Het doktersbezoek was net zo geweldig gegaan als de zwangerschapstest en maakte enkel duidelijk dat Fenne wel degelijk een foetus in haar droeg, gezien de dokter haar er meerdere malen op verbeterd had dat het technisch gezien nog geen baby was geweest. Normaal gesproken deden ze dit niet bij Fenne’s dokterspraktijk, dat je na een positieve test nog even langs hoefde te komen. Je hoefde enkel een afspraak te maken voor de eerste echo bij een verloskundigenpraktijk, maar Fenne had eruit weten te persen dat haar gehele gemoedsrust erg achteruit was gegaan sinds het ontrafelen van die geweldige test.
      Het waren de tranen die haar dokter de afspraak hadden laten uitlopen, gezien de dokter haar er direct op wees om een abortus te plegen, mocht de vader niet in beeld zijn of haar iets ernstigs overkomen zijn. Het was Fenne duidelijk dat de dokter wat uit haar wilde trekken, maar het enige dat de dame had kunnen uitbrengen was dat ze er niet klaar voor was en dat ze zich zo alleen voelde. Vandaar dat de dokter ook aanraadde om dit door te geven aan de praktijk waar ze bij zou lopen, zodat deze haar gemoedsrust bij zouden kunnen houden.
      ‘Er is niets ernstigs gebeurt, ik kan dit simpelweg niet, het was een fout, iets dat niet had mogen gebeuren, dit is de reden dat ik niet geloof,’ ratelde Fenne angstig door, terwijl ze met trillende handen naar haar zesde zakdoek greep inmiddels. Ze veegde wat hardhandig over haar ogen heen, alsof dat de vreselijke tranenregen zou stoppen.De dokter keek haar met een professionele blik aan, iets wat de dame enkel wist te ergeren. Een beetje sympathie was toch niet zo onmogelijk geweest? Fenne kon het daarom niet over haar hart krijgen om ook maar meer over haar situatie te delen met de harteloze dokter, waardoor ze opstond, haar hand schudde en er een gewrongen bedankje uit wist te persen.
      Na die vervelende situatie dwong ze haarzelf dan ook de dokterspraktijk uit, waarna ze haar weg vervolgde naar haar huis dat er enkele straten van verwijderd was. Dat werd stoppen met de anticonceptie. Een humorloze lach rolde dan ook over Fenne’s lippen, terwijl ze voor zich uit staarde. Anticonceptie, alsof die haar geholpen had in deze zware tijd, alsof deze echt enige voldoening zou gaan brengen in het vervolg van haar leven. De dokter leek al niet tevreden met het feit dat Fenne door was gegaan met dat gedoe nadat ze een positieve test in haar handen had gehad, maar dat deerde Fenne niets. Ze had er immers niet in geloofd, en nu nog steeds niet. Alsof het nog niet helemaal tot de dame was doorgedrongen.
      Ze wandelde haar staat in, terwijl ze wat rondkeek. Er klonk geblaf van een hond, Nick herkende ze, dat was de herder van haar buurman geweest en een onwijs vals beest. Met waakzame ogen gleed ze door de straat, tot ze besefte dat de hond naar zijn baas in de deuropening van hun eigen huis had gestaan, uiteraard zonder riem. Met een opgetrokken wenkbrauw staarde Fenne de buurman aan, die haar een knipoog toewierp. Met een diepe frons staarde ze de man dan ook aan, terwijl ze haar weg vervolgde naar haar eigen voordeur. Het was echter het gehuil van een kind geweest dat haar om deed draaien. Fenne panikeerde kort, was dit wat ze moederinstinct noemde?
      Blijkbaar had er een moeder met een jong kind achter haar gelopen en was het meisje geschrokken van de hond in de deuropening. De hond reageerde erop door te blaffen en dook naar voren, op het jonge meisje af. De moeder greep direct haar dochter van de grond en hield haar zo hoog mogelijk weg van de hond. In de tussentijd hoorde Fenne haar buurman met een zeer kalme toon spreken over hoe de hond maar aan het spelen was, wat in ieders ogen onzin moest zijn, terwijl hij wat lachte. De vrouw had hem even kwaad aangekeken, waarna ze wat sneller doorliep om de hond te ontwijken, terwijl het kind in haar armen heftig aan het huilen was.
      Het was allemaal zo snel verlopen dat Fenne niet eens de kans had gehad om te reageren, al zou ze niet weten hoe ze dat het beste had kunnen doen. De moeder probeerde het jonge meisje in haar armen te sussen terwijl ze langs Fenne liepen op een hoog tempo. Fenne opende maar zuchtend haar deur en stapte naar binnen. Hoe kon Fenne een kind opvoeden in deze wereld, naast deze buurman met zijn wilde hond? Natuurlijk waren het allemaal smoesjes, en dat besefte Fenne zich wel degelijk, maar ze had geen idee hoe die moeder er zo snel op had kunnen reageren. Zelf was ze nog maar amper omgedraaid toen het meisje al zowat in de armen van haar moeder had gehangen.
      Misschien kon ze toch haar fout nog opsporen en hem om hulp of advies vragen, zodat ze die keuze niet alleen hoefde te maken. Het was natuurlijk altijd het proberen waard, maar hoe sprak je een one night stand erop aan dat ze zwanger was geworden zonder hem direct af te schrikken? Eromheen draaien was niet iets dat weggelegd was voor Fenne, ondanks dat ze er met deze gehele eerste week wel goed mee om had kunnen gaan alsof het allemaal fictie was.
      Ze sloot de deur hard achter haar, waarna ze haar weg vervolgde naar de woonkamer om hier op de vreselijk versleten bank te vallen. Nog zoiets, ze kon een kind toch niet ter wereld brengen in dit huis, met deze meubels? Zat er eigenlijk nog wel een andere optie op dan een einde te maken aan deze gehele zwangerschap? Fenne zag op dit moment geen andere uitweg. Met een diepe frons wist ze haar telefoon uit haar broekzak te halen, terwijl ze keek naar de berichten. Uiteraard had Rodian niets van zichzelf laten horen, wat er opnieuw voor had gezorgd dat er een humorloze lach tussen Fenne's lippen vandaan schoot. Het was niet alsof de man natuurlijk kon voelen dat er leven in haar groeide. Zelfs niet als het zijn eigen kind zou zijn.
      Anticonceptie, bedacht Fenne zich weer ineens. Misschien was het nu tijd om daar eens afscheid van te gaan nemen. Ze stond daarom weer op, en terwijl ze haar weg naar het toilet maakte greep ze de laatste strip die ze in huis had van de kast. Het leek haar een interessante ceremonie om dit in de toilet te doen waar deze gehele hel begonnen was, misschien dat ze er zo de humor van in zou kunnen zijn. Ooit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen