||Nymphadora ELoise ULey.

Genietend snoof ik de heerlijke geur van Embry op, een of andere chocolade karamel geurige aftershave vermengt met de geur van Dennenboom, Mos en een of ander soort kruid kriebelde in mijn neusgaten. Het was haast mannelijk, volwassen. Een grinnik van Embry vulde mijn gehoord, waarna zijn vinger strelend over mijn wang gleed. Ik heb verbaasd begon aan te staren.
"Je hebt me niet gehoord hé" lachte de jongen schaapachtig. Ik schudde mijn hoofd en fronste mijn wenkbrauwen bedenkelijk.
"Of je het al naar je zin hebt in La-Push, wat je van het reservaat vind" herhaalde de jongen zijn woorden. "Reservaat is mooi, naar me zin, soms" antwoordde ik bedachtzaam.
"Dus je woont liever ergens anders" was de volgende vraag die de jongen stelde, ik begon te zuchten, knikte beschaamd en haalde mijn schouders op. Wat ik zo graag zou willen zou toch nooit gebeuren. Ik was menselijk geboren, niet als een meermaid, dus dat lot zou ik nooit krijgen. Een droom, die later toch nog uiteen zou spatten.
"En waar wil je dan wonen" vroeg Embry nieuwsgierig, geïnteresseerd.
"Atlantica" fluisterde ik giechelend.
"Dat klinkt magisch" was de warme lage stem van Embry die gelijk een bom van vlinders in mijn buik deed ontploffen. Ik knikte giechelend, begon breder te grijnzen en sprintte van de jongen vandaan. Dit had ik beter niet gedaan want zodra ik het op het lopen zette, leek de jongen mij met een paar passen al in te halen.
Ik dook naar het gras, op het moment dat ik vast leek te zitten tussen water en Embry.
Embry probeerde nog te stoppen maar klapte met een rare salto over mij heen en plonsde zo met een aardige vaart te water. Giechelend, lachend, gillend van plezier begon ik de jongen uit te lachen. Nat als een verzopen kat kwam de jongen boven water, een pruilend gezicht trok de jongen. Waarop ik alleen nog maar luider en luider op begon te lachen.
"O, dus dat vind jij leuk, heb nog altijd geen antwoord op waarom je dan in Atlantica wilt wonen" grijnsde de jongen een spat water spette de jongen naar mij gezicht. Wat mij alleen nog maar meer aan het lachen maakte.
"Het antwoord heb je al, je ligt er al in" giechelde ik, grijnzend.
Trok mijn jurk en laarzen uit en sprong met een sierlijke duik te water, zwom onder Embry door, kroop zoals ik zo vaak gedaan had over de bodem van de beek en dook weer naar boven waar ik op een paar centimeter van de jongen vandaan terecht kwam.
"Man dat je dit water niet koud vind" mopperde Embry.
Hij klauterde via de kant op het droge, ik schudde mijn hoofd, "nee het is pas koud als er ijs op of in licht, het is lekker" giebelde ik, trappelend.
"Het water is nog geen vijf graden, en jij vind het lekker" Embry was verbaasd.
"Het is niet koud" schudde mijn hoofd en keek de jongen uitdagend aan.
"Nou als je het niet erg vind blijf ik op het droge" knikte de jongen, "als jij op het droge wilt blijven, moet je dat doen, ik vermaak me wel in het water" giechelde ik, dook naar de bodem wat Embry nog verbaasder liet kijken. Voor een aantal minuten was ik verdwenen en ik kon duidelijk aan de ademhaling van Embry horen dat hij mij veel te lang onderwater vind zitten.
Op het moment dat de jongen zowat te water wilde duiken schoot ik terug naar boven.
Giechelend, verbaasd keek de jongen aan.
"Hoe" stamelde hij geschrokt.
"Hoe wat" vroeg ik niet begrijpend.
"Een normaal mens kan niet langer als drie minuten onder water, daarna moet het naar de oppervlakte om adem te halen, jij hebt zo'n tien minuten onderwater gezwommen zonder boven te komen" verwoorde de jongen zich.
"Ja, oefenen" lachte ik giechelend.
Tenminste, ik dacht dat het met oefenen gelukt was zo lang, in het begin lukte het mij ook niet zo super lang. Maar na mijn uitje, speel middag met Ariël wist ik het vol te houden onder het water zonder te stikken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen