Zayn rookte drie sigaretten terwijl hij op de veranda zat en ik voelde zijn ogen op mij brandden. Misschien was hij bang dat ik weg zou rennen. Ik had het voor een moment overwogen, maar achter de bossen in de tuin zag ik het schitterende ijzer van hekken en wist meteen dat een poging mijn zwakke lichaam niet veel goeds zou doen. Vooral nu ik naar enkele minuten lopen al uitgeput begon te raken. Ik liep voorzichtig terug naar de veranda en ging op het randje zitten, enkele meters van Zayn vandaan, en genoot kort van de zon die op mijn gezicht viel. In de spiegel had ik laatst gezien hoe lijkbleek ik was maar heel veel anders had ik niet verwacht. Maanden was ik weggestopt in het pikkedonker.
"It seems like you enjoy it." Humde Zayn zachtjes. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat hij er net zo bij zat als ik; achteroverleunend en genietend van de zon.
“Yes I do, thank you.” Waren mijn eerste woorden tegen Zayn. Het bleef weer even stil tussen ons. De zon warmde mijn botten langzaam op en als ik niet uitkeek dommelde ik weg. Om mezelf wakker te houden besloot ik naar binnen te gaan om nog een kleine snack te pakken zodat mijn maag nog iets gevulder zou zijn; dan kon ik weer een paar dagen verder. Ik duwde mezelf langzaam op de been, waarna het felle licht me plots even teveel werd en ik mijn wereld ondersteboven zag gaan. Ik greep me vast aan de lucht die me geen steun bood en klapte tegen het hout van de veranda. Mijn hoofd bonkte tegen het hout en de blauwe lucht tolde om me heen alsof ik opgeslokt zou worden; het was beangstigend. Zayn zijn gezicht verscheen plots boven me met gefronste wenkbrauwen.
“Sorry.” Mompelde ik tegen hem en probeerde mezelf weer rechtop te duwen, “The medicine messes with my coordination sometimes.” Mijn stem brak op het eind. Zijn hand omsloot mijn arm en zijn andere arm wikkelde zich om mijn rug waarna hij me overeind hielp. Opnieuw wankelde ik een beetje, maar hij hield me overeind.
“Let’s go inside.” Was zijn antwoord. We liepen door de schuifdeur naar binnen en hij zette me op een stoel bij de tafel. Binnen enkele seconden stond er een glas water naast me op de tafel met een koekje. Plots verscheen Zayn weer in mijn blikveld.
“Emma, do you hear me?” Zijn woorden kwamen traag binnen maar ik knikte als antwoord. Mijn hand schoof naar het glas om een slok te nemen. Het glas kieperde op, rolde in slow-motion over de tafel en knapte kapot op de grond na een keer stuiteren. De glasscherven vlogen in het rond en verspreidden zich over de houten vloer.
“Stay seated, Emma” Klonk Zayn in de verte. Mijn hoofd deed zeer. Ik legde mijn hoofd in mijn handen voor steun en zakte weg.
Zodra ik weer wakker werd lag ik opnieuw in bed en ik vroeg me af hoe vaak ik nog knock-out zou gaan. Het was de kamer waar ik de afgelopen twee weken was geweest, ik herkende het meteen toen mijn ogen de kleine vlek op de muur naast me vonden. Opnieuw was ik omringd door de lege stilte in het huis. Ik draaide me om in de deken bundel, waarna mijn ogen direct op de persoon in de stoel naast het bed vielen. Harry was terug. Hij zat stilletjes in de stoel te spelen met zijn telefoon. Mijn ogen gleden naar het nachtkastje, waar normaal gesproken mijn vertrouwde blauwe pilletje zou liggen; nu lag er slechts een dun laagje stof.
“It’s not there anymore, you’re off the medicine.” Harry’s stem verbrak de stilte. Hij had zijn telefoon nu weggestopt en keek me aan; zijn groene ogen zo doordringend. Juist nu mijn hoofd zoveel pijn deed en mijn gevoelens weer terugkwamen na een aantal weken verstomd te zijn, was het medicijn van groot belang. Ik begon te huilen.

Reacties (1)

  • Manonxxx

    Nahwwww

    Snel verder x

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen