||Nymphadora ELoise ULey.

Het leek voor mij wel uren te duren, eer ik wat gewent was aan de grote tale van Ariël. Ze zwom zo sierlijk snel en vlug en kronkelde in verschillende onmogelijke bochten. We hadden een wedstrijd gehouden, wier als eerste aan de overkant was. Drie keer een poging gewaagd te hebben, inclusief met een grote voorsprong, had ik het alsnog verloren van Ariël.
Tuurlijk wat wilde je dan ook beginnen tegen een meermaid?!
Na even een korte stilte gehad te hebben, op adem gekomen te zijn.
Vertelde Ariël dat ze in een verkeerde stroming terecht was gekomen, door de stroming een eind van huis geraakt was. Dat ze normaal gesproken niet zomaar in één of andere beek terecht zou kunnen komen.
Op mijn beurt vertelde ik het roodharige meermeisje dat ik te logeren was bij mijn tante en haar kinderen. Dat mijn vader op zoek is naar een oplossing om een mogelijk dilemma op te lossen. En dat ik met mijn vader een belofte had gemaakt, dat ik onder geen bedwing naar het strand of de zee zou gaan, het niet zou aanraken en er mee in aanraking zou komen.
Dat ik van andere dingen hield dan de 'normale' mens, en geloofde in magie, zoals de magie die de zeemeermin naar mij had gebracht. Ik had het namelijk als eens gezien, zowel het goede als het slechte duistere.
Giechelend verplaatste ik mij door de beek, mijn vingers waren al helemaal gerimpeld net zoals mijn tenen, maar dat deerde mij niet.
Ik genoot van de aanwezigheid van het roodharige meisje: Ariël, en als ik onze klik zo op het oog voelde, kon ik zeggen dat ik een vriendin gemaakt had.
Het meisje voelde vertrouwd, veilig, bekend aan, ondanks ik haar nog nooit eerder gezien had.

Het weer begon om te slaan, Ariël keek gealarmeerd, angstig schudde ze haar hoofd. Verbaasd rees ik mijn wenkbrauw op, keek het roodharige meisje vragen niet begrijpend aan. Ze begon wat te hakkelen, schudde haar hoofd en begon wild in het rond te zwemmen.
"Ga de kolkende beek uit" piepte Ariël angstig.
"Schiet op, voordat het sterker wordt" riep ze gehaast. Zoals ze mij beval, verliet ik het onrustige heldere blauwe water.
"Het is mijn vader" weerklonk de muzikale heldere warme melodieuze stem van Ariël.
"Ik ben te laat, sorry moet gaan" riep ze geschrokken uit.
Nu rees ik mijn hoofd naar de wat donkere lucht, het begon te regen en donkere grijze wolken leken de blauwe hemel te verdoezelen.
Op het moment dat ik mijn vriendin een gedag wilde zeggen, ontdekte ik, dat ze al vertrokken was. Ik trok mijn rugtas op mijn rug en stapte met een pas door het struikgewas, het bos in. Ergens voelde het frisser aan dan dat het eerder op de dag had aangevoeld.
Moest mijn weg zo snel mogelijk terug vinden naar huize Clearwater, ik mocht dan wel alleen op pad.
Toch leek tante Sue, Leah en zelfs Seth mij aardig in de gaten te houden. Alsof ik een klein weerloos meisje was dat constant hulp nodig had, betutteld, vertroeteld wilde worden. Dat was niet, vroeger, zo'n tien jaar terug had ik het misschien fijn gevonden. Nu als zestien of toch bijna zestien jarige, vond ik het minder, heel wat minder leuk en fijn.

Net op het moment dat ik het dik begroeide bos uit stap, zie ik mijn oudere nicht: Leah komen aanlopen. Ze keek niet al te vriendelijk, vrolijk, eerder alsof ze iemand kop van zijn romp zou trekken. Brede passen, snelle ferme passen maakte ze, mijn richting in.
"Daar ben je dus, wat heb je uitgespookt, iedereen is opzoek naar je" verweet ze me.
Verbaasd rees ik mijn wenkbrauwen op, hoezo iedereen is opzoek naar mij?!!
Leah tikte ruw op haar pols, als aanwijzing dat ik veelte en veelte laat was.
"Ik hoop maar dat je een goede verklaring heb. En niet in de bossen heb rond gehangen anders zwaait er wat" grauwde ze chagrijnig verder.
Hoezo een goede verklaring en hoezo niet in de bossen rondhangen?!!
Een ferme grip werd er rond mijn bovenarm geplaatst, Leah had mijn bovenarm vast gegrepen. Ze sleepte mij nu achter haar aan, half struikelend over mijn voeten doordat ik probeerde mee te rennen op het tempo dat Leah stapte. Mijn arm begon pijnlijk, irritant te branden en de grip die ze erop hield leek niet zomaar af te gaan zwakken.


Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen