Ik zal nooit begrijpen waarom koffietentjes hun klanten niet voorzien van een soort handbescherming. Als ze kokend hete en overprijsde koffie aanbieden in dunne polyester bekertjes is er geen twijfel mogelijk dat mensen hun handen zullen verbranden.
Iedere ochtend spookte deze gedachte opnieuw door mijn hoofd bij het halen van dezelfde koffie -een witte chocolade mocha met twee shots espresso- en toch hield ik iedere keer mijn mond. Ik was altijd bang geweest om te zeggen wat ik dacht. Confrontatie was niet één van mijn sterkste punten.
      Ik nam de koffie aan in mijn rechterhand om mijn schrijfhand te beschermen. Ik bedankte de humeurige barista en duwde de deur open om naar buiten te lopen.

      Feitelijk gezien zou de reis die ik iedere ochtend maakte een gemiddeld persoon zo'n zeven minuten kosten, maar Zara wilde haar witte chocolade mocha met twee shots espresso precies twee graden onder kookpunt. Dit gaf me precies drie minuten de tijd om over straat te rennen, de drukke weg over te steken, de scheve tegels op de stoep te ontwijken en aan te komen bij haar dure appartement.
Als ik vier minuten extra zou hebben gehad, was ik misschien even gestopt om naar de etalages van de kleine vintage winkeltjes te kijken, of had ik een briefje van vijf in de gitaarkoffer van de straatmuzikant gegooid. Misschien was ik zelfs wel gestopt om een liedje aan te vragen.
Ik deed geen van beide; Zara (mijn opzichtige baas) had haar koffie nodig. Zonder haar koffie was ze al helemaal niet uit te staan.
      Ondanks dat ik al twee jaar haar PA (personal assistent, of naar mijn mening: bediende) was, was ik nog steeds bang voor haar. Ze vertelde me wekelijks verhalen over hoe en waarom ze haar vorige PA's had ontslagen.
      Hoe dan ook, ik werkte inmiddels al twee jaar voor haar en ik was nog steeds niet ontslagen. Af en toe wist ze er voor te zorgen dat ik bijna overspannen raakte, wat er toe leidde dat ik huilend, met een fles rode wijn en Don't Tell The Bride op de bank zat, overwegend om ontslag te nemen.

      Het geluid van Zara's hakken op de marmeren vloer van haar appartement haalde me uit mijn gedachten. Ze hield haar ogen gericht op het scherm van haar telefoon en giechelde terwijl ze een berichtje las. Ik zette de beker koffie voor haar neer, zag de beker verdwijnen en kreeg hem nog geen minuut later weer leeg in mijn handen geduwd.
"Sleep well?" vroeg ik in een poging het gesprek te beginnen. Ik wierp ondertussen een blik op de kalender om te kijken wat er vandaag op de planning stond. Het vakje van vandaag was leeg.
"Better than usual. I think it's that rose-hip you know. Stacey swears by it."
Stacey was haar homeopaat.
Ik wilde antwoorden maar werd onderbroken door haar telefoon die begon te trillen.
Ze sloeg haar blonde haren over haar schouder voordat ze opnam. Ik moest bijna kokhalzen bij het horen van de verandering in de toon van haar stem. "Hi gorgeous, looking forward to later..."
      Teleurgesteld over de weinige informatie op Zara's kalender keek ik op mijn eigen planning, die ik in mijn telefoon had staan. Ik had toch nog een drukke dag.
Ik moest contact leggen met een modeontwerper in Norfolk en een jurk voor Zara reserveren voor aankomende zaterdag, hierna moest ik met Chico (haar Chihuahua) naar de hondensalon, een 'erg belangrijk' pakketje ophalen (waarschijnlijk meer homeopatische oliën) en tot slot had ik een meeting met een celebrity nieuwsorganisatie die foto's van Zara hadden ontvangen...naaktfoto's die ze naar haar ex had gestuurd, die hij naar zijn beste vriend had gestuurd, die ze weer naar zijn neef had gestuurd. Zijn neef had de foto's weer aan zijn collega's laten zien.
Mannen...
Zara wilde duizend euro per foto. Er waren er acht.
      Ik stond op om de waterkoker aan te zetten en ging vervolgens weer achter mijn bureau zitten.
"Be here at six. And smart please. Preferably something....tight," flirtte ze via de telefoon en ik dacht kort dat ik over mijn nek zou gaan.
"What's happening at six?" vroeg ik zodra ze ophing.
Ze kneep haar blauwe ogen naar me samen. "Be careful Lyla. You're only my PA."
Ik keek toe hoe ze haar spullen verzamelde; een rood leren jasje en een Gucci handtas die waarschijnlijk meer kostte dan mijn hele outfit bij elkaar.
"Don't forget my Prince's appointment." Ze gaf Chico een afscheidskus voordat ze de deur uitliep.

      Het was me gelukt een deal te maken met het tijdschrift. Ze hadden beloofd de foto's te verwijderen, maar niet zonder enige overtuiging. Als dit me geen bonus op zou leveren wist ik het ook niet meer.
De deur ging open, maar ik was te druk bezig om op te kijken. Zara kon wel even wachten. Ik hoorde Chico van de bank springen om haar te begroeten bij de deur.
Ik luisterde verveeld toe hoe de man van het tijdschrift waarmee ik het laatste halfuur in gesprek was nog een aantal voorwaarden opnoemde.
      Na afscheid te hebben genomen hing ik eindelijk de telefoon op en gromde zachtjes. "Men are a fucking nightmare."
En ik meende het. Mijn romantische leven was tragischer dan dat van personen die besloten zich op te geven voor een dating programma. Nadat ik twee jaar geleden een lange relatie had beëindigd, had ik bijna al mijn vrijdagavonden doorgebracht op de bank met een glas rode wijn in één hand en Cheetos in de andere, kijkend naar slechte comedy shows. We waren als vrienden uit elkaar gegaan; hij wilde de wereld rondreizen en nieuwe dingen proberen...hij wilde dit alleen niet doen met mij. Om een lang verhaal kort te maken; ik had er genoeg van dat hij iedere ochtend dronken thuis kwam en we besloten uit elkaar te gaan.
Soms was ik blij dat ik single was; ik had meer onafhankelijkheid, ging vaker uit met vriendinnen, werd niet-
"I agree with that, love."
Ik schrok abrupt wakker uit mijn dagdroom door een mannelijke stem. "Any idea when Zara will be back?"
"Soon. You're early," antwoordde ik terwijl ik mijn laptop dicht klapte. Ik stond op om de waterkoker te pakken en voor ons beide thee in te schenken. "Not like you to be on time."
Harry lachte zachtjes en liet zich op Zara's witte leren bank vallen. "Well, we just released our album and tour's not starting for over a month, so that means I have a few weeks off."
Ik gaf hem zijn mok aan en ging zitten. Ik hoopte dat Zara snel terug kwam. Harry en ik waren niet bepaald vrienden, slechts kennissen. Ik vond hem te onbezonnen. Hij mij te saai.
"So what are you up to this evening?" vroeg hij.
God, daar begon het oppervlakkige gesprek.
In werkelijkheid zou ik op de bank zitten en een afgezaagde reality show kijken. Maar dat vertelde ik hem niet. "Seeing the girls for cocktails."
Geen antwoord.
"How's the band?"
"Alright."
Ik knikte en keek door het raam naar buiten. Ik voelde me vreselijk ongemakkelijk.
"And Paul?"
"He's fine."
Hij haalde zijn telefoon uit zijn broekzak om er op te kijken en voordat ik nog iets kon vragen onderbrak hij me. "You don't have to try and make polite conversation with me. It's painful."
Ik keek hem lichtelijk verrast aan. "I'm painful?" herhaalde ik spottend.
Hij knikte, zonder op te kijken van zijn telefoon. "We don't get on. We're never going to be friends. It's okay."
"Who says I want to be friends with a tight-arsed teenage popstar who probably doesn't even get to choose his own clothes in the morning? You're going out with my boss Styles, I've got to be nice to you."
Hij leek onder de indruk te zijn van mijn antwoord. Er verscheen een geamuseerde glimlach op zijn gezicht terwijl hij opstond. "Good for you, Reeves. Good for you."



Wooooh, het duurde even maar hier is het eerste hoofdstukje! Heel erg bedankt voor de abo's & I hope u enjoy! (:

Reacties (3)

  • Magicsongzz

    Love it!

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Yes girl, tell him!

    3 jaar geleden
  • Manonxxx

    Nu al leuk! Hihi.

    Snel verder?! X

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen