||Nymphadora ELoise ULey.

Drie dagen had ik binnen gezeten, voor de televisie gehangen, in mijn sprookjesboek gelezen. Emma proberen te bellen die uiteraard niet opnam, ze had het vast en zeker druk, agente zijn in Storybrook was, vaak erop uit en veel onderzoek. Ze was samen met haar vader: Prins Charming ook wel bekend als David, Snow White die bekend staat onder de naam: Mary Margaret zou veel met haar zoon: Neal bezig zijn.
En Henry, het zou mij niet verbazen als hij met zijn moeder, bezig was met operatie Bidsprinkhaan.
Sam, de verloofde van Emily had mij vreselijk veel schrik aan gejaagd.
De nachten dat ik daar gelogeerd had, had ik minder goed geslapen, nachtmerries gehad en was ik een aantal keer mijn bed uit geweest. Afgelopen nacht, had ik vreemd genoeg wat beter geslapen. Ik had heerlijk in mijn eigen bed bij de familie Clearwater geslapen. Tante Sue was nog altijd opzoek naar de brief die ze wel erg goed had verstopt.
Onder heel wat gemompel had ze in de woonkamer alles over hoop getrokken.
Een rinkelend geluid, van de voordeurbel, trok mij uit mijn hersenspinsels.
Sprong glimlachend op en rende naar de voordeur om hem open te trekken, op het moment dat ik hem had geopend zag ik een grijnzende Embry staan. Zijn rechterhand ging naar zijn nek waar hij in begon te krabben. De warme karamelchocolade bruine ogen met olijf spikkels hadden mij gelijk weer gevangen, uit verlegenheid begon ik te glimlachen en voelde ik mijn wangen beginnen gloeien.
"Hoi" stamelde ik giechelend.
Stapte opzij zodat Embry binnen kon komen, drukte achter de jongeman de deur weer in zijn scharnieren.
"Nymphadora, wie is dat" weerklonk de tinkelende stem van tante Sue van boven.
"Embry" riep ik giechelend, de jongen zijn hand beet grijpend trok ik hem mee naar de woonkamer.
Nadat geroepen te hebben leek mijn tante met een versnelling van tien, de trap af te komen. Ze keek de jongen waarschuwend, argwanend, wantrouwend aan alsof ze hem niet vertrouwde, en hem liever niet bij mij in de buurt wilde hebben. Ze wreef haar handen aan een of andere lappenstof af en keek Embry afwachtend aan alsof ze wachtte op een antwoordt van de jongeman.
"Wat kom je doen" mopperde ze, fronsend.
De jongen begon wat te hakkelen, stotteren en ik durfde te zweren dat zijn wangen rood begonnen te kleuren.
"Je weet wat we je gezegd hebben. Eerst het een dan het ander" sprak ze mysterieus cryptisch.
"Ik weet wat me gezegd is, heb de controle, echt waar. Je weet dat we niet lang gescheiden kunnen blijven" stamelde de jongen nog cryptischer dan dat mijn tante al sprak.
"Dat weet ik Embry, we zeggen het je niet om je te pesten of pijn te doen. We weten wat de consequenties zijn, daar zijn we van bewust. Maar je moet onze bezorgdheid ook snappen, het is al bijna mis gegaan" sprak mijn tante streng.
Ik begon te zuchten, keek van mijn tante naar Embry en weer terug.
Als ik op het moment magie bezat, waren duidelijk de vraagtekens boven mijn hoofd te zien, zwevend, van verbazing, onwetendheid.
"Ik snap jullie niet" piepte ik fronsend, mijn armen over elkaar slaand.
Beide staakte ze hen discussie en keken mij verbaasd, bezorgd aan. Tante Sue schoot in de lach en begon haar hoofd te schudden, "volwassen praat, alleen maar saai voor jou, trek je er maar niks van aan" grinnikte ze, haar hand door mijn haar halend.
"Nou, ik ga niet wachten tot ik oud wordt, ik ga naar buiten" knikte ik, onschuldig.
Dat liet Embry in de lach schieten hij keek van mijn tante naar mij en kreeg een nog grotere grijns op zijn gezicht.
"Nou dat kwam ik nu eigenlijk vragen" grinnikte de jongen wijzend naar mij.
"Echt" piepte ik ongelovig.
De jongen begon breder te grijnzen en knikken, mijn tante hoorde ik verslagen zuchten. Wat de vrouw precies had wist ik niet, kon mij ook niet schelen, ik kon naar buiten, Embry zou vast en zeker het niet erg vinden dat ik wilde zwemmen.
"Goed dan" verzuchtte mijn tante.
"Embry, geen seconden uit het oog" bromde ze.
"Tuurlijk Sue, ik hou haar in het oog, geen probleem" lachte de jongen mij van de grond trekkend.
Een lachend geluid verliet mijn mond en giechelend sloeg ik mijn armen rond zijn nek.
Zoals ik al zei, wat Embry met mij deed begreep ik niet, maar ik voelde me fijn bij de jongeman, alsof hij mij wel leek te begrijpen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen