Voor Wells. *O*
Ik hoop dat dit niet een enorme flop is, lol goodbye.
(die gif gaat echt snel, ray krijgt een whiplash hierdoor.)

"Ik zei dat ik door zou geven aan meneer Palmer zelf.. Ja, meneer, dat snap ik. Maar hij zal nu zijn telefoon toch niet opnemen. Ik ga het doorgeven en dan belt hij u terug. Ja, is goed. Dag meneer."
Esmée Hale hing de telefoon op en liep richting het kantoor van Ray Palmer. Sinds een half jaar was zij de enigste die dat mocht doen. Als zijn assistente kon ze vrijwel alles maken. Vooral omdat hij haar heel erg mocht. Meestal als hij in zijn kantoor zat, mocht niemand hem storen. Esmée had met haarzelf afgesproken dat ook niet zo vaak te doen. Maar af en toe had ze zulke irritante zakenmensen aan de lijn, dat ze het zo snel mogelijk van haar af wilde schuiven. Een aangezien Ray haar het voordeel had gegeven, maakte ze er af en toe toch gebruik van.
Op haar zwarte hakken liep ze richting zijn deur. Ze drukte de deurklink omlaag en opende de deur.
"Meneer Palmer, ik had net iemand aan de lijn en- Oh shit!"
Esmée keek verbaasd naar haar baas. Hij stond voor haar met alleen zijn onderbroek nog aan. Ze deed haar handen voor ogen.
"Sorry, ik- wat?! Moet ik weggaan? Ik ga weg!" zei ze stotterend en liep richting de deur.
"Wacht, Esmée, ik kan het uitleggen!"

Wat Esmée niet mee had gekregen, was dat Ray een aantal minuten daarvoor een hele bak yoghurt op zijn broek had laten vallen. Omdat hij niet wist wat hij moest doen, had hij zijn broek uitgetrokken en met een natte doek de yoghurt eraf geschraapt. Tot zijn ergernis werd de vlek alleen maar erger. Hij had een föhn ergens vandaan kunnen halen en was bezig zijn broek droog te krijgen. En ondertussen vervloekte hij zichzelf dat hij geen extra broek bij de hand had.
Door de föhn had hij de hakken van zijn assistente niet horen aankomen. De assistente waar hij sinds kort gevoelens voor had gekregen. En hij haatte het dat zij hem zo had gezien. Dat precies zij hem zo moest zien.
"Esmée, wil je alsjeblieft een broek ergens vandaan halen?" mompelde hij, terwijl Esmée hem vanonder haar wimpers aankeek.
"Waarom is je-" ze schraapte haar keel luid, omdat de woorden niet uit haar mond wilde komen. "Waarom heb je geen broek aan, meneer Palmer?"
"Ray. Noem me Ray."
Esmée staarde naar haar voeten.
"Waarom heb je geen broek aan, Ray?"
"Beloof je niet te lachen?"
"Meneer, ik ben te verbaasd en te verward om te lachen op dit moment." zei ze snel.
"Ik heb yoghurt gemorst op mijn broek." zei hij toen. "Op mijn kruis."
"Ik ga een broek halen." zei ze toen maar.

Zo snel als zo kon liep ze richting haar kantoor. Ze plofte neer op haar stoel en ademde uit. Ze haalde een hand over haar gezicht en probeerde het beeld wat in haar hoofd zat gepleisterd weg te drukken. Maar het lukte niet. Het hielp ook niet mee dat ze met haar gevoelens in de knoop zat. Sinds een week of twee was ze haar baas anders gaan zien. Ze had verwacht dat hij een irritante, populaire man zou zijn. Dat iedereen hem mocht en hij daar als geen ander van genoot. Maar nadat ze aantal dagen heel veel met hem bezig was geweest voor een benefiet gala, was ze erachter gekomen dat hij eigenlijk een hele normale man was. En ze was er ook achter gekomen dat hij een geweldige lach had, die haar spontaan beter kon laten voelen.
Ze wilde hem vergeten, omdat ze haar baan niet wilde verliezen. Maar nu ze hem zo had gezien, werd het juist alleen maar erger.
Ze sloeg haarzelf zacht tegen haar wangen, voordat ze opstond en uit haar la een broek haalde. Het verbaasde haar dat Ray er geen in zijn kantoor had, maar ze had zich herinnerd dat er eentje in haar kantoor lag. Voor dit soort gevallen?
Tergend langzaam liep ze terug richting zijn kantoor. Zijn deur stond nog open en ze hoorde hoe hij zacht humde. Ze hief haar hand, terwijl zijn broek over haar andere arm lag en klopte zachtjes op de deur. Toen ze op keek zag ze dat hij zijn blazer over zijn benen had gelegd en op zijn bureau leunde.
Esmée staarde naar de witte blouse, die zijn lichaam goed liet uitkomen.
"Hier.." ze hield de broek omhoog, probeerde niet naar hem te staren.
"Zou je hem misschien willen brengen?" grinnikte hij.
"Ja, natuurlijk! Natuurlijk, meer Pal- ik bedoel, Ray."
Ze schudde gefrustreerd haar hoofd en liep richting zijn bureau.
"Dankjewel Esmée. Je bent mijn reddende engel vandaag." zei hij.
Esmée knikte en draaide zich om, zodat hij zijn broek aan kon doen.
"Ik kreeg nog een telefoontje van een klant." ze beet op haar lip. "Ik kan me zijn naam even niet herinneren, maar hij zei.."
Ze stopte met praten toen ze een hand op haar schouder voelde. Ze draaide haar gezicht om en keek haar baas verbaasd aan.
"Laten we dat morgen bespreken, goed? Ik denk dat het beter is als je gewoon lekker naar huis gaat nu. Dan, uh, kunnen we allebei even nadenken over er wat er is gebeurd."

En dus was Esmée die avond naar huis gegaan. Het had haar niet verbaasd dat ze rond half vier pas in slaap viel. De gedachtes aan Ray Palmer zwierven als een gek door haar gedachtes en ze had zelfs overwogen haar beste vriendin Lieke Miller te bellen. Maar het was te laat en ze wist dat Lieke al sliep. En dus lag ze rond half twee achter haar laptop, met een energie drankje en een reep chocolade en had haar Netflix aangezet. In de hoop dat de cafeïne niet zou werken en ze toch snel in slaap zou vallen door een saai televisie serie.

Daar had ze de volgende ochtend toch wel spijt van. Met kleine oogjes en totaal geen zin om op te staan, pakte ze uiteindelijk toch haar rok en een shirtje om erboven aan te doen. Ze deed er tien minuten over om haar make-up te doen en ging toen op weg richting Palmer Technologies.
Pas toen ze daar aankwam, had ze pas door dat ze een uur te vroeg was. En toen ze in de spiegel keek had ze ook door dat haar make-up niet precies zo zat als ze had gewild. Maar het kon er mee door.
Met haar hand om haar tas geklemd, liep ze richting haar kantoor. Ze had besloten maar alvast haar mail te checken. Met moeite hield ze haar ogen open, terwijl ze door haar mail heen scrolde. Ze zette haar hand onder haar kin, om haar hoofd te ondersteunen.
"Jij bent vroeg." hoorde ze toen.
Ze keek op en zag Ray in de deuropening staan. Ze ging rechtop zitten en knikte.
"Het was nogal laat geworden vannacht en daardoor was ik vanochtend te moe om op te letten." legde ze uit. "Ik ben brak."
Ray begon te lachen en liep naar binnen. Hij kwam tegenover haar staan. Ze vond het fijn dat er nog een bureau tussen hun in zat.
"Je ziet er anders niet brak uit hoor. Je ziet er prachtig uit."
Zijn wangen werden langzaam rood.
"Sorry, dat had ik niet moeten zeggen." zei hij snel. "Heb je gefeest vannacht?"
"Bedankt, denk ik." zei ze zacht. "En nee, ik kon niet slapen."
Hij zakte neer op een leeg plekje op haar bureau en kantelde zijn hoofd. Pas toen zag ze dat hij een bos bloemen in zijn hand had.
"Ik ook niet, eerlijk gezegd." zei hij toen.
Hij lachte zachtjes, maar Esmée zag duidelijk dat hij steeds roder werd.
"Ik wilde nog zeggen dat het mij spijt. Het is niet bepaald normaal om je baas zo te zien." zei hij toen, waarna hij haar de bloemen gaf.
Esmée stond op en pakte de bloemen aan. Ze snoof de geur op en glimlachte naar hem.
"Hoezo bied u uw excuses aan? Ik bedoel, volgens mij was ik diegene die zonder te kloppen naar binnen liep."
Ze pakte een vaas van de kast en liep naar haar wastafel om er water in te doen. Ze vond het nog steeds raar dat er een wastafel in haar kantoor zat, maar voor nu kwam het goed uit.
Ze zette de vaas met bloemen op haar kast en ging toen tegenover hem staan.
"Natuurlijk, maar het was ook niet zo slim om mijn broek uit te doen. En daarnaast heb ik gezegd dat je mijn kantoor binnen mag lopen. Dat hadden we zo afgesproken." legde hij uit. Hij deed zijn armen over elkaar en kantelde ietsjes zijn hoofd. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht.
"Ik vond het ook gewoon niet fijn dat je mij zo zag. Niet omdat ik mij schaam, maar meer omdat ik.."
Midden in zijn zin stond hij op en deed de deur dicht. Esmée fronste haar wenkbrauwen en volgde zijn handelingen.
"Ik zit met een probleem. En door wat er gisteren is gebeurd weet ik niet meer zo goed wat ik ermee moet doen." legde hij uit. Esmée fronste nog steeds, maar ze voelde wel dat haar hart iets sneller ging kloppen.
"Wat is het probleem?" lachte ze. Ze werd verlegen van zijn geheimzinnige gedrag. Ze deed haar armen over elkaar, toen hij richting haar liep.
Hij pakte haar bovenarmen vast en gestrest liet ze haar armen langs haar zij vallen.
"Ik vind je leuk." zei hij toen.
"Je bent mijn baas."
Dat was het eerste wat ze zei, al had ze de woorden graag in willen slikken.
"Ik weet het. En ik weet dat het niet slim is en tegen de regels, maar zolang niemand het weet.. ik bedoel.."
Zijn prachtige, bruine ogen zochten naar herkenning in de hare.
"Meneer Palmer.." fluisterde ze.
"Ray." kaatste hij terug.
Esmée schudde langzaam haar hoofd.
"Je vertelt mij nu dat je gevoelens voor mij hebt, omdat ik u gisteren zonder broek heb gezien." mompelde ze.
Ray begon te lachen en schudde zijn hoofd.
"Nee, niet precies." zei hij toen. Hij liet zijn handen zakken en deed ze in zijn zakken. "Maar ik besefte me dat ik toch al te veel voor schut had gestaan. Ik besloot dat ik deze stap dan ook wel kon nemen. Maar als het niet wederzijds is.. dan doen we alsof het niet is gebeurd."
"Het is wel wederzijds." zei ze toen snel. "Het is wederzijds, maar ik weet niet of we dit wel moeten doen."
"Ik ben de baas van het bedrijf, niemand kan er iets van zeggen." zei hij langzaam.
"Dat snap ik, Ray." zijn naam voelde nog steeds nieuw in haar mond. "Maar stel dat het iets word en het vervolgens fout gaat. Heb ik dan nog wel een baan? Ik heb het geld hard nodig. En ik vind deze baan leuk.."
"Ik beloof je dat dat geen probleem zal zijn."
Esmée likte over haar lippen. Eigenlijk wilde ze zo graag gewoon 'ja' zeggen. Maar ze was echt bezorgd over haar toekomst. Ze keek in zijn ogen en hij greep haar hand vast.
"Ga in ieder geval mee op een date. Als een soort spijtbetuiging. En dan zien we vanaf daar wel. Oké?"
Esmée staarde naar hem en knikte toen. Ze kon ook gewoon geen nee zeggen.
"Oké." zei ze zacht.
Een glimlach gleed over zijn gezicht en hij knikte. Hij kneep zachtjes in haar hand en schuifelde wat dichter naar haar toe.
"Bedankt." zei hij, waarna hij zacht een kus op haar wang drukte. Als versteend voelde ze hoe zijn hand uit de hare gleed en hoe haar baas haar kantoor uit liep. Hij keek nog even om, maar was toen verdwenen.
Esmée sloot haar ogen en haalde haar hand over haar wang. Ze liep naar haar bureau en legde haar hoofd tegen het koude oppervlak aan. Ze keek naar de bloemen en kreunde zacht.
Waarschijnlijk had ze drie dagen en minstens vier nachten nodig om er achter te komen wat er zojuist in hemelsnaam was gebeurd.

Reacties (29)

  • Helgenberger

    Die laatste zin voel ik ook wel tho bc same tbh.:W

    MAAR JA I STILL LOVE IT SO MUCH.*O*

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    "Je bent mijn baas."

    same

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    Hij deed zijn armen over elkaar en kantelde ietsjes zijn hoofd. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht.

    DE LEEF

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    Ze sloeg haarzelf zacht tegen haar wangen, voordat ze opstond en uit haar la een broek haalde.

    tbh liggen er 600000 broeken in die la

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    Wat Esmée niet mee had gekregen, was dat Ray een aantal minuten daarvoor een hele bak yoghurt op zijn broek had laten vallen.

    Een real actie voor Raymond Palmer.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen