"Harry?"
"Hmm?"
Ik voelde hem overeind komen. "Hey" zei hij zachtjes. Ik keek hem aan en glimlachte "hey".
"Hoe laat is het?"
Ik keek op mijn horloge "half 4".
"Zullen we even een wandeling maken en dan iets gaan eten?" vroeg Louis me nu.
Ik fronste en knikte toen "natuurlijk". Louis kwam volledig van me af en rekte zich uit, waarna hij langzaamaan van het bed af kroop. Ik zelf stond ook op, ondanks het gevoel dat ik enorm stijf was momenteel. We hadden lang in dezelfde houding gelegen per slot van rekening.
Louis trok zijn schoenen aan en keek me toen aan, voordat hij mijn hand vast pakte en me mee naar buiten sleurde. Ik volgde gehoorzaam, genietend van die warme hand.
Het weer was nog wel goed gezien we pas in september waren momenteel. Een jas was vandaag dan ook niet nodig, gelukkig. Louis bleef dicht bij me lopen terwijl we langzaam de straat uit liepen. Hij leek precies te weten waar hij heen moest gaan of heen wou. Ik liet hem de leiding nemen op dat gebied, gezien ik überhaupt nog nooit in Engeland was geweest. Het werd wel langzaamaan duidelijk waar Louis' accent vandaan kwam wanneer je luisterde naar mensen hier op straat. Het liet me glimlachen. Ik vond zijn accent wel leuk. Het was eens iets anders, iets unieks. Het maakte hem nog aantrekkelijker dan hij al was.
Louis vertraagde zijn pas en kwam dicht bij me lopen nu. Hij hield mijn arm nu steviger vast in plaats van enkel mijn hand.
"Dankjewel voor het mee gaan, Harry" zei hij uiteindelijk. Ik glimlachte "het is al goed hoor. Ik wil je gewoon helpen".
"Ik ben blij dat je hier bent" gaf hij glimlachend toe. Ik knikte "geen probleem. Ik ben graag bij je".
Was dat te veel van het goede? Louis staarde me gewoon aan. Volgens mij was het te veel van het goede. Ik wou net mijn excuses aanbieden en zeggen dat dat er uit gefloept was, maar op dat moment trok hij me dichter naar zich toe en drukte hij zijn lippen op de mijne. Ik sloot mijn ogen en liet mijn lippen over zijn zachte lippen strijken. Zijn vingers friemelde aan mijn haar bij mijn nek terwijl zijn lippen me niet los lieten. Ik had mijn hand op zijn wang gelegd, alsof ik zijn gezicht in mijn handpalm nam. Louis rook typisch naar Louis. Fris, een soort gewassen katoen geur, gemengd met een lichte vleug pepermunt. Heerlijk, als je het mij vroeg.
Ik liet uiteindelijk zijn lippen langzaam los en legde mijn voorhoofd tegen het zijne. Louis gniffelde zachtjes. "Je bent echt zo lief" zei hij uiteindelijk.
Ik glimlachte even en beet speels op mijn lip. Damn, ik vond deze jongen leuk.
Een telefoon begon te rinkelen nu. Louis graaide de telefoon uit zijn broekzak en keek naar de display. Jamie.
"Hey" zei hij toen hij op nam.
"Hmm, het was wel oké. Mooi gedaan, maar nogal een vervelend geheel" vertelde Louis. Het was overduidelijk dat Jamie voorzichtig informeerde over de begrafenis. Louis en ik liepen verder over straat en uiteindelijk stopte we bij een klein restaurantje. Louis begon langzaamaan een einde aan zijn telefoongesprek te maken terwijl we gingen zitten aan een tafeltje. Maar goed, zodra het gesprek ten einde was, en ik dacht weer met hem te kunnen praten, bleek hij de serveerster te kennen.
"Louis?! Hey!" zei ze enthousiast.
Louis kwam ietwat overeind voor een omhelzing "hey! Jou heb ik allang niet meer gezien".
"En anders ik jou wel. Je gaat in New York naar school of niet soms?" ging de meid verder.
Louis knikte "al een aantal jaren. Ik wist niet dat je hier nog steeds werkte". Oké, dus hij was hier al vaker geweest. En deze twee mensen kende elkaar al een hele tijd blijkbaar.
"Harry, dit is Lexy. We waren vroeger goede vrienden maar hebben elkaar al jaren niet meer gezien of gesproken" zei hij tegen mij terwijl hij naar de meid wees. Ik stond op om me netjes voor te stellen. "Lexy, dit is Harry. Een goede vriend".
Ouch, die deed pijn. De waarheid, maar deed pijn. Ik wou dat ik meer kon zijn.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    Wie speelt met vuur moet met de blaren leven styles

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen