||Nymphadora ELoise ULey.

Ik was de tuin ingeschoten op het moment dat het huis vol begon te raken met jongens. Puberale jongens, sommige waren mijn leeftijd, die van Seth of zelfs die van Leah. Een aardig kabaal konden ze maken, het huis stond te trillen op zijn houtenpalen. Ik vroeg mij dan ook af, hoelang het nog zou duren eer het huis van Sam en Emily zou in elkaar storten.
Zoveel lawaai produceerde de jongeren in het huis.
Dat Emily nog niet stapelgek, doof of hardhorend was geworden was mij een raadsel.
Sam, de verloofde van Emily, was streng, nors, beschermend maar had vooral het autoritaire gezag over de jongeren.
Af en toe voelde ik de prikkende starende ogen van Emily in mijn rug branden. Ze bedoelde het goed en was vriendelijk, riep de jongens zo nu en dan is te orde wanneer ze het te bont maakte. Genietend van het weer, de heldere blauwe hemel en de stralende zon, lag ik languit op het grasveld.
"Nymphadora, er staat een glas sap voor je op de keukentafel" vulde de heldere warme stem van Emily mijn gehoorgangen.
Verbaasd keek ik op, draaide ik mij naar mijn zij zodat ik de roestbruin getinte vrouw met haar vriendelijke glimlach op haar gezicht kon zien staan. Ze stond in de deuropening en wenkte me naar binnen te komen. Ik drukte mij recht, greep mijn oude dikke bruine sprookjesboek van het gras en liep met het zware voorwerp onder mijn arm richting het rood geblakerde, rumoerige huis.
Daar gingen we weer!!
Zenuwen voelde ik opkomen, het gloeien van mijn wangen was het tweede en als laatste voelde ik mijn hartslag zich versnellen. In de keuken stond Emily te bakken, heerlijke geuren van vers gebakken muffins en brownies vulde je neusgaten.
Sam zat aan de keukentafel met een telefoon aan zijn oor. Die was duidelijk aan het bellen, vanuit de woonkamer rees het luidde geluid op. Verschillende boer, scheet, grom en grauw geluiden weergalmde er vanuit.
Op het moment wilde je dus absoluut niet in de woonkamer zijn, met zulk soort zwijnen. Vele van de jongens kende ik niet.
Seth had me wel is voorgesteld aan Quil en Jacob omdat hij daar zo nu en dan mee optrok. Leah deed geen moeite om iemand voor te stellen, ze snauwde ze liever af en stormde dan met veel snelheid het bos in. Emily had mij voorgesteld aan Jared die Sam zo nu en dan hielp.
Ze had ook verteld dat haar woonkamer soms over gevuld was met jongeren, ze had er af en toe maar een hard hoofd in, met zo'n 16 puberende jongens.
Veelvraten, bodemloze putten die gevoerd moesten worden, stond de vrouw voor te koken.
Dag in dag uit, soms wel drie maaltijden per dag.
Nu snapte je natuurlijk wel waarom ik dan liever buiten zat in de frisse warme zomerlucht. In de keuken liet ik mij op een van de houten stoelen zakken, mijn boek plofte met een dreun op het tafelblad. Waarna ik mijn hand uitstrekte naar het glas sap dat Emily voor mij had neergezet. Ze glimlachte tevreden op het moment dat ze doorkreeg dat ik binnen was gekomen.
"Heb nog even geduld dan heb ik een lekkere muffin voor je" tinkelde haar vriendelijke moederlijke stem.
"Bedankt, Emily" giechelde ik, verlegen.
Sam leeg de hoorn te hebben neergelegd, de man keek mij kort kordaat, indringend, nors aan alsof hij iets probeerde te ontdekken. Zijn donkerbruine ogen stonden streng, ik voelde mijn wangen beginnen gloeien, en trok als volgt mijn hoofd weg. Het was soms best vervelend zo kritisch bekeken te woorden, alsof ze door je heen probeerde te zien.
Om er de zenuwen van de krijgen!!

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen