Foto bij Scar 1

Fijne Kerst, iedereen!

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik loop naar binnen en dan zie ik haar pas goed. Dat het het eerste is wat mij opvalt, vertelt dat ik onbewust daar toch het eerste op let, maar zoiets heb ik nog nooit gezien. Geen littekens.

Ze heeft zilvergrijze ogen, glanzend, mooi, bijna helemaal egaal en met een donker randje om haar irissen.
Maar geen littekens.
Haar huid is heel licht en effen, maar niet door make-up - eerder alsof ze de zon niet kent en tegelijkertijd alsof er gehele stormen over haar uitgestort zijn.
Maar geen littekens.
Ze heeft lichtbruin haar, met een grauwe, iets grijze tint, al glanst het alsnog. Ondanks de grauwe gloed, lijkt ze er niet ouder door dan ze is. Daar zorgen haar ogen voor.
Maar geen littekens.
Ze heeft een dun, klein lichaam, maar wel gespierd, wel sterk.
Maar geen littekens.
Marco werpt mij een waarschuwende blik toe om het staren op te laten houden en begint dat te spreken op een verbazingwekkend formele toon. Ik ben te erg gewend geraakt aan onze vriendschap. Nu hij een promotie heeft gekregen, vraag ik me af in hoeverre onze band zal veranderen.
‘Dit is Paige Bourgeoiselle. Zij wordt je nieuwe partner, zoals je al wist,’ zegt hij. Haar achternaam is Frans, maar die uitspraak kent hij niet goed. Op school was hij sowieso niet goed in talen. Hij studeerde er altijd veel harder voor dan ik, maar als hij een zes haalde voor een toets, was dat een wonder.
Ik knik afwezig. Ik proef de naam op mijn tong. Paige. Het klinkt als een blije naam, onschuldig, vol vertrouwen, misschien zelfs naïef. Paige Bourgeoiselle is geen van allen. Ik heb nog nooit zo veel verdriet in zoiets kleins gezien. Niemand van haar leeftijd kan zo'n wijze blik hebben. Niet zonder zich in slaap te hebben gehuild met de herinnering aan hoeveel pijn het deed toen ze brak in haar gedachten gebrand.
‘Ik ben Nathan. Aangenaam,’ stel ik mezelf voor, mijn stem iets berekenender dat ik had gedacht.
Haar armen heeft ze om zichzelf heen geslagen, alsof ze zich ongemakkelijk voelt. Ze geeft een klein knikje met haar hoofd. Ze kijkt me onderzoekend aan, maar niet alsof ze gewoon een eerste indruk aan het creëren is. Ze kijkt naar me alsof ze probeert te besluiten of ik een gevaar ben of niet.
‘Hetzelfde.’ Er is iets bijzonders aan haar stem. Er zit iets droefs in, van iemand die meer heeft meegemaakt dan überhaupt zou mogen, maar ook iets helders, krachtigs, melodieus, alsof ze de ruimte opeist met haar woorden.
Ik schrik opnieuw van haar ogen als we elkaar aankijken. Ze zijn niet eens grijs, maar eerder zilver, al het licht van de wereld weerkaatsend. Het lijkt wel alsof niets aan haar normaal is. Ik weet niet precies waarom ik niet wantrouwig ben en weet nog minder waarom ik op een bepaald niveau vind dat ik dat zou móéten zijn.
Marco schraapt zijn keel en haast prefect synchroon kijken we hem aan.
‘Vandaag moeten jullie een patrouille doen door het westdeel van de stad. Ben om vijf uur terug.' Dan wendt hij zich tot Paige, hervindt zichzelf in de rol van mijn baas in plaats van mijn vriend. 'Nathan zal je alles laten zien. Als je nog vragen hebt voor mij, kan je hier na je dienst naartoe komen.’
Ze knikt en Marco draait zich kort naar mij om, ook al zegt hij niets. Hij neemt me alleen maar stilletjes in zich op.
‘Oké,' zeg ik. 'Laten we dan gaan.’

In de auto is het heel lang stil. Het is niet eens zozeer ongemakkelijk. Bij "ongemakkelijk" proberen beide partijen te communiceren, maar lukt het niet. Deze situatie is het gewoon kil.
Ik trommel even met mijn vingers op het stuur.
‘Dusssss,' zeg ik en kijk haar kort aan, waarna ik weer naar de weg kijk. 'Geen littekens, hé?’
Er komt een schamper, vreugdeloos lachje uit haar mond.
‘Je bent wel rechtdoorzee, of niet soms?’ reageert ze en ze recht haar rug. Ze lijkt opeens heel erg op haar hoede.
Ik grijns.
‘Jep,’ zeg ik nonchalant.
Stilte, opnieuw. Antwoorden gaat ze niet.
Ik kijk weer zoekend om me heen. De eerste keer dat ik moest patrouilleren, had ik geen idee waar ik naar moest kijken, maar zij lijkt gelijk te weten waarop ze moet letten. Het lijkt bijna op de voorbeelden die ze ons op de politieacademie lieten zien tijdens de voorlichting over zenuwachtig gedrag. Het lijkt, besef ik me, alsof ze ergens voor op de vlucht is. Maar tegelijkertijd ziet ze er trots uit in haar uniform, alsof ze nog meer leeft voor haar badge dan de andere politieagenten. Iedereen die bij de politie gaat is bereid hun leven te geven voor een vreemde, maar het lijkt haast alsof zij erop zit te wachten, alsof ze tegelijkertijd wel en niet bang is dat er iets gaat gebeuren.
Het is oprecht een héél uniek persoon.
‘Ga je je ooit ook maar even openstellen of kan ik een koude, kille werkrelatie met lange dagen verwachten?’ vraag ik en het komt er iets botter uit dan dat ik bedoelde.
In mijn ooghoek zie ik haar naar haar handen kijken - die trillen. Ik zou willen weten waarom, maar ik vraag er niet naar.
‘Weet ik niet,’ zegt ze zacht, schor, alsof ze pijn heeft. Alsof ze bang is. Haar hele houding lijkt een draai van honderdtachtig graden te hebben gemaakt. Even voel ik mij heel schuldig, maar ik zeg niets. Het moet wel enigszins van twee kanten komen.
We rijden verder en ik haal een hand door mijn haar, zucht.
‘Zo...’ zeg ik uiteindelijk, 'Zo bedoelde ik het niet.’
Ze kijkt even naar haar handen op haar schoot, maar dan zie ik dat ze me een schuine blik toewerpt. Ik vraag me af hoe lang het zal duren voordat ik gewend ben aan de unieke kleur van haar ogen, of het feit dat ze geen littekens heeft en me tegelijkertijd toch het gevoel geeft dat ik voorgelogen word.
‘Dat weet ik,' zegt ze zachtjes,’ maar... het spijt me. Ik... ik ben gewoon geen makkelijk persoon, denk ik.’
Als het een leugen was, had ze er nu een litteken bijgekregen, maar omdat ze waarschijnlijk echt zo over zichzelf denkt, verwerkt haar lichaam het alsof het de waarheid is. Als alles in je systeem je vertelt dat het niet zo is, is het vast heel moeilijk om over jezelf te denken als een goed persoon. Ik ben politieagent geworden om mensen te helpen en ook haar zou ik willen bijstaan, ondanks haar kilheid. Maar wat kan ik er aan doen als ze niet liegt, maar ook niet de waarheid vertelt?

Reacties (1)

  • BethGoes

    Goed eerste hoodstuk!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen