Ik was op het bed gaan zitten en had de slappe Louis uiteindelijk op mijn schoot getrokken. Hij lag als een of ander klein kind in mijn armen terwijl ik zachtjes door zijn haren streek.
"Wat doe je jezelf toch aan?" fluisterde ik zachtjes terwijl ik naar hem keek. Natuurlijk gaf hij geen antwoord. Wat verwachtte je dan ook. Ik keek naar hem en zuchtte diep, de tranen langzaam in mijn ooghoeken opwellende. Dit ging ik niet accepteren. Ik ging hem niet gewoon laten lijden zoals hij nu deed. Alcohol was niet de oplossing. Ik kon me ook wel eens laten gaan, maar dit ging wel ver. Ik ging hem in de gaten houden. Hem nuchter laten worden en vervolgens duidelijk maken dat dit niet de gang van zaken was. Ik ging er voor zorgen dat hij geen alcohol meer aan raakte. Want het laatste wat hij nodig had op dit moment was ook nog een verslaving. Hij had al genoeg om zich druk over te maken. Ik ging hem dus niet uit het oog verliezen. Ook vannacht niet. Nee, ik bleef maar hier. Ik ging niet met een bewusteloze Louis over het campus slepen namelijk. Nee, ik ging gewoon een berichtje naar Jamie sturen over de situatie en dan hoopte ik dat het goed kwam.
Ik had echter niet het nummer van Jamie op zak en dus moest ik maar hopen dat Louis zijn wachtwoord van zijn telefoon nooit veranderd had. Ik mocht dan ook van geluk spreken dat hij het niet veranderd had en ik vrij snel ingelogd was op zijn telefoon.
Ik ging naar zijn contacten en zocht Jamie op, waarna ik op het sms-symbool tikte en een sms naar hem uit typte over hoe ik vannacht bij Louis bleef en hem in de gaten zou houden. Jamie sms'te al vrij snel terug dat dat goed was en dat hij wel bij Dave zou overnachten. Nou ja, dat ging Dave vast leuk vinden. Zo kon hij geen meid mee naar huis nemen. Niet dat hij het überhaupt voor mekaar zou krijgen, maar goed.

"Harry!" klonk een stem. Ik draaide me suf om en staarde in het donker naar de plek waar Louis zou moeten liggen.
"Ja?" vroeg ik hees. "Heeey" zei hij grinnikend. Was dat daadwerkelijk waar hij me voor moest wekken?
"Ga slapen Louis" zei ik tegen hem.
"Ik heb dorst" zei hij. Ik zuchtte diep. "Ik weet wat voor soort dorst jij hebt. Gaat niet gebeuren".
"Wat?! Mag ik dat niet zelf weten? Wie ben jij om dat te beslissen? Mijn moeder? Oh wacht.." begon hij nu geërgerd.
Ik voelde hem bewegen, overduidelijk de moeite nemend om over me heen te klimmen. Ik nam hem vast bij mijn pols en knipperde het licht aan, waarna ik hem ietwat gefrustreerd aan keek.
Ik kreeg een zelfde gefrustreerde blik terug, waarna hij probeerde zich los te rukken van mijn greep. Nou ja, ik had nu het voordeel dat ik sterker dan hem was.
Louis liet een geërgerde kreun horen en spartelde nog wat meer. Ik sloeg mijn andere arm ook om hem heen om hem in een fatsoenlijke greep te houden. Louis probeerde zich nog steeds los te rukken. Ik gooide mijn been ook over hem heen, zodat hij daadwerkelijk geen kant meer uit kon.
Louis stopte met spartelen "Harry laat me los".
"Nee" was mijn simpele antwoord.
"Harry, laat me los" herhaalde hij geërgerd. Ik herhaalde mijn antwoord.
Ik voelde zijn nagels in mijn vel drukken bij mijn onderarm. "Dat gaat je niet helpen" deelde ik nonchalant mede. Louis bleef klagen, voor zeker 10 minuten lang. Ik bleef echter mijn strakke greep volhouden. Nee, ik ging zeker niet los laten. Hij ging helemaal nergens heen. Ik wist niet waar hij zijn fles verborg, maar hij ging die plek niet bereiken.
Louis' geklaag werd langzaamaan minder en uiteindelijk staarde hij gewoon gefrustreerd voor zich uit.
"Eindelijk bij kennis gekomen?"
"Oh shut up" snauwde hij. Ouch, die deed pijn. Maar goed. Hij was niet nuchter. Moest ik hem serieus nemen? Ik deed mijn best om het niet te doen. Maar goed, ik hield me dus wel stil. Niet omdat hij dat wou, maar meer omdat ik geen behoefte had aan afgesnauwd worden. Ik keek naar Louis, die gewoon voor zich uit staarde met een strakke blik. Iemand was zwaar gefrustreerd. Het duurde een tijdje, maar ik was blij toen ik zijn oogleden langzaamaan zwaar zag worden.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen