Foto bij 022 • Vernieuwd vertrouwen



Eleanor richtte haar staf op het zwarte jurkje dat door de kamer zweefde. 'Tergeo!' Een wolk stof schoot van de jurk af alsof deze zojuist was geëxplodeerd. Ze bewoog het stof het open raam uit en sloot deze weer met haar staf. Waarna ze deze weer op de jurk richtte. 'Aquamenti!' Een waterstraal ontsprong vanaf het topje van haar staf en belandde op de jurk. Ze sproeide net zo lang tot het water er vanaf droop, waarna ze een staf een zwaai gaf en de jurk netjes droogde. Nu was deze weer schoon.
      Eleanor schrok op toen de deur achter haar met een klap dichtviel en liet een korte kreet horen. Beschermend sloeg ze haar handen voor haar lichaam, dat enkel bedekt was met zwarte lingerie en draaide zich om naar de deur. Zuchtend liet ze haar armen weer zakken. 'Draco, ik schrok me dood!' Ze raapte de gevallen jurk van de grond en keek hem aan. 'Wat kom je doen?'
      Draco kwam met brede passen op haar aflopen en pakte haar gezicht vast. Voor Eleanor het in de gate had, had hij zijn lippen op die van haar gedrukt en begon hij haar gretig te zoenen. Een beetje overdonderd duwde ze hem van haar af en lachte. 'Wat doe je nou?'
      Draco grinnikte, terwijl hij fronsend naar de grond staarde. 'Ik kwam hier om met je te praten, maar ik raakte afgeleid.' Hij drukte zijn vingers in de huid op haar heupen en ze kierde van plezier. 'Stop! Draco!' zei ze lachend toen hij zijn gezicht in haar nek verborg en zachte kusjes op haar sleutelbeenderen drukte.
      'Waar wilde je het over hebben?'
      Hij zuchtte en liet zijn hoofd tegen haar schouder vallen. 'Ik heb nagedacht.' Hij tilde zijn hoofd op en keek haar lang aan. Eleanor staarde in zijn blauwe ogen en even voelde het weer alsof ze terug waren op Hogwarts.
      'Dat bedoel ik,' zei hij bijna fluisterend. 'Dit is hoe ik je wil zien, Ella.'
      'Ik begrijp je niet.'
      Draco zuchtte en hield het zwarte jurkje voor haar op zodat ze deze kon aantrekken. Het meisje trok de jurk tot net boven de knieën naar beneden, maar toen legde Draco zijn hand tegen haar knie en staarde naar haar been, waar op haar bovenbeen drie littekens zaten die daar voorheen nooit hadden gezeten. Zijn vingers gleden over de huid. Het waren grote krassen en ze leken diep te zijn geweest.
      Eleanor trok haar been bij hem vandaan en keek Draco aan. 'Ik heb het genezen. Ik had alleen geen Dittanykruid om de littekens weg te halen.' Ze probeerde er zo nonchalant mogelijk over te doen. Ze herinnerde zich hoe gestoord hij zich gedroeg toen ze door Greyback werd meegenomen naar de tuin. De man was gevaarlijk. Eleanor had zich voor het eerst los gevochten uit de greep van een dooddoener, maar hij had naar haar been gegrepen het moment dat ze van hem wegkroop. De littekens zijn het bewijs daarvan. Ze had zich opgesloten in de zolderkamer totdat de nacht was aangebroken en ze weer terug durfde te sluipen naar haar kamer.
      'Wie heeft dit gedaan?'
      'Greyback,' antwoordde ze, 'maar ik stribbelde tegen en toen haalde hij uit.'
      'Stop met jezelf op de tweede plaats te zetten!' riep hij en pakte haar armen beet. 'Die walgelijke weerwolf heeft je been opengereten en je zegt dat het kwam omdat je tegenstribbelde? Eleanor, je mág jezelf verdedigen! Deze tovenaars bedreigen je leven.' Woedend draaide hij zich om en gaf een trap tegen de stoel naast zich; de goede bui waar hij zojuist in had gezeten was plotsklaps verdwenen.
      'Ik begrijp het gewoon niet, Ella. De ene keer ben je zoals nu, zoals ik je kende en het volgende moment schreeuw je tegen me, alsof je ineens een heel ander persoon bent, gevuld met razernij, frustratie en ongeduld of ben je angstig en heb je alle vertrouwen in jezelf verloren. Totaal het tegenovergestelde,' verzuchtte hij en draaide zich naar haar om.
      Eleanor wist niet wat ze moest zeggen. Ze staarde hem aan en liet hem zijn stoom afblazen. Ze was geshockeerd door zijn woorden, aan de grond genageld en misselijk. Niet omdat ze schrok, maar omdat hij de waarheid sprak.
      'Je was altijd vriendelijk, geduldig en hulpvaardig. Je had eer. Maar nu cijfer je jezelf weg en geef je hen precies wat ze willen; een jankend schoothondje.' Hij haalde een hand door zijn blonde haren, waardoor deze warrig overeind bleven staan. 'Er is zoveel veranderd in dit jaar, sinds die ketting. Sinds die ketting ben je anders..-'
      'Wat wil je daar nou mee zeggen!' gilde ze met tranen in haar ogen. Ze werd gek. Nog nooit had ze zoveel verdriet en pijn gevoeld. Ze voelde zich schuldig, woedend, verward. Een hevige druk op haar borst weerhield haar ervan haar ademhaling onder controle te krijgen. Schokkend schoten de ademteugen door haar longen.
      'Ik wil dat je je niet alleen voel, Eleanor!' riep hij wanhopig. 'Ik wil dat je weet dat ik er ben en dat je mij binnen laat! Wat moet ik doen zodat je mij weer gaat vertrouwen? Zodat je me niet meer wegduwt?' Stilte. Er waren alleen maar tranen. 'Haat me desnoods,' zei hij schoor. 'haat me zoals zij jou haten. Pijnig me, breek me, laat mij net zo voelen als zij jou laten voelen. Maar beloof me dat je ons, dat je dit, niet loslaat.'
      Eleanor staarde hem aan. Tranen stroomden over haar wangen en de brok in haar keel was onmogelijk weg te krijgen. 'Dat zou ik nooit..-' De woorden bleven steken in haar mond. Hij had zoveel gezegd. Elk woord voelde als een steek in haar hart. De pijn die ze hem liet voelen, was misschien nog wel erger dan de dooddoeners haar ooit hadden aangedaan.
      'Denk je dat ik dat wil?' bracht ze met gesmoorde stem en tussen snikken uit. Ze liet zich op het bed vallen en begroef haar betraande gezicht in haar trillende handen. Hoe kon hij? Waarom schoof hij haar de waarheid zo ruw onder haar neus?
      Draco knielde voor haar neer en pakte voorzichtig haar handen vast. 'Vertel me wat je denkt, Ella.' Zijn stem klonk zacht. Vertederend.
      Ze keek hem aan en veegde met haar mouw langs haar betraande ogen. 'Je hebt gelijk, dat weet ik, maar ik zou jou dit nooit toewensen.'
      'Dat hoeft ook niet. Vertrouw me weer, alsjeblieft. Vertel me wat er in je omgaat.'
      'Ik kan het niet uitleggen.'
      'Probeer het,' drong hij aan. 'Ik denk dat we op één lijn zitten.'
      Eleanor slaakte een diepe zucht. Zijn blauwe ogen keken haar indringend aan. Ze waren hetzelfde als zijn moeder, dezelfde blik; spijt, bezorgdheid en zoveel liefde plotseling. Eleanor had weer het gevoel dat iemand wilde luisteren, dat ze niet voor gek zou worden uitgemaakt als ze hem dit vertelde, hoe absurd het ook was.
      'Alleen bij jou ben ik mezelf. Bij de andere voel ik me bedreigd, boos, bang.' Ze viel even stil. 'Ik dacht dat de ketting zijn effect op mij verloren had. Hij doet me geen pijn meer. Maar ik heb nachtmerries en ik hoor stemmen. Eén om precies te zijn. En die klinkt zo bekend en toch voel ik dat ik die persoon niet ken. Als het al een persoon is.' Ze glimlachte schaapachtig. 'En ik hoor haar ook overdags, maar alleen als ik in een benarde situatie verkeer. Of in de buurt ben van Voldemort.
      'En wat voel je dan?' vroeg Draco, nu bijna klinkend als een phycholoog. Het maakte Eleanor niet uit. Hij wilde helpen.
      'Ik verlies mezelf. Het is alsof er een mist door mijn hoofd trekt en mijn eigen wil wegdrukt. En dat gebeurd elke keer. De stem roept door mijn hoofd dat ik mijn nieuwe kracht moet accepteren, dat ik haar moet binnenlaten. Of althans, dat zegt ze niet, maar dat voel ik. Het laat mij die dingen doen; Hedwig, George, Pettigrew. Het dringt zich op en ik verlies elke keer. En als de mist verdwijnt weet ik haast niet meer wat er is gebeurd. Alsof alles een droom was.'
      'De ketting,' zei Draco en Eleanor knikte. De jongen stond op en ging naast haar op het bed zitten, terwijl hij haar rillende lichaam in zijn armen nam. 'Denk je dat het die macht over jou heeft?'
      'Ik weet het niet en ik weet ook niet waarom en hoe het dit doet. Draco, waar komt die ketting in Merlijnsnaam vandaan?'
      'Ik weet het niet,' antwoordde hij, 'maar dat gaan we uitzoeken, Eleanor. Dat beloof ik je.'

Met dank aan het prachtige lied van Eurielle. Perfect voor onze Drella.
https://www.youtube.com/watch?v=xcnck5aAewM



Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Waaaauw nee die moet niet weg.

    1 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Nawhh D:

    2 jaar geleden
  • Fioree

    Stomme kettinggggggg!!

    2 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Die ketting maakt haar gestoord en ziek

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Ik hoop dat ze er snel vanaf geraakt!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen