Hoofdstuk 1.2


Vermoeid liet Jera zich op de achterbank van de auto vallen. Haar volgersaantal was al flink aan het groeien, nu ze enkele foto’s van Bali had geplaatst. Sommige van hen vroegen zelfs om een nieuwe tutorial voor leuke watervaste make-up tips en tricks om je strandvakantie door te komen. Het stond niet op haar planning, maar op zich was het geen slecht idee. Misschien dat ze daar morgen na school mee kon beginnen, hoewel ze ook veel bij te kletsen had met Lenthe.
      Hoewel ze haar beste vriendin via de app op de hoogte hield van alles wat er gebeurde in haar leven –Lenthe vond het overigens ook belachelijk dat mensen tegenwoordig blijkbaar keihard tegen je aan mochten botsen zonder daar hun excuses voor te maken- was een “face-to-face-bff-night-out” zeker een must de dag na de vakantie. Bovendien konden ze elkaar dan adviseren welke vakantie foto’s het best waren geworden. Daarnaast wist Jera dat Lenthe heel veel te vertellen had. Ze had al enkele dingen laten vallen over knappe jongens in New York, waar zij deze vakantie was geweest. Iets waar Jera vrij jaloers op was. In Bali liepen nou niet de meest knappe types rond. Nou ja, in ieder geval niet waar Jera was geweest. Gelukkig kon ze daar op school weer vol op van genieten. Zat er toch nog een extra voordeel aan het feit dat ze weer bijna thuis was.
      Het was gelukkig maar zo’n twintig minuutjes rijden van Schiphol naar het grote huis van gezin Roodesteijn aan de Poelgeesterweg in Oestgeest. Hierdoor duurde het niet lang voor de auto de oprit opreed en Jera eindelijk uit het voertuig bevrijd was. Ze deed geen moeite om haar koffers eerst naar binnen te brengen en te helpen met het uitladen van de auto.
      ‘Ik ga Charles ophalen!’ was het enige wat ze riep. Ergens achter zich hoorde ze de protesten van haar ouders, maar hoewel ze niet de meest sportieve persoon op deze wereld was, kon ze in dergelijke gevallen vrij hard rennen. Daarnaast kwam haar talent voor koppig zijn met het voordeel dat mensen negeren haar in negentig procent van de gevallen prima afging. Charles had haar twee volle weken moeten missen. Ze kon hem moeilijk nóg langer in de vettige handen van haar buurvrouw laten.
      Misschien had Jera even na moeten denken voor ze de bel indrukte, want toen ze vervolgens ongeduldig haar mobiel er weer bij pakte, om te zien of er nog nieuwe likes of appjes waren, vingen de getallen in de bovenhoek haar aandacht. Het was vijf voor elf in Nederland. Hoewel Jera dan over het algemeen nog wel wakker was, gold dat niet voor iedereen. Oeps? Niet dat het haar echt speet, maar een hele boze buurvrouw stond niet bepaald bovenaan haar verlanglijstje.
      Ze wilde net op haar tenen wegsluipen bij de deur, toen deze openvloog en de veel te dikke vrouw in de deuropening verscheen. Fat shaming was niet echt cool, maar Jera kon niet anders dan verafschuwen hoe weinig de vrouw deed om er mooi uit te zien. Iemand met overgewicht kon immers nog steeds beeldschoon en stijlvol zijn. Misschien niet zo knap en aantrekkelijk als Jera zelf, maar dat gold voor minstens driekwart van de wereldbevolking.
      ‘Uhm…’ kwam er ietwat ongemakkelijk over haar lippen. Hoewel ze vaak een grote mond had, was dapperheid niet Jera’s sterkste punt. ‘Ik kwam Charles ophalen.’ Ze hoefde de naam van de hond enkel te noemen, of een hoog geblaf reageerde vanuit wat vrijwel zeker de woonkamer moest zijn. Hoewel de vrouw eerst nog ietwat geïrriteerd had geleken, klaarde haar gezicht onmiddellijk op. Was dat even een gelukje. De liefde voor honden overwon alles.
      ‘Natuurlijk! Je bent zeker onmiddellijk hierheen gekomen? Begrijpelijk. Ik heb er altijd een hekel aan als ik mijn kleine Gregorio een dag moet missen. Laat staan twee lange weken. Dat zou ik amper volhouden. Ik kan het je dan ook niet kwalijk nemen dat je hier meteen heen bent gekomen.’ Ze babbelde aan één stuk door, maar liep ondertussen gelukkig richting de deur waar het geblaf achter vandaan kwam. Ze opende hem een klein stukje, waarop Charles door de kier stoof en Jera haast omver gooide. Nu waren puggles niet de meest grote honden, maar enthousiasme kon de kracht van tien beren bij hem doen ontspringen.
      Lachend aaide ze het dier helemaal door elkaar. Het fijne aan Charles was, dat hij altijd blij was haar te zien. Ze voelde zich door hem begrepen en waar ze bij mensen een constante druk voelde om er altijd geweldig uit te zien en altijd de perfecte populaire schoonheid te spelen, viel die last even van haar schouders als ze met Charles speelde. Hij vond haar toch wel geweldig zoals ze was.
      ‘Ik heb hier zijn mand en andere spulletjes die je had meegegeven. Ik heb dagelijks exact de instructies opgevolgd, maar hij heeft eenmalig eten van mijn lieve Gregor weten te stelen. Die Charles is mij er eentje. Een grappig ondeugend hondje,’ ratelde de buurvrouw ondertussen verder. Jera liet haar maar kletsen en hoopte dat het voedsel dat die vrouw Gregorio gaf, niet al te slecht voor hem was geweest. Charles kreeg normaliter enkel het beste van het beste. De hond zag er echter gezond en vrolijk uit en dus bedankte Jera de vrouw snel, om met de spullen in haar armen en Charles aan haar zijde terug naar huis te lopen.
      ‘Nou, je hebt het in ieder geval overleefd. Dat is het belangrijkste. Ik zal je eetgedrag en gewicht de komende weken maar goed in de gaten houden.’ Terwijl ze sprak, bewoog de hond zijn oren om aan te geven dat hij naar haar luisterde, maar hield zijn blik wel op de weg voor hen. ‘En je natuurlijk overspoelen met aandacht, want je loopt daarin twee weken achter.’ Ze zaten wat dat betreft in hetzelfde schuitje. Charles had twee weken zonder haar gezeten en zijzelf had twee weken zonder haar dagelijkse instagram updates gezeten. Beide waren aandacht tekort gekomen, maar Jera had daarvoor in de plaats wel een prachtig kleurtje en super vette foto’s. Feitelijk was dus haar enige zorg school en meestal overleefde ze dat ook wel. Zolang ze maar bij Lenthe in de klas zat. Dat hadden ze elk jaar van hun middelbare school carrière kunnen regelen. Wat dat betreft was haar leven perfect. Geen echte zorgen, een succesvolle instagram en YouTube cariërre, meer vrienden dan op twee handen te tellen was en dan was er nog Ferdy, haar toekomstige vriendje. Want zeg nou zelf, wie zou haar kunnen weigeren?
      ‘Charles, wat is het leven toch geweldig. Wat is mijn leven toch geweldig.’ De hond blafte, terwijl ze zijn spullen op hun vertrouwde plaats in haar kamer neerzette. ‘Maar ik had ook niet anders kunnen verwachten, gezien ikzelf geweldig ben.’ Met een tevreden glimlach liet ze zichzelf op haar bed vallen, wederom het geroep van haar ouders negerend. Ze zou haar koffer straks wel naar boven brengen. Het was niet noodzakelijk om dat nu meteen te doen. Wat wel noodzakelijk voelde, was genieten van dit moment van rust en tevredenheid. En daar zou ze groot gelijk in krijgen.




Reacties (2)

  • Croweater

    Ik begin haar eigenlijk toch wel leuk te vinden haha. Vind het knap dat je haar in twee hoofdstukken toch al best gelaagd weet neer te zetten. ^^

    2 jaar geleden
  • Grace

    Ik heb nu zo al het gevoel dat Jera enkele wijze levenslessen in nederigheid gaat krijgen in dit verhaal haha Ik vind haar echt niet zo'n aangenaam persoon, dus ik hoop dat ze vooral gaat groeien want to be honest, ik zou mijn jongere zelf volgens mij op bepaalde momenten ook vreselijk irritant hebben gevonden!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen