||Nymphadora ELoise ULey.

Vanuit mijn tas haalde ik voorzichtig mijn sprookjesboek, ineens voelde ik net als dat ik eerder gevoeld had in het water iets op mijn hand. Op het moment dat ik het boek in handen had, mijn handen zichtbaar waren, schreeuwde ik het uit. Het dier opende zijn kleine bek en gilde net zo hoog en hard als ik deed. Stampende versnelde voetstappen waren te horen.
"Wat is er" was de verschrikte, bezorgde stem van Embry.
"Krab, die, die" stotterde ik, mijn ogen op het kleine diertje op mijn hand gepind.
"Ik ben Sebastian, tot uw dienst" sprak het dier, een gil verliet mijn mond.
"De, de hij, hij, praat" gilde ik uit. Het dier zo wild mogelijk van mijn hand proberend te slaan. Met een smak belandde het dier tegen de muur van de hal.
"Doe niet zo gek, er bestaan helemaal geen pratende krabben" was Sam zijn bulderende stem, die net van buiten leek te komen.
"Moest dat nou zo wilt" riep de krab die zich los probeerde te trekken van de muur. De mond van Sam viel open, zijn ogen gleden van de krab naar mij en weer terug.
"U zei" sprak ik bijdehand, "hij praat" stamelde Sam, ongelovig.
"Ja hij praat, gelooft u me nu wel" vroeg ik bijdehand, mijn handen in mijn zijden plaatsend.
De man begon te knikken, krabde in zijn nek, zoals Embry ook al een aantal keer had gedaan, "pratende dieren bestaan, magie bestaat, dus stop met mij steeds te straffen als ik iets probeer te zeggen of duidelijk te maken" voegde ik er zachtjes aan toe. Waar ik deze moed vandaan haalde wist ik niet, maar ik vond dat het maar is gezegd moest worden. Volwassenen hadden niet altijd gelijk, soms hadden wij de jeugd het ook.
"Sorry" stamelde Sam, krabbend in zijn nek.
Ik knikte bruusk op zijn woorden vestigde mijn ogen weer op de sprekende krab.
"En jij" sprak ik een octaaf hoger uit.
"Wat ik" gilde de krab met een hoog angstig stemmetje.
"Eigenlijk zou ik je moeten bakken en opeten" mompelde ik "maar dat kan ik mijn vriendin niet aandoen" voegde ik er nog stiller aan toe. De krab keek mij afwachtend aan, waarop hij het zich maar gemakkelijk maakte en zich los sprong van de muur. Hij belandde op mijn hoofd, waarna hij klauterend door mijn haar begon te bewegen.
"Ik ben hier om u te beschermen" sprak de krab, moedig, zich groot makend.
Een grinnik, gevuld met een schaterende lach verliet mijn mond, lachend, gierend en brullend, door de woorden van de krab.
"Jij" hikte ik lachend, giechelend, "zo iets kleins" lachte ik verder.
"Weerloos wat zo in een kok ze pan beland" hikte ik verder mijn hoofd schuddend. De krab keek erg beledigend, geschrokt waarna hij zijn krabben klauwen over elkaar sloeg en mij met een verbeten trek rond zijn lippen aankeek.
"Het is ook altijd het zelfde, eerst Ariël, nu Eloise, wat volgt, hoe moeilijk zal ik het nog niet krijgen. Ze lijken te veel op elkaar" begon de krab te ratelen, zijn kopje te schudden en heen en weer te lopen in mijn haar, dat het nu alleen nog maar meer in de war leek te raken. Grommend sloeg ik het dier uit mijn haar waardoor het dier met een smak op het tafelblad kwam.
"Ja, laat mij maar weer vliegen" riep de krab sarcastisch.
"Graag, ik vind je nu al vervelend" mopperde ik mijn armen over elkaar slaand.
"Niet zo grote mond, juffie" sprak de krab, zijn scharen knarste bij ieder woord.
"Sebastian, jij kan mij niet beschermen, ik ben vier misschien wel vijf keer zo groot als jouw, het is niet om je te pesten" sprak ik fronsend.
"Het lijkt me eerder onrealistisch, hoe wilt een krab mij beschermen tegen de gevaarlijkste wezens met magie op aarde, niet" sprak ik mijn gedachte uit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen