Olwyn verschijnt ineens voor mijn neus. ‘Gaan jullie ook mee dames?’
Tegelijk staan Gina en ik op. Jolee verschijnt al snel aan mijn andere zijde. ‘Heb je wel eens gevlogen, Isra? Ik nog nooit! Spannend he!’ Ratelt ze, terwijl haar hele lichaam mee doet met haar woorden. Ik haak mijn arm in die van haar en lach. ‘Ja, super spannend.’
Met de vijf geselecteerde meiden en de twee begeleiders gaan we door de douane. Het boorden laat ook niet lang op zich wachten en al snel zitten we in het vliegtuig.
‘Ik ben uitgeput.’ Jolee laat het enorm dramatisch klinken en legt haar hoofd op het hoofdkussen die we hebben gekregen. Gina buigt over mij heen en trekt het kussen onder haar hoofd vandaan. Jolee tuimelt half onderuit en kijkt versuft op.
Ik sla mijn hand voor mijn mond om niet te erg te gaan lachen. Gina zwaait met het kussen en trekt een iets wat bijdehand gezicht. ‘Je gaat toch niet slapen. Je wilde persé bij het raampje, dan moet je ook echt even zien hoe we gaan opstijgen.’ Met een grijns geeft ze het kussen terug aan Jolee en laat zich weer in de stoel zakken.
Jolee propt het kussen achter haar hoofd, maar blijft rechtop zitten.
‘Gina, welke klasse kom jij eigenlijk uit?’ Quinn’s hoofd verschijnt boven de stoelen voor ons. Haar bruine ogen twinkelen prachtig bij haar blonde haar. ‘F, maar daar ga ik verandering in brengen.’ Gina grijnst plagend bij haar woorden, maar Quinn fronst haar wenkbrauwen. ‘Dan mag je nog wel een hoop aan je uiterlijk doen.’
Ik hoor Jolee naast me naar adem happen. Ik wil mijn hand op de hare leggen om haar tegen te houden, maar ik ben te laat. ‘Hoe kun je dat nou zeggen!’ Schreeuwt ze kwaad. Nu verschijnt Emi’s hoofd ook boven de stoelen. ‘Hé vuurtoren. Houd je bek. Er zijn nog meer mensen hier.’
Ik grijp Jolee vast, bang dat ze anders over de stoelen heen klimt en duw haar terug in haar stoel. Olwyn verschijnt in het gangpad. ‘Is er een probleem dames?’
‘Nee hoor, alles prima.’ Antwoord Gina en zakt wat onderuit in haar stoel. ‘We waren alleen aan het bespreken welke blondine hier als eerste haar haren kwijt is.’
Olwyn’s blik glijd naar Emi en Quinn, de enige twee met blond haar, en laat ze dan weer op Gina rusten. ‘Ik tolereer hier geen ruzies. Jullie kunnen tegen elkaar strijden in het spel. Ruzies, gevechten of pest gedrag is niet toegestaan. Gina, dit is je eerste waarschuwing. Bij de tweede wordt je gediskwalificeerd.’
Gina slaat haar armen over elkaar, maar houd wijselijk haar mond. Emi en Quinn zakken terug in hun stoel.
Ik kijk Jolee aan, die met een rood hoofd terug kijkt. Ik heb Jolee nog nooit boos gezien. Eerder dan dit moment had ik er ook nog niet aan gedacht dat ze dat wel eens zou zijn, maar hier zit ze dus voor me.
In haar ooghoeken schitteren tranen en ik leg geruststellend mijn hand op de hare. ‘Je bent prachtig.’ Ik pak Gina’s hand ook vast en glimlach naar haar. ‘Jullie allebei.’
Gina bijt op haar lip. Een vleug ongemakkelijkheid vliegt over haar gezicht, voordat ze “het boeit me niks” blik op zet. ‘Je bent te goed voor dit spel, Isra.’ Mompelt ze en pakt de oordopjes die aan haar stoel gekoppeld zijn. Ik laat mijn hoofd in de stoel zakken en zucht.
Ik? Te goed. Ze moest eens weten. Zij hebben tenminste eerlijk hun plek hier verdient. Ik knijp mijn ogen even dicht op het beeld van mijn moeder uit te wissen. Ik wil niet zien wat ze heeft moeten doen om me hier te krijgen.
Het vliegtuig komt met een schok in beweging en Jolee veert overeind. ‘We gaan vliegen!’ Roept ze enthousiast. Ik kijk door het raampje. De lichtjes van de vliegveldhaven worden langzaam kleiner en we draaien de startbaan op. Ik slik en klem mijn handen om de leuning.
‘Alle sterren, ik ga vliegen!’
Ik voel mijn ademhaling versnellen met het vliegtuig. Het beeld buiten word onscherp en ineens… ‘We vliegen!’ Gilt Jolee en duwt haar neus tegen het kleine raampje. Een gekreun komt uit mijn mond en ik boor mijn nagels in de leuning.
‘Kijk dan Isra, kijk dan!’ Gilt Jolee, maar ik staar koortsachtig naar de stoel voor me. Ik voel mijn benen slapper worden en heb het gevoel alsof mijn longen samengeperst worden.
‘Isra? Isra?’ Jolee schud aan mijn schouder. ‘Kijk naar me, rustig ademhalen.’ Ze pakt mijn hoofd en draait hem naar haar toe. ‘Vier tellen in acht tellen uit.’ En ze begint overdreven te ademhalen. Ik probeer met haar mee te doen. De eerste paar keer lukt het bijna niet, maar elke keer gaat het steeds een beetje beter.
Mijn longen worden rustig en ik giechel ongemakkelijk. Jolee grijnst ook. ‘Gaat het weer?’
Ik slik en knik. Jolee pakt mijn hand en glimlacht opnieuw. ‘Wil je kijken? Het uitzicht in magisch.’
Mijn blik glijd vanzelf naar het raampje. Jolee heeft niet gelogen. Duizenden lichtjes vonkelen me tegemoet. Gina buigt naar me toe. ‘Prachtig.’ Mompelt ze.
Ik kijk zwijgend naar de lichtjes die steeds een beetje kleiner worden. Uiteindelijk wordt het zicht ons benomen als we door de wolken vliegen. Jolee laat zich met een zucht terug in de stoel zakken en glimlacht tevreden. ‘Dat was fantastisch.’
Ik volg haar voorbeeld en sluit mijn ogen. Het aanzicht van de lichtjes schittert nog na op mijn oogleden. ‘Als dit al zo fantastisch was,’ fluistert Jolee, ‘dan kan ik me niet voorstellen wat we in Livia te zien krijgen.’
‘Ik heb nu al zin in het ontbijt daar.’ Mompelt Gina. Ik kan een grinnik niet inhouden en schut mijn hoofd. Ontbijten. Elke dag ontbijten. Wat een belachelijk heerlijk comfort.
‘Het water loopt me al in de mond.’ Kreunt Jolee. ‘Ben ik blij dat Isra tussen ons in zit. Het zou verschrikkelijk zijn als ik met een speekselvlek in mijn broek aan zou komen in Livia.’ Gina’s ogen schitteren van plezier.
Jolee grinnikt en knikt. ‘Dat zou het hele moment zeker verpesten.’

Reacties (1)

  • Helgenberger

    Dit maakt m'n dag toch wel ietsjes beter (:

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen