||Nymphadora ELoise ULey.

Giechelend was ik bij Embry op schoot gekropen, de films die ik had uitgekozen had ik in zijn handen gedrukt. Zijn warme gloeiendhete gespierde armen had hij rond mijn middel gekruld, zodat ik niet van zijn schoot zou glijden.
"Je hebt het dus wel naar je zin bij tante Emily" papa keek me met een bezorgde glans in zijn ogen aan.
"Jawel" glimlachte ik, knikkend.
"Maar" begon mijn vader, hij kende me als geen ander. Ik haalde mijn schouders op, waarop mijn vader zijn ogen nog strenger begon te schitteren.
"Is er iets wat je dwars zit" vroeg mijn vader, een slok van zijn dampende mok koffie nemen.
"Ja" mompelde ik met gefronste wenkbrauwen, beschaamd.
"Vannacht, er was gezang het riep" begon ik met mijn verhaal.
Mijn wenkbrauwen had ik in een rimpelige frons gedrukt "het maakte mij wakker, maar nadat ik uit bed was. Sebastian ze mond gesnoerd had, was er niets maar dan ook niets of niemand te zien" ratelde ik mijn verhaal verder op.
"Het klonk, ik weet het niet, aanlokkelijk, alsof het aan mij begon te trekken" fluisterde ik, stiller. Ik was helemaal terug gegaan naar het moment van afgelopen nacht. Naar het moment dat ik wakker schok, muziek of eerder gezang hoorde. Naar de heldere donkere lucht van de nacht, schitterende sterren die het land leek te kleuren.
Sebastian had geroepen dat gevaar aan het naderen was.
"Lieverd, wat er ook gebeurt volg niet het gezang" was ineens de bezorgde, doordringende, strenge stem van mijn vader. Verschrikt keek ik op, naar het scherm. Diep in de doordringende bezorgde ogen van mijn vader.
"Er is meer" sprak de man onder een vreemd dreigend toontje.
"De stem kende ik niet maar het liedje" mompelde ik bedenkelijk.
"Wat voor liedje, lieverd wees is iets duidelijker" papa keek me bezorgd niet begrijpend aan.
Ik begon opnieuw te zuchten, het had eeuwen geduurd Sebastian stil te krijgen, dus als ik het nu zou zingen zou de krab gelijk weer gaan gillen.
"Sebastian zegt dat het gevaar brengt" zuchtte ik, mijn ogen gleden naar de plantenpot waarop het dier zat vast geplakt. Met een kwaad gezicht, dat alleen een krab zoals Sebastian kon trekken keek het diertje mij aan.
En stak ik mijn tong naar het dier uit.
"Ken je nog iets van het liedje herinneren, de melodie, tekst" papa liet het er niet bij zitten, de man leek koste wat het kost te willen weten.
"Hush now my storeen. Close your eyes and sleep. Waltzing the waves. Diving the deep. Stars are shining bright. The wind is on the rise. Whispering words. Of long lost lullabies" begon ik het liedje op de melodie te zingen.
Embry zijn warme gloeiendhete armen voelde ik strakker en strakker rond mij krullen.
"Oh, won't you come with me. Where the Moon is made of gold. And in the morning sun. We'll be sailing. Oh, won't you come with me. Where the ocean meets the sky. And as the clouds roll by. We'll sing the song of the sea" vervolgde ik het lied verder.
Het gegil van Sebastian klonk door de tape, en wild spartelend probeerde hij zich te bevrijden van de plantenpot.
Mijn vader zijn wenkbrauwen rezen op en zijn gezicht begon met de seconden bezorgder en bezorgder te staan.
"I had a dream last night. And heard the sweetest sound. I saw a great white light. And dancers in the round. Castles in de sand. Cradles in the trees. Don't cry - I'll see you by and by" song ik verder.
Op dat werd er op de achtergrond bij mijn vader gegild, geroepen.
Een gloeiendhete hand voelde ik rond mijn lippen krullen, en het gezang wat eerder nog uit mijn mond weerklonk, dempte, tot staakte naar niks. Piepend probeerde ik met mijn twee handen de hand van Embry van mijn mond te halen. De jongen keek me waarschuwend aan, waarna hij zijn hand voorzichtig rond mijn lippen weg liet glijden.
"Lucas" werd er door Emma gegild.
"Laat haar stoppen" riep ze verder, maar door Embry had ik al geen nood meer gezongen.
"Als ze het lied uit zingt, is ze daar, ze kan en mag het helemaal nog niet kennen" werd er door een andere vrouwenstem geroepen.
"Je moet vanavond al actie ondernemen. We moeten voortmaken, die achterlijke rode krab krijgt straks nog gelijk" werd er door dezelfde vrouwenstem geroepen.
Ik fronste mijn wenkbrauwen op, het was voor mij niet ongewoon niet helemaal mee te komen.
Maar dat ze ook niet eens moeite namen om het uit te leggen deed me toch wat argwanend worden, waarom mocht ik zo'n mooi lied niet uitzingen?
Wat zou er gebeuren als ik het lied zou uitzingen?
"Lieverd, vraag is Sue te komen" was ineens papa zijn bezorgde strenge stem.
Zuchtend sprong ik van Embry ze schoot en liep vervolgens naar de keuken waar mijn tante bezig was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen