||Embry Call.


De heerlijke geur van Oceaan vermengt met Zeewier en Mos vulde mijn neusgaten. Met mijn grote kolossale poten had ik mij laten lijden naar de plek waar ik zo naar toe getrokken werd.
Tot leek aangetrokken te worden, er lagen kinder kleren, het rook haast het zelfde als de geur die mij zo duizelig maakte. De geur hier op het open veld, bij de waterval en wat versleten oude rotsen was het sterkst.
Maar nergens was de eigenaar van de kleding en tas te bekennen.
Ik snoof er nog eens aan, om de geur extra diep in mijn hersenen te prenten, en verliet zo snel ik kon de open vlakte.
Nadenkend over de geuren die ik ingeprent had schudde ik mijn kolossale grote wolven kop, was dit de aantrekkingskracht van inprenting? Liep mijn toekomstige inprent rond in La-Push, werd ik daarom zo gek en duizelig?!
Was Sam dit ook overkomen? Stuurde hij mij daarom op zoveel wachtrondes zodat ik niet zal inprenten?
"Ben je daar nu nog altijd mee bezig" Leah was niet al te vrolijk, ze moest eerst een shift lopen met Paul en nu met mij. En de wachtronde was nog niet eens zo lang bezig, hoe moest ik het met haar volhouden, zonder haar gek te krijgen. "Wat voor geur snoof je net op" Leah, was chagrijnig, dus ik kon maar beter wat meewerken anders zou ze het zo uit mijn hoofd halen.
"Een vreemde geur die ik nog altijd niet kan plaatsen" gromde ik naar Leah, ze moest niet zo neuzen in mijn hoofd.
"Dat moet ik wel als jij het mij niet verteld. Moet toch weten of het vampier is of menselijk" snauwde ze, ze sprintte op een versneld tempo door het bos, verder van mij vandaan.
"En blijf bij Nymphadora vandaan, ze is nogal vreemd" snauwde ze verder.
"Hoezo blijf bij Nymphadora vandaan, ik heb haar nog nooit gezien, hoe moet ik dat kind nu dan kennen? Ben niet geïnteresseerd" snauwde ik terug naar Leah. Wat zij kon, kon ik ook, snauwen, grommen en chagrijnen.
"Ze blijft vanavond bij Sam en Emily slapen of ze het al weet - weet ik niet, kan mij vrij weinig schelen. Het kind is gek, niet normaal menselijk, er is iets vreemds met haar. Blijf gewoon maar ver uit haar buurt. Doen Seth en ik ook" ratelde Leah, chagrijnig op. Alsof ze blij was dat ze het tegen iemand kon zeggen. Het liefst het kind niet meer binnen zou laten.
Was haar nichtje dan echt zo vervelend? Raar? Of deed Leah het nu alleen maar zo uitschijnen.
"Ja ga nu maar gewoon verder met je wacht, sukkel" snauwde ze me verder af, "heb oost al gelopen" katte ze verder.
Zo snel als mijn poten mij konden dragen rende ik de grens af, geen vreemde geuren van bloedzuigers. Dus rende ik op een galante manier terug, Leah mopperde wat en snauwde wat, waarna ik haar maar verder probeerde te negeren.
De geur van de Oceaan, Zeewier en Mos vulde opnieuw mijn neusgaten, liet mij opnieuw duizelen.
Wat was dat toch iedere keer?!!
Ineens lag ik met mijn neus in het zand, een piep vermengt met een kef verliet mijn mond.
Het maakte me zelfs zo duizelig dat ik er van omval, niet van afschuw, nee aantrekkingskracht.
"Ik wist wel dat je de grond eens zou kussen. En zoent die fijn, Embry? Passen je lippen perfect, vormt je bek goed?" lachte Leah, schaterend van het lachen.
Tuurlijk dit vond ze aangenaam om te zien en toeschouwer van te mogen zijn.
Uiteraard is andermans leed, iemand anders vermaak.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen