P R O L O O G



Geïntrigeerd had ik zijn rustig op en neergaande borstkas gaande geslagen. Zelfs in zijn slaap was hij mooi geweest. De rustige beweging van zijn borstkas, ten teken dat hij nog leefde, had me binnen enkele secondes een gerustgesteld gevoel weten te geven. Zijn regelmatige ademhaling en vredige gezicht hadden me vaak genoeg een glimlach bezorgd. Minuten had ik hem zien lachen. Zijn volle zachtroze lippen die zijn witte tanden onthulde. Het overheerlijke geluid gevormd door zijn stembanden, die me aangaven dat hij genoot van het moment. Uren had ik hem zien genieten. Zijn ogen sprankelend en in zijn wangen kleine kuiltjes die gevormd werden door de beweging van zijn lippen. Dagen had ik hem zien stralen. Het had me een geluk gevoel gegeven. Het plezier in zijn ogen, het heerlijke geluid van zijn lach en de enthousiaste bewegingen deden me beseffen dat ik geluk met hem had. Maanden had híj mijn hart sneller doen kloppen. Een knipoog, een aanraking en zelfs een doodnormale opmerking hadden een ongekende invloed op mijn gevoel, op mijn lichaam en op mijn hersenen. Maar die tijd lag achter ons. Een herinnering, een moment, een vage droom die ik nooit meer terug zou krijgen. Zo snel als mijn liefde was gekomen. Zo snel wilde ik dat het verdween. Herinneringen bezorgden me geen glimlach meer. Alle momenten samen vormden niet langer een roze wolk. Zijn groene ogen, zijn stralende lach, zijn ruwe handen, zijn warrige krullen… Het achtervolgde me dag en nacht. Hij had me in zijn macht, zonder daadwerkelijk in mijn nabijheid te zijn. En ik wist niet of ik het erg vond. De pijn, de nachtmerries, de dromen en de herinneringen… Ze waren het laatste bewijs dat hij er was geweest, dat maanden van pure liefde aan ons voorbij waren gegaan. Ik zag hem in de weerspiegeling van ramen, ik hoorde hem in windvlagen en ik voelde hem in mijn dromen. Zijn warmte hield me gevangen, maar vanbinnen was ik kouder dan ooit. Elke stap die ik zette, sleurde ik hem en onze liefde met me mee. Er was geen moment dat ik niet aan hem dacht. Zijn stem kon mijn oren vullen, zonder dat hij er daadwerkelijk was. Zijn lach kon mijn zicht ontnemen, zonder dat hij zich voor mijn ogen begaf. Het veranderde me. Het verlies veranderde me. Mede omdat hem verliezen mijn keuze was. Ik had hem laten gaan. En niet omdat ik niet langer van hem hield. Elke vezel, elke cel, elke zenuw in mijn lichaam hield van die jongen. En juist daarom had ik hem laten gaan. Zijn stem aan de telefoon was onverdraaglijk, aangezien ik zijn stem niet uit zijn mond kon zien komen. En al kón ik hem zien via mijn mobiel of laptop, dan nog kon ik hem niet aanraken of voelen. Wellicht was dat nog pijnlijker dan hem helemaal niet spreken of zien. Dromen, we creëerden ze. En slechts sommige hadden de kans om ze ook daadwerkelijk na te leven. Hij had die kans gekregen, jaren voordat hij mij leerde kennen, en hij had die kans gegrepen. Dankzij die kans was hij in mijn leven gekomen, nadat ik míjn kans had gegrepen. Een interview met een popster, dat had ik altijd al gewild. Het maakte deel uit van mijn grotere plannen. Een boek schrijven. Onschuldige mensen vrijpleiten. Een succesvolle baan. Het overwinnen van mijn verleden. Het maken van een wereldreis. Maar bovenal had ik jaren gedroomd van mijn leven in Londen. Ik had de droom nooit ingevuld. Ik had geen idee hoe ik het wilde vormgeven, maar ik wíst dat ik er heen wilde. Een jaartje op de Londense Universiteit of een jaar stage lopen op een gigantisch advocatenkantoor in de Britse hoofdstad. Daar had ik naar gestreefd. Daar had ik jaren naar uit gekeken. Mijn eigen avontuur. Maar waarvoor dienden dromen? De jaren hadden me geleerd dat dromen veranderden, samen met een persoonlijkheid. Wat wilde ik echt? Wat waren mijn dromen daadwerkelijk? Ik viel in slaap met de hoop dat hij bij me terug zou keren. Dat hij me zou vergeven. Ik hoopte dat hij mij niet zou vergeten. Ik viel in slaap met de hoop dat hij het zou begrijpen. Maar bovenal hoopte ik dat wij anders waren. Dat hij voor me vocht, koste wat het kost. Alleen, ik wist dat dat nooit zou gebeuren. Hij had zich ontwikkelt tot een droom. Eentje die ik wilde dat uitkwam, maar eentje waar ik niet langer invloed op had. Als hij bij me terugkwam, als wij samen gelukkig werden, dan betekende dat, dat hij zijn droom had moeten opgeven. Iets wat ik nooit over mijn hart zou kunnen verkrijgen. Iets wat ik nooit van hem zou kunnen verlangen. En daarom was híj geen echte droom. De definitie van dromen… Het was een begrip waar ik zelf geen definitie aan kon geven. Gelukkig was daar google om me te vertellen wat een droom precies inhield. En google refereerde gelijk naar de dromen, die de mensen hebben als ze slapen. ‘Een droom wordt door iemand in gedachte beleefd tijdens het slapen.’ Bij die definitie kon ik me aansluiten. Harry vervulde mijn droom, elke nacht. ‘Een droom is een verzameling van beelden, geluiden, gedachten en gevoelens en kan erg realistisch overkomen.’ Dus dat is wat dit was? Zijn lach, zijn stem, zijn warmte… Elke ochtend werd ik weer wakker met het idee dat hij naast me lag, maar elke dag weer leidde dit tot een teleurstelling. Hij was er niet. En hij zou ook niet meer komen. Volgens google dienden dromen ook ‘ter verwerking van het verleden’. Zijn lach, zijn stem, zijn warmte… Elke nacht was ik weer in gevecht met het verleden, die een stukje kleurrijker was. Elke nacht was ik mijn verleden aan het verwerken. Google bevestigde zelfs met zijn definitie dat Harry niet langer in mijn leven behoorde. Hij was mijn droom, zo’n eentje die je moest loslaten. Hij was een droom die zou vervagen, uiteindelijk. De tijd zou me dat geven. De tijd zou me die verlossing brengen. Wat de toekomst me niet zou brengen was vergiffenis. Vergiffenis voor het breken van mijn eigen hart en die van hem, als ik zijne al gebroken had. Ik zou het niet weten. Elke manier van contact was verbroken, alsof hij nooit had bestaan. Eerst was dat moeilijk, maar naarmate de dagen vorderde en de afstand groeide, des te bevredigender was de leegte. Het werd een deel van me, zonder dat ik het doorhad. Een gedeelte van mij bleef achter in het verleden, samen met die dromen die ik elke nacht beleefde. Samen vormden ze mijn fantasiewereld, waar ik me niet langer op focuste. In plaats daarvan was ik me gaan focussen op mijn ideaal beeld. Een succesvol jaar met het behalen van mijn studie, een geweldige tijd in Londen, een leuke stage en het voltooien van mijn boek. Althans, dat was wat ik mezelf vertelde. Elke dag weer. De waarheid dat ik mijn ideaal beeld en mijn grootste droom had weggesmeten, drukte ik naar mijn achterhoofd. Liefde kon immers geen droom zijn. Het was een gevoel, een gevoel dat me had meegesleept, dat me het zicht op het daadwerkelijke leven had ontnomen en dat mijn pad op het juiste leven, op het ideaal beeld dat ik voor de gevoelensstroom had, deed vergeten.
En deze gedachtestroom, het innerlijke gevecht tussen mijn gevoel en mijn hoofd, speelde zich niet wekelijks in mijn hoofd af. Ik vocht er tegen, elke dag. Ik vocht tegen het zoeken van contact. Ik vocht tegen het huilen. Ik vocht tegen de pijn. Niet omdat ik niet wilde voelen, ik vocht omdat hem één keer verliezen al teveel was. Een tweede keer zou ik niet aankunnen.


‘Sometimes you make choices in life, and sometimes choices make you.'



De eerste echte upload!! Ik hoop dat jullie het wat vonden. Thanks voor alle lieve, enthousiaste reacties! Ik hoop dat ik jullie niet teleurstel (:
Welkom lieve (nieuwe) abo’s! Het eerste stukje is gepubliceerd en ik moet bekennen dat ik best nieuwsgierig ben naar jullie mening. Wat vinden jullie ervan? Ik hoop dat het jullie aandacht en nieuwsgierigheid naar de komende hoofdstukken heeft getrokken. Ik ga nu lekker slapen! Volgende hoofdstukje komt snel (:

Reacties (9)

  • GossipGirl21

    Wat is kerst toch een leuke feestdagen

    5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Wauw wat een onwijs mooie proloog!
    Talent meid, dat is wat jij hier laat zien!_O_

    1 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Wat een ontzettend mooie proloog!

    Ik kan echt niet meer wachten!
    Het is zo erg voor Feline..
    Ik hoop echt dat ze Harry snel ziet, en dat ze elkaar dan voor altijd vaak zien..

    Heel mooi ook hoe je de definitie van dromen hierin verwerkt!

    Xxx

    1 jaar geleden
  • Paulson

    Oh damn dit is zó goed. Jezus.

    1 jaar geleden
  • Abadine

    Waauww wat is dit mooi geschreven! Ik kan nu al helemaal niet meer wachten op het verder verloop van het verhaal! 😊
    Xx

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen