||Nymphadora ELoise ULey.

"En nu is het over" bulderde de barse diepe dreunende kwade stem van Sam Uley.
Hij had zijn armen over elkaar heen gekruld en keek mij met een woedend gezicht aan, hij schudde zijn hoofd en liet zich op een van de houtenstoelen van de eettafel zakken. Emily, had haar bakkersspullen van schrik uit handen laten vallen en had zich omgedraaid van het aanrecht af. Bibberend zat ik op de houtenstoel, tegenover Sam.
Durfde me amper te bewegen, zijn ogen hielden me priemend in de gaten.
"Dat soort onzin wil ik niet meer horen, jongedame. Je negeert onze waarschuwingen, maakt niet uit wat we zeggen luisteren doe je er niet naar" was zijn barse boze stem, hij keek mij peilend aan.
"Het bos is vanaf nu zonder toezicht verboden terrein, jongedame" sprak Sam verder. Mijn ogen werden groot, zo groot als schoteltjes. Piepen, protesterend begon ik met mijn hoofd te schudden.
"Dat is niet eerlijk" riep ik ontzet, "Leah en Seth mogen wel en ik niet" riep ik nog verbaasder, "jij bent mijn papa niet" riep ik boos. Sprong van de houtenstoel af en rende kwaad, sniffend de keuken uit. De roepende kwade stem van Sam negerend, liet ik mij in de hoek achter de bank op de grond zakken. Begon te sniffen, stilletjes te snikken.
Hij mocht me dan wel doen denken aan mijn vader, hij was het niet.
Wat miste ik de man, zijn afwezigheid had mij duidelijk veranderd, voelde me niet begrepen, niet thuis.
Het heerlijke water, deed de pijn verlichten. En nu dat Sam ook dat mij al verboden had, bleef er haast niets over om te doen.
"Sam, dit is niet alleen jouw besluit" was de tinkelende stem van Emily, "bespreek het met Sue" fluisterde ze verder. "Emily, de bossen zijn gevaarlijk. Ze ziet het gevaar niet, doet waar ze zin in heeft" bromde de man verder.
Het maakte hem volgens mij vrij weinig uit of ik het nu zou horen of niet.
"Embry heb ik weggestuurd" mompelde Sam, hij drukte een kus op de wang van Emily, keek mij nog een keer boos, waarschuwend aan en stapte vervolgens de trap op naar boven. Opgelucht haalde ik adem, de man was pissig, kwaad, en zo heel erg veel had ik in mijn ogen niet fout gedaan. Ja, was tegen de man uitgevallen, had geschreeuwd, was brutaal maar hij vroeg erom.
"O, neemt hij het goed op" was de tinkelende stem van Emily, "redelijk" klonk het van boven.
"Mooi, als hij controle erop heeft, is hij weer welkom" was de tinkelende stem van Emily, gerommel en gestommel vanuit de keuken volgde.
Ze was dus verder gegaan met bakken, het rook al heerlijk naar Lasagne, Muffins en Brownies. Wat ze op het moment nog aan het bakken was, was de verassing, de vrouw maakte altijd pannen, schalen vol eten. En vreemd genoeg raakte ook alles altijd op.
"Neem het niet te zwaar op, lieverd. Sam bedoelt het goed hij is bezorgd om je" Emily gaf me een beker sap aan, waarop ze mij een liefdevolle glimlach schonk.
"Toch vind ik hem eng, nog enger als een piraat" mompelde ik onder mijn adem.
Emily begon te lachen en te grinniken, "ja soms is hij net zo eng als een piraat maar hij doet het uit liefde" lachte ze haar hand door mijn haar halend.
Zuchtend schudde ik mijn hoofd, ze begreep me niet. Ze dacht natuurlijk dat ik een rijke fantasy had, en nog altijd in een of andere rol zat.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen