Foto bij 001

Leah Abigail Clarke
28th of august, 2017, Cleveland

Met een geïrriteerde zucht graaide Leah naar haar telefoon die een behoorlijk irritant geluid maakte. Het was niet het geluid van haar wekker bedacht ze zich na een paar seconden, het was het geluid van een inkomende oproep. Zodra ze haar telefoon dan eindelijk vast had, zag ze op het scherm de foto van haar en haar vriendin, Madelyn. Met enige tegenzin nam ze op en hield ze haar telefoon bij haar oor - maar daar kreeg ze spijt van. ''Leah, waar zit je in hemelsnaam? Je zou vijf minuten geleden al hier zijn.'' schreeuwde ze nog net in haar oor. Haar blik verplaatste zich naar de wekker en ze begon hardop te vloeken. ''Sorry, ik heb me verslapen. Ga maar vast naar school, ik zie je daar wel.'' En met die woorden hing ze meteen op. Als ze wilde voorkomen dat ze veel te laat zou komen dan had ze geen tijd om naar het geraas van Madelyn te luisteren.
De vakantie had er flink ingehakt en dat bleek maar weer. Vandaag was de dag dat ze hun boeken op moesten halen en kennis zouden maken met hun nieuwe klas, en Leah kreeg het voor elkaar om zich te verslapen. Dat was nou niet bepaald een goed begin van het nieuwe schooljaar te noemen. Ze klom snel uit bed en ze was op het moment erg blij dat ze de dag ervoor haar kleding al had klaargelegd. Ze trok haar outfit aan en nam nog een spijkerjasje aangezien het 's ochtends fris was buiten. Ze bekeek zichzelf in de spiegel en haar blik viel op het litteken dat net boven de rand van haar shirt uit kwam. Ze zuchtte even en liet haar vingers zacht over de oneffenheid in haar huid gaan. Snel verdrong ze de gedachte en haalde ze haar hand weg, waarna ze haar haren uitborstelde. Ze liet haar haren voor wat het was en deed snel haar make up, waarna ze naar beneden rende. Ze greep een appel van de fruitschaal en gooide die in haar tas, samen met een flesje water. Lunch zou ze straks wel kopen, als ze überhaupt zo lang op school moest blijven. In ieder geval had ze er nu geen tijd meer voor om het te maken.
Ze draaide de deur van het appartement op slot en liep de trappen af naar beneden, waarna ze de deur van het gebouw open sloeg. Hoewel het al augustus was, liepen overdag de temperaturen nog behoorlijk hoog op. De ochtenden waren fris, de avonden nog warm maar het was te doen. Ze trok de deur van het gebouw weer dicht achter zich en ze ging snel op weg naar school. Hoewel ze normaal liep en daarmee ook nog een omweg langs het huis van Madelyn nam, had ze daar nu geen tijd voor. Ze begon te rennen - het was één van de voordelen die ze over had gehouden aan het litteken. Ze had een goede conditie en ze was sneller dan normale mensen. Op dit tempo zou ze nog wel op tijd komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen