||Nymphadora ELoise ULey.

Een kwartier, het duurde gewoon 15 minuten tot mijn vader zijn preek geëindigd had naar mijn tante. Ik was bij Embry op schoot gekropen, zat ik stilzwijgend naar mijn vaders stem te luisteren. Die ook nog is met twee vrouwen, waarvan ik één stem herkende als die van Emma liep te bekvechten. Embry de jongen die mij keer op keer zo vreemd liet voelen, grinnikte op de tijd en schudde zijn hoofd.
"Lieverd" was ineens de stem van Emma.
"Emma" gilde ik vrolijk.
"Je moet oppassen ga niet achter het gezang aan meisje, dat brengt je vader in gevaar. Hij moest straks een portaal door, zonder dat zij het door krijgt. Ze mag je niet eerder vinden dan dat wij alles in kannen en kruiken hebben. De val moet werken, we hebben maar één kans, één kans om je vloek te verbreken. Verspeel hem niet, hoor je me" Emma klonk erg dringend, bezorgd.
"Ja, ik hoor je, Emma" zuchtte ik bedenkelijk.
"Hij gaat het gevaar dus opzoeken" fluisterde ik fronsend.
Emma knikte, draaide kort haar hoofd naar de kamer waar meerdere familieleden van haar zich bevonden. Ze fronste haar wenkbrauwen, zuchtte nog is en nam een diepe teug lucht.
"Je vader wilt niet dat ik het je vertel" fluisterde ze.
"Maar vrijdag moet je om 15:00 uur stipt op First Beach verschijnen met familieleden. Op dan heb je toestemming het strand te betreden, voor het verbreken van de vloek, maar ik moet je waarschuwen, je komt achter meer dan je zou willen" fluisterde ze, stil.
Ik knikte met open mond, voelde mijn wangen kleuren.
Kreeg toestemming om vrijdag naar het strand te gaan, naar de zee te mogen kijken.
"Luister naar je tante, alsjeblieft" weerklonk haar bezorgde stem.
Ze gaf me een hand gebarende kus en drukte zich vervolgens recht. Mijn vader nam de plek op de stoel weer in en glimlachte bemoedigend.
"Ik moet gaan meisje, luister naar je tante, we zien elkaar snel, beloofd. Ik hou van jou, voor altijd" glimlachte mijn vader.
"Ja pap, beloofd, we zien elkaar snel, heel snel, hou ook van jou" grinnikte ik, denkend aan wat Emma gezegd had.
Mijn vader knikte, gaf Embry nog een vreemde blik en drukte daarna het gesprek weg.
Na een paar uur met mijn vader aan de telefoon of op skype gezeten te hebben, was het ineens stil en gespannen in huis. Had het eerder nog niet opgemerkt, maar nu, nu dat ik gedaan was met mijn vader, merkte ik het. Een rilling rolde over mijn ruggengraat.
Tante Sue leek gespannen ze liep gehaast naar de keuken mijn vragende nieuwsgierige blik negerend.
Ook Embry leek met iets te zitten, op het moment dat hij doorkreeg dat ik naar hem keek, veranderde zijn starre blik naar een glimlachend gezicht. Hij trok me dichter tegen zich aan en knuffelde me haast plat. Een giechel verliet mijn mond, hij deed altijd zo vreemd en daardoor voelde ik mij ook altijd zo gek en vreemd. Kon het gevoel niet beschrijven, plaatsen, het was gemengd.
"Gaan we straks film kijken" vroeg ik, nieuwsgierig aan Embry.
"Ja, dat hadden we toch afgesproken" Embry fronste zijn wenkbrauw op.
"Mooi, mijn kamer?" vroeg ik giechelend.
"Als jij dat wilt, maar we gaan eerst lunchen, heb honger" verklaarde de jongen grijnzend.
"Jij hebt altijd honger, ik hoef maar het woordje eten te zeggen en je buik spreekt al" riep ik ontzet, verontwaardigd.
Embry begon te lachen en op dat schudde de jongen mij geheel door elkaar, als een milkshake, geschut worden. Begon ik te piepen, waarbij Embry zijn gelach over liet gaan in gegrinnik.
"Wil geen milkshake worden" schudde ik bestraffend mijn hoofd naar de jongen.
"Niet, maar die zijn wel erg lekker" grijnsde Embry plagend.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen