er?' vraag ik zachtjes.
      'Ik moet je wat vertellen, Rosemary,' fluistert Embry zachtjes.
      Voor een seconde versteen ik bij het horen van mijn volledige en echte roepnaam. Embry gebruikt die nooit, dus er moet wel iets ernstigs zijn.
      Ik neem plaats op mijn bed en klop voorzichtig op de plek naast me. Embry neemt plaats en pakt direct mijn handen beet met de zijne. Mijn maag maakt een salto en ik geniet van de warmte waar mijn handen nu in baden.
      'Er is iets dat je niet weet, over mij en de jongens. Over het wolf zijn in het algemeen,' breekt Embry na een paar seconde de stilte.
      Ik wil tegen hem uitvallen, maar ik duw mijn tong tussen mijn tanden en bijt erop. Hard. 'Vertel het me nu dan.'
      'Oké, uhm, kijk,' begint Embry ongemakkelijk en mijn irritatie vervaagt naar de achtergrond als ik zie hoeveel moeite hij er mee heeft. 'Wij, shapeshifters, kunnen onze inprent vinden. Onze inprent is onze wederhelft of zielsverwant, hoe je het wilt noemen.'
      Ik knik alsof ik het begrijp, wat ik nog niet helemaal doe. Noch snap ik waarom Embry me dit vertelt. 'Hoe weet je wanneer je je zielsverwant gevonden heb?'
      Embry glimlacht nu en mijn mondhoeken krullen automatisch omhoog. 'Als je haar voor de eerste keer in de ogen kijkt, dan weet je het. De zwaartekracht verdwijnt en zij is degene. Ze is mijn zon en mijn maan tegelijk. Ik heb geen zuurstof meer nodig, maar jou. Jij bent de reden waarom ik leef. Ze betekent alles voor je en zij kan bepalen wat ze nodig heeft: een vriendje, beste vriend of een broer.'
      Een glimlach ontstaat op mijn gezicht en mijn wangen kleuren rood. In een opwelling druk ik mijn lippen hard op die van Embry, waardoor hij achterover op het bed valt en ik bovenop hem val. Ik leg mijn armen op zijn torso en leg mijn hoofd weer op mijn handen. Embry bekijkt me met een hopeloze grijns.
      'Dat was... prettig,' grijnst hij. 'Maar ik heb helemaal niet gezegd dat jij mijn inprent bent.'
      'Jawel, dat heb je wel,' glimlach ik verlegen terug. 'Je zei: Ik heb geen zuurstof meer nodig, maar jou. Jij bent de reden waarom ik leef.'
      Met een overdreven kreun laat Embry zijn hoofd op mijn dekbed vallen, terwijl hij zijn armen om mijn middel slaat.
      'Je bent te slim voor je eigen goeddoen,' grijnst Embry, terwijl hij een zacht kusje op mijn voorhoofd drukt.
      Mijn maag doet nog een salto en ik duw mijn hoofd in de hoek van mijn elleboog om mijn glimlach en rode wangen te verbergen.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here