Het was tijd, en dat besefte Fenne zich maar al te goed. Misschien als ze er op tijd bij was, dat het allemaal wel mee zou vallen, toch? Dan kon ze zich lang genoeg erop voorbereiden, want het was niet alsof het wat kleins was. Nou technisch gezien wel, maar de situatie werd er alsmaar groter door. Hoe langer ze zou wachten, hoe groter de verrassing en de stress, en dat was het laatste dat Fenne op dit punt zag zitten. Toen er het woord 'volgende' uitgesproken werd, probeerde Fenne dan ook vol positiviteit op de vrouw achter de counter af te lopen. 'Goedemiddag.'
      De vrouw keek haar even met een iets wat vreemde blik aan, waarna ze haar houding rechtte en haar hetzelfde begroette. Fenne begon zich nog onprettiger te voelen dan ze al deed, waardoor ze nerveus met de touwtjes van haar jas begon te spelen. 'Ik wil graag drie zwangerschapstests, alsjeblieft.' Haar blik gleed ongegeneerd naar de medicijnen achter de vrouw, puur om haar blik te ontwijken die vast en zeker veroordelend was. Fenne had geen idee waarom ze wist dat de vrouw zo reageerde, waarschijnlijk puur omdat ze er zelf zo zenuwachtig onder was en dat overduidelijk opviel voor de mensen om haar heen.
      'Zijn deze voor uzelf?' Fenne's blik gleed daarom weer naar de vrouw achter de counter, waarna ze een licht knikje haar kant op wist te werken. Ze was er niet helemaal zeker van, maar had het idee alsof de vrouw achter de counter haar elk moment uit kon lachen, waardoor ze ditmaal aan de rits van haar jas begon te frunniken en deze daarna iets hoger op ritste, alsof ze zich erin kon verbergen. 'Als deze enkel voor u zijn, dan is eentje genoeg.' Fenne wist zich vreselijk klein te voelen door die woorden, en durfde eigenlijk amper meer tegen de vrouw in te gaan, dus knikte ze maar.
      'Heeft u een voorkeur naar een merk?' de vrouw achter de counter wees richting de verschillende merken, waarvan Fenne er sommige herkende van reclames op televisie. Waarom kwamen er eigenlijk overdag reclames van dit soort dingen? Wat een vreemde wereld was dit. Fenne wees daarom maar naar een van de bekende merken, Clear Blue, die had ze namelijk vaak voorbij zien komen Ah, daarom kwamen er dus reclames van.
      'Met wekenindicator, of zonder?' Fenne had het idee dat ze door zou gaan draaien door al deze vragen, en keek daarom even zuchtend naar de twee opties die de dame in haar handen hield. Ze keek er bedachtzaam naar, maar wist niet zozeer wat haar het beste leek. Eigenlijk wist ze precies hoe lang het moest zijn, dus die indicator leek haar onzin. Het leek voor de drogist medewerkster echter te lang te duren, waardoor ze degene met indicator neerlegde op de balie. 'Ik zou deze aanraden, je weet maar nooit.' Het was vreemd, want Fenne voelde zich abrupt vreselijk goedkoop door die opmerking. Alsof ze met elke man het bed had gedeeld en niet wist wie de vader precies was en dus ook niet wanneer de baby gecreëerd geweest zou moeten zijn. Ze knikte echter maar naar de vrouw, waarna ze het geld uit haar portemonnee haalde om de vrouw te betalen. Ze had nog iets gezegd over dat de gebruiksaanwijzing duidelijk genoeg was, maar Fenne zat met haar hoofd al op het toilet, in pure angst.

Toen ze niet veel later dan ook daadwerkelijk op het toilet zat, starend naar het schermpje wiebelde ze hevig met haar benen. Het was niet alleen ontzettend stressvol, maar ook onwijs koud in het trieste hokje dat ze haar toilet kon noemen. Ze had echter niet op kunnen staan, of uberhaupt interesse daarin gehad, gezien ze zo'n idee had dat ze weer zou gaan overgeven bij het zien van de uitslag. Sowieso was ze de afgelopen week al aan het overgeven alsof alles haar teveel werd, waardoor ze al wel een duidelijk beeld had van wat de uitslag zou zijn. En dus ook precies wanneer dit gebeurt was, gezien ze in de afgelopen maanden enkel het bed had gedeeld met één man, en hier had ze al zo'n idee dat er iets verkeerd was gegaan met het anticonceptiemiddel.
      Het was haar telefoon alarm geweest dat haar op liet schrikken. Na eens diep in en uitgeademd te hebben staarde ze zonder twijfel naar het schermpje, wat haar niet direct wist door te dringen was wat er nou daadwerkelijk stond.

Zwanger
1-2

      Fenne deed haar best dit tot haar door te laten dringen, maar het had haar enkele minuten gekost voordat het tot haar dikke hersenen wist door te dringen en ze als een triest hoopje mens het stokje liet vallen en haar handen tegen haar hoofd legde om in tranen uit te barsten. Het leek haast een melodramatische scene uit een serie waar de vrouw met een gebroken hart achter bleef, maar het was daadwerkelijk Fenne's oprechte reactie. Ze kon toch geen kind in haar eentje, in dit huis, in dit leven opvoeden? Het leven zoals ze het kende was over, het was allemaal gestorven vanaf het moment dat ze op dat verdomde stokje had lopen urineren.
      Het was echter de geur aan haar handen die haar van de toilet af liet vallen, op haar knieën liet belanden en met haar hoofd zowat in de pot liet eindigen. Misschien had ze haar luie kont toch wel van de toilet af moeten trekken om haar handen even te wassen, gezien ze toch al over leek te geven door elke onaangename geur die haar neus binnen wist te dringen. En daar hing ze dan, huilend en kotsend boven de oude toilet die een gelige kleur op had gelopen door alle jaren van gebruik en ondanks het schrobben niet meer wit wilde worden.
      Nadat ze dan ook klaar was met wat dat ook moest voorstellen hing ze met haar armen over de bril, om naar de uitslag binnen de toilet te kijken, zodat ze de uitslag op het stokje toch nog even kon ontwijken. Het was echter haar nieuwsgierige rechterhand die met volle benieuwdheid nog eens greep naar die belachelijke test, wat overduidelijk een leugen moest zijn. Ze keurde de tekst nog eens, en kwam tot het besluit dat het simpelweg niet mogelijk was. Dat was het laatste dat erover gezegd kon worden, einde verhaal.

Reacties (4)

  • Genre

    Klinkt als een goed begin.

    2 jaar geleden
  • Pinguino

    Aw, arme meid:(Wat een rot gevoel moet dat zijn. Je schrijft erg mooi!

    2 jaar geleden
  • InMyBlood

    Oeh abo!
    Kom op, Fenne. Je kan zon kleintje wel aan, het zit in je natuur. Bovendien heb je negen maanden om je voor te bereiden!
    Beter is die gozer met wie ze het bed heeft gedeeld bereid om wat te helpen, anders word ik boos en dan kom ik naar zijn huis om aan zijn bed voor hem te zingen:Y)
    Dat zal hem leren.

    2 jaar geleden
  • Villanueva

    Wat heb je het prachtig gedetailleerd omschreven! Ik ga jouw story volgen (:

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen