||Nymphadora ELoise ULey.

Het was goed dat ik mijn vader via Skype had gesproken en gezien. Weliswaar sprak de man zoveel cryptische zinnen uit dat ik het nog altijd niet geheel begreep. Mysterieus zoals altijd dat zijn verhalen waren, waaruit ik leergeld kon halen. Sebastiaan (de rode krab) had ik nog altijd niet bevrijd van de bloempot waaraan ik hem had vast geplakt.
Tante Sue, deed net als Leah en Seth erg vreemd, raar. Wanneer ik binnen gestapt kwam, staakte ze hen gesprek en of leken ze ineens van gespreksstof te wisselen. Mijn tante reageerde op sommige momenten erg beschermend. Leah nog altijd even afstandelijk, zoals ze in het begin van onze ontmoeting reageerde. Seth mijn paar maand oudere neef, die was nog altijd het zelfde, vond mij schattig, eigenaardig, vreemd en leek mij nog altijd niet te kunnen peilen, schatten.
Emily, was nog altijd niet veranderd en bleef mij betuttelen, verwennen zoals ze ook met kleine Claire deed. Zo moesten de jongeren die bij haar binnen kwamen voorzichtig, vriendelijk en gemanierd zijn. Begon het stel te schelden vloeken en tieren mochten ze vertrekken. Sam Uley, haar verloofde, deed minder bot, crue en gemeen naar mij maar bleef mij nog altijd haar scherp in het oog houden. En Embry, de jongen die na mijn botsing met hem, mij gelijk leek te geloven. Begon ik een steeds hechtere diepere band te krijgen, tot zelfs boze, chagrijnige gezichten van mijn familieleden. Alsof ze ergens niet mee eens zijn en iets weten dat ik niet weet.
Het was gewoon allemaal erg eigenaardig vreemd.
Net zo vreemd als dat ik ook naar het was, had ze nog altijd niet verteld over mijn conditie, het grote magische geheim.
Wat ik wel merkte was dat ze alle erg in rep en roer waren, de situatie waarin ze zich nu bevonden hadden ze nog niet eerder meegemaakt. Het was onbekend, en mysterieus, onbegrijpelijk, dat wellicht een grote deuk zou gaan opleveren.
"Nee, ik hoef die dag niet te werken" was de strenge warme stem van mijn tante.
"Ja, nee dat begrijp ik volkomen" volgde mijn tante met haar volgende antwoordt.
"Begrijp dat het zwaar en lastig zal wezen, en ik zal volledig de verantwoordelijkheid nemen" voegde mijn tante na enige tijd stilte aan.
"Uiteraard, we zien je Donderdag verschijnen" mijn tante klikte de telefoon op de hoorn en liet haar blik naar mij afzakken. Mijn Oceaan gekleurde kijkers blikte kort in haar warme bruine, waarna ze mij een verwrongen waterige glimlach schonk.
Ik fronste mijn wenkbrauwen op, en zuchtte stilletjes, nog meer geheimen, raadsel om te ontrafelen.
"Hoe is het met die pratende krab" was tante Sue haar omgezwaaide vraag.
"Bloemen pot, nog altijd even rustig" giechelde ik wijzend naar de pot in de vensterbank.
"Wordt het niet eens tijd dat je hem los maakt" mijn tante rees haar wenkbrauwen, bedenkelijk.
"Als ik hem los maak gaat hij weer bazelen en vervelend worden" verzuchte ik, verveeld.
"Dat kan, maar hij is hier om je te beschermen" sprak mijn tante, haar ogen op de bloempot gericht.
"Dat zo iets kleins, dat in een beweging in een kok ze pan kan belanden en gegeten kan worden. Zo iets kleins, vervelends zal mij echt niet kunnen beschermen tegen al het kwaad in de wereld en zeker niet het kwaad waartegen mijn pap is gaan vechten" sprak ik eigenwijs.
"Dus nee, hij blijft nog maar even mooi fijn zitten zijn zonde te overdenken" grinnikte ik, knikkend op mijn woorden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen