De wereld om haar heen was gitzwart. Ademhalen was moeilijk, ze ademde dikke rook in. Het brandde in haar keel, verschroeide haar gehemelte.
      Zwetend boog ze zich voorover. Haar slokdarm verkrampte en stuwde gal omhoog. Ze kokhalsde. Een dikke drab kwam uit haar mond. Nee, króóp uit haar mond. Ze tastte haar haar lippen. Honderden insecten krioelden over haar vingers.
      Ze gilde, al klonk haar kreet alleen in haar hoofd. Ze zakte door haar knieën en kwam op iets terecht wat mee veerde. Een onmenselijke stank bereikte haar neusgaten. Plotseling trokken alle schaduwen weg en onthulden een massagraf. Ze lag te midden van ontbindende lijken. Met een schok kwam ze overeind. Twee lege ogen staarden omhoog, afkomstig van het lichaam waar ze bovenop was gevallen. Een snik verliet haar bibberende lippen. Waar was ze? Wat was er gebeurd?
      Een schorre kreet. Een kraai scheerde vlak langs haar naar beneden en landde boven op het lichaam van een jong meisje. Haar dode lichaam bewoog lichtjes toen de vogel een stuk van haar wang aftrok.
      Aella rilde over haar hele lichaam. Snikkend wreef ze over haar bovenarmen. Haar vingers glibberden langs haar huid, toen ze ernaar keek zag ze dat ze met bloed bedekt waren. Verdwaasd zette ze een stap naar achteren. Met een kletterend geluid viel er iets op de grond. Het waren ingewanden. Háár ingewanden. In haar buik zat een groot, bloederig gat.
      Ze viel op haar knieën, haar vingers glibberden over haar buik, probeerden haar ingewanden terug te duwen.
      Een fel wit licht verblindde haar. Een stem fluisterde zinnen vol s-klanken die ze niet kon verstaan. Daarna keerde haar zicht terug.
      Ze was in een ziekenhuiskamer. Haar moeder stond naast haar. Haar ogen sperden zich wijd open. ‘Dokter!’ riep ze. ‘Dokter, ze is bij!’
      Rennende voetstappen weerklonken, drie medici kwamen de kamer binnen. Achter hen, in de deuropening, stond Hayes.
      Ze fronste. Wat doet hij hier? Wat doe ík hier?
      ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze versuft.
      Haar moeder legde een hand op haar schouder en kneep erin. ‘Je bent geraakt door de bliksem. Je hebt een paar uur in coma gelegen.’
      Ongelovig staarde ze haar moeder aan. ‘W-wat?’ Ze kon zich er niets van herinneren. Ze was… aan het eten geweest met Hayes en hij had haar overgehaald om een stuk te gaan wandelen.
      Ze keek weer naar de deuropening, waar hij nog steeds stond. Hij zag eruit alsof die bliksem in hém was geslagen. Hij toonde haar een glimlach, maar ze zag aan hem dat hij niet goed wist of hij moest blijven of weg moest gaan.
      Aella sloot haar ogen even. Ze dacht weer aan haar droom. Deze was nog veel erger dan de andere dromen die ze had gehad. Ze tastte naar haar buik, maar daar zat geen verband. Het had zo echt gevoeld…
      Ze keek haar moeder aan. ‘Ben ik… ben ik gewond?’
      Het was een arts die antwoord gaf. ‘We hebben geen schade kunnen ontdekken. Heb je ergens pijn?’
      Aella schudde haar hoofd.

Na een kwartier waren de flarden van haar nachtmerrie uit haar hoofd gegleden. Ze voelde zich prima. Nergens had ze pijn, haar geheugen mankeerde niets. De arts vond geen reden om haar hier te houden en sprak van een wonder.
      ‘Ga je met mij mee naar huis?’ vroeg haar moeder nadat ze haar jas had aangetrokken.
      Aella schudde haar hoofd. ‘Nee, dat is niet nodig. Bedankt dat je gekomen bent.’
      Of ze daar echt zo dankbaar voor was, wist ze niet. De band met haar moeder was altijd al moeizaam geweest. Dat was ook een van de redenen geweest dat ze in de stad was gaan studeren. Ze wilde zo snel mogelijk op eigen benen staan.
      ‘Hayes wil me vast wel terugbrengen.’
      De jongen keek op toen hij zijn naam hoorde. ‘Tuurlijk.’
      Ze merkte dat hij nonchalance probeerde voor te wenden, maar aan zijn ogen zag ze dat hij het fijn vond dat hij niet afgewimpeld werd. Ze vroeg zich af wat er in zijn hoofd omging. Hij herinnerde zich vast meer van de inslag dan zij.
      ‘Mijn auto staat nog wel bij het restaurant.’
      Met tegenzin keek ze haar moeder aan. Nu moest ze haar alsnog om een gunst vragen. ‘Kun jij ons daarnaartoe brengen?’
      ‘Natuurlijk meisje, natuurlijk.’


Reacties (11)

  • EvilDaughter

    Ik ben een zeer beeldende lezer...
    En jij bent een zeer goede schrijver, ik word niet bij elk verhaal zo meegesleurd...

    *Gaat op haar knieën zitten en buigt*
    Ur wonderful

    2 jaar geleden
    • EvilDaughter

      En ik ga morgen verder lezen, mijn moeder vind dat ik genoeg op Q heb gezeten

      2 jaar geleden
  • Roundhouse

    Hahahaha GATVER. Love de beschrijving van die droom. Ze moet horrorfilms gaan maken met dergelijke dromen. Kan ze rijk mee worden, haha. Oké, nee dit is wel vreemd allemaal. Ik ben benieuwd waar dit heen gaat leiden en wat die dromen precies betekenen!

    2 jaar geleden
  • ParkChanyeol

    daaamn heftig

    2 jaar geleden
  • Grace

    Jij bent al lekker aan het doorschrijven/activeren.^^
    Die dromen zijn echt wel eng brr

    2 jaar geleden
    • Croweater

      Jaa! Het is echt voor het eerst in, ik denk drie jaar?, dat ik zo veel achter elkaar geschreven heb voor een fanfic.:P

      2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Nog erger dan de andere dromen? Dat gebeurt dus vaker?? Das nie goed...

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen