H O O F D S T U K 1




De Londense straten gleden onder het voertuig door, terwijl parken, statige huizen en winkels aan me voorbij flitsten. Mijn laatste keer in Londen was alweer maanden geleden. Ik had de stad gemist, maar toch gaf het me ook een beladen gevoel. Een gevoel van gemis maakte me misselijk. En hoewel ik veel energie kreeg van het feit dat Londen voor de komende zes maanden mijn thuisbasis was, ging deze energie gepaard met steken van pijn. De tegenstrijdigheid in mijn lichaam was vermoeiend. En hoewel Eleanor, Louis’ vriendin en tevens één van mijn betere vriendinnen, vrolijk de oren van mijn hoofd kwebbelde, kon ik niet anders dan aan hém denken. Hij wist dat mijn terugkomst in Londen vandaag zou plaatsvinden. Hij wist hoe laat ik op London Heathrow Aiport arriveerde, maar hij had er uiteraard niet gestaan. In plaats daarvan kwam hij tot rust in zijn villa in Los Angeles, iets wat ik hem ongetwijfeld gunde. Toch deed het pijn. De eerste twee weken van september had Harry rust. Zijn eerste maand touren in Amerika had erop gezeten, een maand waarin ik twee weken aan zijn zijde had gestaan. We hadden genoten, zowel tijdens zijn concerten als de vrije tijd tussen de concerten door. Het was mooi geweest, maar daarnaast ook ontzettend pijnlijk. In mijn vakantie waren onze levens te combineren, maar nu…
‘Fé, heb je wel één woord gehoord van wat ik zonet allemaal verteld heb?’ Eleanors vragende en tevens zeurende stem haalde me uit mijn diepe gedachtes, uit mijn zorgen.
‘Hmm?’ Vragend keek ik opzij. Eleanor wierp me een korte zijdelingse blik toe.
‘Of je al weet wie je kamergenoot is op de campus? En ik vertelde je over mijn tijd op de Universiteit. Het is ge-wel-dig,’ sprak ze overdreven, maar tegelijkertijd overtuigend. Ik glimlachte kleintjes.
‘Ja, haar naam staat in een mail. Ik heb het alleen niet onthouden,’ bekende ik. De mail was binnengekomen tijdens mijn tijd in Los Angeles. Ik had het gelezen, maar tegelijkertijd gearchiveerd en nooit meer bekeken. Alles wat met dit begin te maken had, stopte ik weg. Maanden had ik ernaar uitgekeken, maar nu het zover was, wist ik niet of ik er van genoot.
‘Ze is vast aardig,’ sprak Eleanor me moed in, aangezien ze mijn sombere stem gehoord moest hebben. ‘Je krijgt de groetjes van Louis trouwens.’ Ik perste een glimlach op mijn lippen, terwijl ik merkte dat Eleanor een parkeerplaats opreed. ‘We zijn er,’ verklaarde ze zichzelf. Nieuwsgierig keek ik uit het raam. Hoewel ik Londen had gekozen om een halfjaar te spenderen, had ik niet uitgezocht hoe de Universiteit, de rechtenfaculteit en de campus eruit hadden gezien. De reden dat ik Engeland had gekozen, was vanwege de stad en het dialect. Naar mijn mening spraken ze het mooiste Brits in de Britse hoofdstad en ik streefde ernaar om mijn uitspraak te verbeteren. Dat waren de voornaamste redenen. Daar kwam bij dat Londen nog enigszins dichtbij huis was en ik me jarengeleden ongelofelijk ‘thuis’ had gevoeld in de stad.
‘Bedankt, El. Voor het halen.’
‘Moet ik meelopen?’ Aarzelend onderzocht ze mijn gezicht. Mijn sombere houding had ze opgemerkt en zat haar duidelijk niet lekker.
‘Nee, ik red me wel.’ Ik omhelsde haar stevig.
‘Als er wat is kan je me altijd bellen,’ verzekerde ze me. Opnieuw knikte ik en perste een glimlach op mijn lippen. Vervolgens verliet ik de auto, pakte mijn koffer en rugzak uit de achterbak en liep het grote, moderne gebouw in. Mijn ogen gleden onderzoekend over de voorwerpen in de ruimte. Mijn blik bleef hangen op een bank, waar een paar studenten nonchalant met elkaar in gesprek waren. Een gevoel van eenzaamheid overviel me. Hun gelach en Britse stemmen kwamen me tegemoet. Vlug wendde ik mijn gezicht af en observeerde de ruimte verder. Het was modern ingericht, maar had iets warms over zich heen. Ondanks mijn sombere gevoelens had het gebouw geen onaangename sfeer. Onderzoekend gleden mijn ogen verder door de ruimte, op zoek naar een balie of iets van een receptie. Mijn mondhoeken krulden zich in een opgeluchte glimlach toen de balie in mijn vizier kwam. Een getinte, bredere man was druk bezig op zijn computer. Ondanks de diepe frons in zijn voorhoofd had hij een vriendelijk uiterlijk. Zelfverzekerd liep ik op de man af. Mijn voetstappen en het geluid van de wieltjes van mijn koffer deden hem opkijken. Zijn donkerbruine ogen keken afwachtend en zijn lippen vormden een verwelkomende glimlach. Op zijn lichtblauwe blouse was een naamkaartje gespeld. 'Ricardo Holmes' heette de donkere man volgens het kaartje. Zijn naam was opvallend bij zijn verschijning en deed me ondanks mijn zenuwen toch glimlachen. Misschien ontstond de glimlach juist vanwege de zenuwen, dat had ik immers vaker gehad.
‘Goedemiddag, ik ben Feline Johanssen. Volgens mij moest ik me hier melden voor de toewijzing naar mijn kamer.’ De zin kwam vloeiend over mijn lippen, zonder trilling of onzekerheid in mijn stem. Dat dit enkel te danken was aan de voorbereiding en stress die aan deze dag voor af waren gegaan, drukte ik naar mijn achterhoofd.
‘Goedemiddag,’ begroette de man me vriendelijk. ‘Laat me even kijken,’ vervolgde hij. Driftig begon Ricardo op zijn toetsenbord te tikken. Het duurde een kleine vijf minuten voordat hij zich weer naar me toe wendde. Ik was blij dat het geen druk tijdstip was, anders had ik me ongetwijfeld opgelaten gevoeld. ‘Je bent hier voor zes maanden om vakken aan de rechtenfaculteit te volgen, gespecificeerd in mensenrechten en bedrijfswetenschappen. Klopt dat?’ Hij keek me nog altijd glimlachend aan, waardoor de zenuwen langzaam wegebde. Vlug knikte ik instemmend en mompelde een schorre ‘ja’. Ik haatte mezelf voor de verlegen en onzekere uitstraling, die ik momenteel ongetwijfeld had.
‘Mooi, als je dit formulier dan even kan bekijken en ondertekenen, dan wijs ik je de juiste kamer aan.’ Ricardo Holmes toetste weer driftig op zijn toetsenbord, waarna hij opstond en naar de printer liep. Niet veel later schoof hij mij een formulier voor en overhandigde me een pen. ‘Als je hier wil tekenen,’ wees hij op het papier. Ik liet mijn ogen over de regels glijden, me beseffend dat mijn avontuur nu echt ging beginnen. Na alles uitvoerig bekeken te hebben, zette ik mijn handtekening. De man pakte tevreden het formulier terug en liep weer naar de printer. Vervolgens kwam hij terug met een kopie, die hij me overhandigde.
‘Bewaar deze goed. Mocht je problemen hebben met het schoolsysteem, betalingen of dergelijke, dan is dit je bewijs dat je recht hebt op al onze voorzieningen.’ Ik knikte, me focussend op zijn kalme stem. ‘Dan zal ik je nu de campus uitleggen,’ glimlachte hij. Een informatieboekje en plattegrond pakte hij uit zijn laatje, waarna hij met zijn pen allerlei gebouwen begon te omcirkelen.
‘Jouw kamer zit op de tweede verdieping van gebouw D,’ begon hij en onderstreepte nogmaals de D op het kaartje. Vervolgens krabbelde hij een getal op de plattegrond. ‘Kamer 206,’ verklaarde hij het getal nader. ‘De tweehonderd wijst op de verdieping, namelijk de tweede verdieping. Verder wijst het voor zich, de nummers zijn aangegeven.’ Ik knikte dat ik hem nog volgde. Vervolgens begon hij uit te leggen hoe ik bij de residentie zou komen vanaf mijn faculteit. Ook omcirkelde hij het restaurant van de campus. De bibliotheek en universitaire sportschool betrok hij ook in zijn praatje. Ik luisterde uitvoerig en begon steeds meer zin te krijgen in mijn tijd op de campus. Na zijn praatje dankte ik hem hartelijk, nam alle formulieren, informatieboekjes en mijn kamersleutel mee en vervolgde mijn weg naar mijn slaapkamer. Het geluid van mijn rollende wieltjes klonk bevredigend over de stoeptegels. Een kleine tien minuten later arriveerde ik voor de residentie. Op basis van de gegeven instructies hield ik mijn sleutelkaartje voor de scanner, waarna de deur open zoemde. Het feit dat zowel de lift als het gebouw alleen toegankelijk waren met de kamersleutel, stelde me gerust. Het gebouw was super goed beveiligd, waardoor mijn enthousiasme groeide. Ook mijn kamer was gemakkelijk te vinden. Eenmaal voor de juiste deur groeiden de zenuwen weer. Hoe zou mijn kamergenootje zijn? Ik haalde diep adem en duwde de slaapkamerdeur open. Tot mijn opluchting, maar tevens teleurstelling trof ik een lege kamer aan. Mijn kamergenoot was nergens te bekennen. Beide bedden waren onopgemaakt en de kamer was leeg. Dit deed me vermoeden dat mijn kamergenootje ook nog moest arriveren. Ik zuchtte diep en zette mijn koffer neer in een hoek van de kamer. Mijn rugzak gooide ik op het bed in de kamer. Vervolgens gleed ik met mijn ogen over de ruimte. Het was vrij groot, al hoewel het voor twee personen ook weer als ‘klein’ beschouwd kon worden. De kamer beschikte over een klein eettafeltje, waar je hooguit met drie personen aan kon zitten. Verder had het twee kleine bureautjes, een smal keukentje en uiteraard twee bedden. Alles wat je nodig had om te leven, was in de kamer gepropt. Alleen de badkamer bevond zich in een aparte ruimte. Met een zucht liet ik me op een willekeurig bed vallen en nam de kamer goed in me op. Vervolgens pakte ik mijn mobiel erbij en bekeek mijn binnengekomen berichten. Natuurlijk had ik een berichtje van mijn familie binnen. In de groepschat reageerde ik snel dat ik veilig was en bovendien in mijn kamer gearriveerd was. Een filmpje zou later volgen. Vervolgens appte ik Eleanor om haar te bedanken en gerust te stellen. Ook had ik een enthousiast appje binnen van mijn beste vriendin Sarah. Het studentenleven in Leiden was ook weer begonnen, wat ze me liet weten door middel van een selfie vanuit de collegezaal. Mijn huisgenoten Tom en Hanna waren ook op de foto zichtbaar. Aan hun gezichten te zien hadden ze ongelofelijk veel zin in het komende jaar. Ook mijn beste vriend Kai grijnsde in de camera, maar zijn wallen waren zelfs op de foto duidelijk te zien. Een zucht ontglipte mijn lippen, maar een gevoel van heimwee drukte ik weg. In plaats daarvan stuurde ik een foto terug, waarin ik mijn grootste glimlach opzette met de melding dat ik in mijn kamer gearriveerd was. Verder had ik geen appjes binnen gekregen, wat een steek in mijn hart opleverde. In mijn hoofd rekende ik terug, me afvragend of Harry überhaupt al wakker was. Het was een slap excuus. Hij had me gister ook fijne reis kunnen wensen, iets wat hij niet had gedaan. Ik wist dat hij een interview had bij James Corden en dat hij had afgesproken met zijn popsterrenvrienden, maar een berichtje moest wel tussendoor gestuurd kunnen worden. Kennelijk deelde hij die mening niet, aangezien ik al sinds eergister niks had gehoord. Geen slaaplekker of goedemorgen. Geen veel plezier of ‘hoe gaat het?’. Geen enthousiaste mededelingen of nieuwtjes. Het was gewoon doodstil. Haast alsof we elkaar niks te zeggen hadden en niks ertoe deed, maar dat was niet het geval. Ik begon aan het grootste avontuur van mijn leven en zijn leven was dynamisch van zichzelf. De stilte deed pijn. De blauwe vinkjes, dat hij mijn laatst gestuurde bericht gelezen maar niet gereageerd had, knaagden aan me. Met een diepe zucht vergrendelde ik mijn mobiel en wierp mijn mobiel terug in mijn rugzak. Vervolgens begon ik mijn koffer uit te pakken en de kamer iets persoonlijker te maken. Ik moest er het beste van maken, of Harry van zich liet horen of niet. Dit was mijn avontuur. Iets wat ik niet wilde verpesten door een gekweld hart, een klootzak en een slechte relatie. Die twee dingen probeerde ik wanhopig gescheiden te houden, maar ik kon het niet helpen dat de afgelopen maanden als een film voor mijn netvlies flitste. Herinneringen drongen zich op, gevoelens stroomden door mijn lichaam en tranen borrelden gevaarlijk naar de oppervlakte. Kon ik hem maar gewoon vertellen over mijn pijn, maar hem de waarheid vertellen was geen optie. We hadden er niks aan. Wat moest hij immers met de informatie dat ik hem niet maanden kon missen? Hij kon moeilijk al zijn concerten afzeggen voor zijn vriendin. Hij kon onmogelijk na elk concert terug komen. Bovendien wilde ik hem zijn avontuur niet ontnemen. Dat zou ik nooit over mijn hart verkrijgen. Dan liep ik liever zonder ziel op deze aardbol rond, terwijl ik er het beste van probeerde te maken. Ik had geen keuze. Harry Styles was te druk met zijn dromen waarmaken. Het werd tijd dat ik ook de mijne in vervulling ging brengen.


Zoveel reacties op de proloog!! Thanks guys voor het lezen en de leuke reacties! Het brengt een glimlach op mijn gezicht (:
Ik hoop dat ik de proloog niet tekort doe met dit eerste hoofdstukje en jullie het nog steeds leuk vinden (:
Eleanor is backkk!!! (: (Ik vind haar en Louis echt te cute, perfect couple als ik alle foto's terug zie)

Reacties (7)

  • GossipGirl21

    Oe spannend.

    5 maanden geleden
  • Efflorescence

    Poeh. Het heeft even mogen duren, maar eindelijk heb ik dan de tijd gevonden om alles bij te lezen. Jeetje, wat een avontuur laat je Feline doormaken. Wat spijtig om te lezen dat ze uit elkaar zijn. Ik maakte me ook wel zorgen om de onzekere gedachten van Feline. Ze zou echt moeten stoppen zichzelf te vergelijken met anderen. Ik vraag me af of Harry door heeft gehad dat Feline zichzelf zo onzeker voelde in hun relatief korte relatie. Alhoewel, als Feline niets zegt, dan wordt het natuurlijk ook wel lastig voor Harry om haar meer zelfvertrouwen te geven en haar ervan te overtuigen dat ze wel degelijk goed is zoals ze is. Ik ben erg benieuwd naar de tijd van Feline in Londen. Laten we hopen dat ze daar gelukkig mag zijn, met of zonder Harry in haar leven. Had ik al gezegd hoe tof ik Eleanor als vriendin vind in dit verhaal? (ik ken haar natuurlijk niet persoonlijk). Ik hoop oprecht dat hun vriendschap aan blijft houden. Dat gun ik beiden.

    1 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Oh spannend.
    Stiekem hoop ik dat Harry een vlucht hoeft geboekt en binnen een paar minuten Felines kamer komt binnengelopen..
    Dat zou echt schattig zijn!

    El en Louis zijn geweldig samen!

    Xxx

    1 jaar geleden
  • Twice

    Je schrijft zo, zo, zo ontzettend goed! Kan niet wachten tot het volgende stukje. Ben zo benieuwd hoe dit verhaal gaat lopen!

    1 jaar geleden
  • Paulson

    Dit is zo perfect, ik hou er zoveel van.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen