||Nymphadora ELoise ULey.

Met een prachtige jurk aan zat ik naast mijn tante op de bank. Ze keek me om de zoveel minuten argwanend, bezorgd aan alsof ze wist dat er iets te gebeuren stond. Net zoals dat haar ogen om de zoveel minuten naar de sprekende krab gleden. Die ergens op de vensterbank aan een van de plantenpotten zat vast geplakt.
Ze vond het wezentje nog steeds maar niks het was een bemoeial, sprak verschrikkelijk veel, nog meer als dat Seth deed. En geloof me, Seth kan je de oren van je kop af spreken. Maar Sebastian was tien keer erger dan Seth. Seth ze mond stond nog wel is stil om te eten of slapen, nee zelfs dan ging de bek van Sebastian nog open om maar wat uit de kramen.
"Is het gewoon voor je vader om weken niks van zich te laten horen" was ineens de nieuwsgierige interesserende stem van mijn tante.
"Als hij geen aanwijzingen heeft of krijgt of vind, dan ja, is al één keer eerder gebeurt" verklaarde ik mijn tante, mijn wenkbrauwen gefronst, ze wist nog steeds niet dat ik vervloekt was.
Ze dacht nog altijd dat mijn vader me gewoon had achter gelaten met een of andere smoes.
Maar ze wist nog altijd niet dat ik vervloekt was en hij daarom weg was, hij zocht naar iets dat het kon verbreken. Omdat een 'true love's kiss' niet blijkt te werken.
Al had ik mijn hoop er altijd nog wel op gevestigd, want zo wist ik dat er toch iemand was die misschien net zoveel van me zou houden als dat ik van die persoon zou doen.
Onvoorwaardelijk liefhebben.
Ik geloofde dat er ware liefde bestond, dat er echt meer was dan de meeste mensen zouden denken en geloven. Misschien was ik wel zo'n onnozele, maar ik was er trots op.
Het gerinkel van het geluid van skype op de computer trok mijn aandacht. Zo vlot ik kon sprong ik recht en klikte op het groene hoorntje en het cameraatje. Na een paar seconden verscheen mijn vader op het grote scherm en begon ik als een klein kind breed te grijnzen.
"Haaai" giechelde ik, vrolijk.
Het deed me echt hardstikken goed mijn vader te zien al was het via een of ander programma op de computer.
"Haai Lois" lachte mijn vader, krabbend in zijn nek zoals Embry, Sam en Seth constant deden.
"Waar ben je" vroeg ik mijn vader nieuwsgierig, mijn ogen zo groot als schoteltjes.
De man begon te lachen "zie je het niet" vroeg de man, verbaasd.
Ik begon na te denken, mijn wenkbrauwen te fronsen, na even schoot het te binnen. Mijn vader moest bij Snow White en Prins Charming wezen, tenminste hun behang zag er zo, uit. Hij was bij Emma, Henry in Storybrook.
"Je bent bij Emma" gilde ik opgewonden vrolijk dat ik het had geraden.
De man begon te lachen, grinnikend, op de achtergrond waren brabbelende geluidjes te horen van een baby, het zou me niets verbazen als Mary Margaret thuis was met Prins Neal. Het kleine baby broertje van Emma, en de oom van Henry. Wat eigenlijk best wel heel erg gek was, want Henry was al 15 en Neal was nog maar net 1 jaar oud.
"Ik heb een aanwijzing gevonden naar Hadora" sprak mijn vader, serieus.
"Vanuit Storybrook kan ik door een portaal, die komt uit bij de schuilplaats, ik moet haar daar vandaan lokken als alles goed gaat, het plan in de juiste richting in werking komt, zullen wij slagen" begon mijn vader met zijn verhaal.
Fronsend keek ik de man aan, het was altijd zo cryptisch en je kon er nooit veel soeps van maken.
"Op die dag, dat het plan zal slagen moet jij met Sue, Leah, Seth, leden van de stam op het strand van La-Push verschijnen. Emma zal jullie leiden, informeren, en zal de dag voor slagen arriveren" sprak mijn vader cryptisch. Tante Sue was achter mij komen staan ze had haar handen op mijn schouders gelegd en leek mijn vader met een wel heel erg strenge blik aan te kijken.
"Ik zal de boodschap doorgeven" bromde mijn tante, ze liep ineens weg.
Ik concentreerde me weer op mijn vader, die mij glimlachend zat te bestuderen.
Natuurlijk de man had me gemist net zoals ik de man had gemist. We waren tot mijn 12 jaren niet van elkaar gescheiden geweest. Op het moment dat mijn vader erachter kwam dat mijn lichaam niet groeide zoals een normale tiener rond de leeftijd van 13. Kreeg mijn vader een nare smaak in zijn mond, een vreemd gevoel en was de man nogal vaak verdwenen.
Vervloekt had de man gezegd, ik was vervloekt, ze had het geflikt.
In het begin dacht ik dat hij een grapje maakte, maar met de jaren begon ik het ook te geloven. Was nu vijftien moest zestien woorden, mijn lichaam zag er nog steeds als dat van een kind van 12 eruit. Klopt niet, hoort niet, ga zo maar verder. Dokters konden de oorzaak niet vinden, er was niets dat het tegen zou moeten houden. Hadden ze gezegd.
"Maar vertel, je hebt me volgens je tante heel wat te vertellen" was de nieuwsgierige stem van mijn vader.
"O, ja" stamelde ik, vanuit mijn hersenspinsels weggetrokken te zijn.
"Ik heb in de beek een grot gevonden onder de waterval, daar heb ik een schelpenhoorn gevonden. Even wat eerder in de beek had ik een sprekende krab gevonden, die nu overigens vast zit geplakt aan een plantenpot omdat hij erg, heel erg vervelend is" ratelde ik enthousiast naar de man.
Ineens voelde ik gloeiendhete gespierde sterke armen rond mij krullen.
Geschrokken, kantelde ik mijn hoofd.
Embry!!
Met knalrood gekleurde wagen keek ik de jongeman aan.
Een grinnik vulde mijn gehoor en een grom via skype vulde de kamer.
Embry en ik keken van elkaar naar het scherm waar mijn vader eerder had gezeten. Hij was verdwenen, mijn wenkbrauwen rees ik vragend op, waarna ik mij om draaide naar Embry. De man zou wel wat pakken zijn en of even wat te drinken pakken zijn.
"Sorry voor de onderbreking" weerklonk ineens de hese stem van mijn vader.
"Geeft niet, wat ging je doen" vroeg ik nieuwsgierig.
De man schudde zijn hoofd maar leek met een vreemde trek rond zijn lippen, lichtelijk kwaad naar Embry te kijken.
"Lieverd, zou papa even met je visite kunnen spreken" fluisterde mijn vader onder een woedende adem.
Verbaasd keek ik van Embry naar mijn vader, "Embry" vroeg ik niet begrijpend.
"Papa wilt met Embry praten. Kan dat even" vroeg mijn vader op een toon waar ik echt geen nee tegen kon zeggen. Verslagen zuchtte ik, knikte, gaf Embry een knuffel en liep vervolgens naar de keuken waar mijn tante de krant zat te lezen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen