||Embry Call.

Ik liep al weken in vreemde cirkels, een vreemde intense drang om op één bepaalde plek te komen. Zelfs tijden mijn wachtrondes, wanneer ik de grenzen moest controleren, leek ik toch dichter als anders bij de drang te komen om naar die ene plek te gaan. Wanneer ik dan eindelijk dichter en dichter kwam of op de plek waar mijn lichaam zo per se heen wilde kwam, was er niks. Voelde ik de drang via een ander soort schok opkomen.
Het maakte me gestoord en gek!! Zo gek dat ik er zelfs met Sam over gesproken had.
Dat ik mezelf zowat voor gek had verklaard, schudde de man zijn hoofd, alsof hij wist wat het betekende. Sam had mij kwaad, achterdochtig aangekeken en mij op dubbele diensten gezet. Zodat ik mijn hoofd kon leegmaken, moest er niet aan denken. Op dat zou het wel verdwijnen en wegtrekken.
Maar dat deed het niet, het leek met de week te versterken, meer aan me te beginnen trekken.
De jongens, mijn broeders hadden me al lopen sarren met dat het wellicht mijn verloren verstand kon wezen dat eindelijk van zich liet horen. Andere riepen dat het vast en zeker mijn geweten was dat aan me knaagde. Alleen Seth had iets gezegd dat mij aan het denken had gebracht.
Zijn nichtje, was overgekomen, enkele weken geleden.
En nu ik er zo over begon na te denken, zou het wellicht door die nieuwe ziel komen.
Schudde mijn kolossale kop, het kon niet het nichtje van Leah en Seth wezen, dat mij zo gek maakte. Het moest gewoon iets anders zijn, iets onverklaarbaar, logischer wijze zou het vanzelf wel oplossen. Vannacht had ik de schok van mijn leven. In mijn dienst, mijn nachtronde, was ik in slaap gesukkeld, wakker geworden in de struiken bij het Clearwater huis.
Geluk bij een ongeluk, dat Leah mijn geur niet had opgemerkt.
Heerlijke geuren van de Oceaan, Zeewier en Mos snoof ik op, van de geur alleen al werd ik duizelig.
Het bracht mij naar het Uley huis, naar het huis van Sam en Emily. Met gefronste wenkbrauwen, begon ik mijn gedachten leeg te maken zodat ik terug kon veranderen naar mijn menselijke gedaante. Na even voelde ik mijn voeten de zanderige grond raken. Trok ik mijn boxershort, spijkerbroek en sneakers aan mijn voeten en stapte zo nonchalant mogelijk de struiken uit.
"Embry" was dan ook de verbaasde stem van Emily, die zojuist de keukendeur dicht trok. Het leek erop dat ze iemand naar buiten had gelaten, goudblond haar zag ik nog net tussen de struiken van het bos verdwijnen.
"Heb je een tijd niet gezien, jongen. Gaat alles wel goed, Sam vertelde me van je aantrekkingskracht probleem" glimlachte de vrouw vriendelijk een schaal muffins voor mij neus uitstekend. Pakte ik een grote muffin van de schaal en grijnsde breed, "dat krijg je met dubbele diensten, het gaat, ben nog niet gek verklaard" lachte ik, gefrustreerd.
Want nu ik in huize Uley was, voelde ik, dat ik getrokken werd naar het bos.
Sam volgde mijn blik naar de bossen, waarna hij oogcontact zocht met mij. Zijn bruine ogen vingen na even die van mij waarna zijn gezicht wat vertrok.
"Heb je het onder controle" was zijn barse, norse alfastem.
Ik haalde mijn schouders op, tot nu toe was het nog maar twee keer voorgekomen dat ik ineens veranderd was naar wolf. Dus knikte ik, met gefronste wenkbrauwen op de vraag van Sam.
"De dubbele wachtrondes, leiden me af" mompelde ik, kritisch.
Het was wel zo, doordat ik mij moest focussen op vampiers, kon ik niet denken aan de aantrekkingskracht. Maar zodra mijn ronde gedaan was, liepen mijn grote wolven poten de richting op van de plek van waar ik wordt aangetrokken.
"Hmm" was Sam ze brommende gemompel.
"Ga nu maar voor ik je buiten trap. Quil moet op Claire letten dus als je even kan los de jongen af" bromde de man. Verbeten keek ik naar de half afgekloven muffin in mijn hand, waarna ik brommend het stuk voedsel op tafel zette en de voordeur uit sprintte.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen