Ik staarde voor me uit. Ik kneep nog wat dichter in Louis hand en trok deze nog wat dichter tegen me aan. Ik had het nachtlampje op het nachtkastje aangemaakt zodat staren nut had. En nu staarde ik dus simpelweg naar de deur. Ik was nog niet nuchter. Maar goed, ik had me meer dronken dan dit gevoeld een aantal uren geleden. Nu was ik gewoon wat afwezig voor me uit aan het staren. Aan het overdenken.
Aan Louis' gesnurk was op te merken dat hij zelf enorm ver weg was. Hij lag dicht, achter, tegen me aan. Zijn hele lichaam raakte het mijne: van zijn borst tot aan zijn voeten. Ik voelde zijn warme adem in mijn nek. Zijn arm lag dicht om mijn middel en hield me in een strakke greep. Ik kon geen kant meer uit. Louis was overduidelijk in een knuffelstemming geweest. En het was niet alsof ik het erg vond. Het was meer dat ik me zorgen om hem maakte. Dat had ik al de hele tijd gedaan maar na die verandering in zijn persoonlijkheid vanmiddag was ik een beetje oplettend geworden. De alcohol had me wel degelijk wat soepeler laten worden en tevens Louis wel. Maar goed, dit was geen permanente oplossing voor hem. Hij kon het maar zo lang ontkennen. Op het campus moest hij al helemaal geen alcohol gaan drinken iedere avond. Dat kon nooit goed gaan. Nee, alcohol was een eenmalige oplossing.
Ik luisterde zwijgzaam naar Louis' ademhaling. Hij had het helemaal niet in de gaten gehad toen ik het nachtlampje aan knipperde. Hij lag in dezelfde richting, maar was gewoon helemaal van de wereld. Ik aaide zachtjes over zijn hand terwijl ik er naar staarde. Zijn vingers waren slap, ontspannen. Ik kon er mee spelen zo veel ik wou, zonder dat het hem lastig zou vallen. Ik keek naar de tattoo om zijn pols en op zijn vingers. Het liet me glimlachen. Ik lag hier liever zo met hem dan met wie dan ook.
Ik sloot mijn ogen en bleef in dezelfde houding liggen, gezien het niet eens mogelijk was om me te verplaatsen. Ik probeerde mezelf af te leiden zodat ik ietwat beter kon ontspannen en hopelijk nog een nachtrust kon krijgen. Maar ondanks het feit dat ik me suf voelde, was ik klaarwakker. Ik trok mijn benen ietwat op in de hoop ietwat comfortabeler te liggen. Het enige wat Louis deed was zijn arm nog wat beter over me heen leggen. Hij trok nog net niet zijn benen ook op.
Ik opende mijn ogen weer en staarde wederom naar die hand. Het gaf me het gevoel van vertrouwen, van herkenning. Maar ergens deed het ook pijn. Het voelde niet juist. Het was alsof er een spanning hing, nog steeds, die niemand uitsprak. Wat waren we nu? Moesten we er voor gaan? Hij was kwetsbaar momenteel. Wou hij echt op die date gaan? Of was dat gewoon om ergens anders aan te denken? Stond hij 100% achter zijn beslissingen of ging hij achteraf spijt krijgen? Het gaf mij zelfs nog hoofdpijn. Op dit moment maakte ik me veel meer zorgen dan hij überhaupt deed. Maar al mijn zorgen waren om hem en onze potentiële relatie. Ik wou duidelijkheid en die kon ik niet echt vragen. Het deed ergens pijn. Ik maakte me wellicht te veel zorgen. Maar ik voelde me er behoorlijk slecht onder.
Ik beet op mijn lip en deed mijn best om me in te houden, maar ik kon de tranen niet eens meer tegen houden. Het was gewoon een ophoping van gevoelens die er uit moest. Ik had het lang genoeg opgekropt. Nu merkte niemand het. En dus huilde ik, ietwat stilletjes. De tranen bleven maar komen. Mijn lichaam schokte heel zachtjes ietwat, maar ik probeerde het te beperken. Ik was niet alleen, maar ik voelde me eenzaam.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    Dit was niet wat ik aan zag komen....
    Now im sad bc styles is sad snif snif

    2 jaar geleden
    • Qualantinos

      sorry gurl, it was pre written

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen