||Nymphadora ELoise ULey.

Met een dienblad in zijn handen kwam Embry mijn slaapkamer binnen stappen, een grote grijns sierde zijn lippen. Voorzichtig zette hij het op het tafeltje, waarna hij over me heen kroop en naast me ging zitten. Ik had al verschillende kussens van bed getrokken zodat we geen last van onze nek konden krijgen. En ik had de dvd verwisseld, nu had ik wel gekeken, want we moesten wel de volgorde volgen.
"Kijk eens" grinnikte Embry, hij gaf me een glas ijsthee aan.
Ik drukte de film op play, waarbij het beeld gelijk verder ging.
"Je had hem al verwisseld" Embry had zijn wenkbrauwen opgetrokken "ja, dat kan ik wel" grinnikte ik onnozel.
"Wil je ook wat" Embry drukte een groot vol gestort bord onder mijn neus, met een opgetrokken neus draaide ik mijn gezicht weg en begon ik 'nee' te schudden.
"Heb ook komkommer, kaas of naturel chips" somde de jongen lachend op.
"Doe maar chips" giechelde ik de zak chips van de jongen aannemend.
"Ik zou ook niet voor gezond gaan als er ongezond bij ligt" lachte Embry zijn hand door mijn golvende goudblonde haren halend.
"Alsof jij lekker gezond eet, wil je zeggen" kaatste ik bijdehand, grijnzend naar de jongen uit. Zijn ogen leken even groot te worden, waarna hij triomfantelijk een hap van zijn spaghetti nam.
Ik schudde zuchtend mijn hoofd en trok de zak chips open.
Een grinnik van Embry vulde mijn gehoor, waarop ik mijn hoofd van de televisie af trok en de jongen opnieuw aankeek.
"Zo, past het" vroeg ik ontzet, verbluft.
Het wat zo'n grote hap, dat ik er van was gaan stikken.
Met dikke bolle wangen knikte Embry, kauwend op zijn warme prak.
"Zeker" sprak hij nadat hij zijn mond had leeggegeten.
"Dat was te zien" mompelde ik, grinnikend.
"Je bent vandaag wel lekker bij de hand hé" veronderstelde de jongen zijn wenkbrauw rijzend.
"Bij de voet moet ik zo ver bukken" klaagde ik met een pruillipje.
Waarop de jongen luidkeels in de lach schiet, ik nog maar net zijn bord met eten over kon pakken en het veilig kon weg zetten. Embry rolde van het lachen van het matras over mijn eikenhoutenvloer. Zijn gelach, gegrinnik en gegier vulde mijn oorschelpen, het klonk als belletjes gerinkel, heerlijk.
Betrapt, gaf ik mezelf een denkbeeldige schop onder mijn kont.
Zoiets moest ik niet denken, niet over mijn enige vriend.
Het was Embry, een vriend van mijn neef en nicht, waarschijnlijk klasgenoot.
Een kwartier was er voorbij gegaan, Embry had 15 minuten nodig gehad om bij te komen van mijn opmerking.
Hongerig griste de jongen het bord eten naast mij vandaan en begon hij zijn mond vol te stouwen. Hoofdschuddend draaide ik mijn hoofd naar het scherm en besloot de film maar verder te volgen. Waarvan ik al ruim 45 minuten van gemist had, door Embry.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen