||Nymphadora ELoise ULey.

Sam was kwaad, woedend de deur uit gelopen. Emily had een bord met eten voor me gemaakt, ze had gelachen op het moment dat ze mijn rumoerige buik hoorde knorren en protesteren. Nu zat ik heerlijk onderuit gezakt op de bank met mijn sprookjesboek op mijn schoot.
Jared en een andere jongen, Emily had hem voorgesteld als Paul zaten te gamen.
Schreeuwend, vloekend, tierend tegen elkaar. Af en toe gaf de een de ander een set en begon het weer van voor af aan. De blik van Paul gleed van het televisiescherm op mij, hij fronste zijn wenkbrauw en begon vals te lachen.
"Alsof zo iets onschuldig kleins Sam al op de kast weet te jagen" lachte de jongen, zonder schaamte, opjuttend.
"Is niet voor te stellen. Zie het zitten, is een eitje" grijnsde de man verder.
Ik schudde mijn hoofd, deed net of ik het niet hoorde en focuste me weer op het boek in mijn schoot.
"Eikel, wel opletten, en even voor de duidelijkheid, Embry heeft Sam zo kwaad gekregen, zei is alleen het kleine puntje geweest dat de ketel deed overlopen" riep Jared, naar zijn maat. Die duidelijk niet meer op het gamen zat te letten maar op mij. Ik voelde zijn ogen branden, priemen op mijn lichaam.
"Jongens" riep Emily bestraffend. Ze was duidelijk niet blij met de woordkeuze van Jared.
"Sorry Emily, we zullen op ons taalgebruik letten. Kleintjes" lachte de heren in koor, schijnheilig alsof ze het nooit meer zouden doen.
Een zucht rolde over mijn lippen gevolgd door een vermoeide rozige gaap. Het zwemmen had mij best wel uitgeput, aardig wat energie gekost. Daarnaast hielp de bijna hart-aanval van Sam ook niet echt. Hij was zo uit zijn plaat gegaan dat ik was weggetrokken door de jongen genaamd Paul. Jared, de maat van Paul had Sam op de een of andere manier buiten gekregen. Daarom dat Sam zo woedend de deur was uitgelopen.
Ik had verder niet gezien wat er was gebeurt. De warmte van Paul had mij slaperig gemaakt.
Hij vond mij schattig, lief en onschuldig, maar in werkelijkheid kende de jongen mij totaal niet.
Zo heel erg super schattig, lief en onschuldig was ik helemaal niet. Ik spookte genoeg onraad uit, waarbij ik soms wel is spijt had.
Intussen was het huis al wat meer gevuld met jongens. De helft wat was komen binnenlopen kende ik niet. Vermoeid probeerde ik het verhaal uit te lezen, het was juist zo spannend. En het plaatje was dit keer ook veranderd, het boek leefde zoals de personage's leefde in onze wereld. Iets wat maar weinig mensen zouden kunnen geloven. Maar ik, de gelovige, geloofde het, wist het, kende er een aantal.
Een volgende gaap verliet mijn mond, ik sloeg de bladzijde om en las de tekst die verscheen.
Mijn ogen voelde ik met de minuut zwaarder en zwaarder woorden.
Naast mij voelde ik de bank inzakken, er was dus iemand naast mij komen zitten. De gloeiend hete warmte van de persoon die naast me zat, leek mijn slaperigheid nog meer aan te moedigen.
Gesprekken van de jongeren vulde mijn gehoor, maar het opnemen deed ik niet.
"Embry had jij geen wacht" weerklonk de stem van een van de jongens.
"Heb een pauze" werd er door een warme lage jongensstem geantwoord.
"Doe alle rustiger voor Nymphadora, ze is nog wakker" was de tinkelende stem van Emily, dat was ook echt het laatste wat mijn gehoor leek op te nemen. Alles rondom mij verstomde en voelde ik mij wegzakken naar het diepe donkere duistere dromenland.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen