Ik werd wakker in een enorm strakke greep. Echt een enorm strakke greep. Ik kon geen kant uit. Er lagen twee armen om mijn middel. Er lag een been over mijn benen. Ik probeerde me ietwat te verplaatsen maar dat had dus echt helemaal geen zin. Harry sliep overduidelijk en ik kwam hier overduidelijk niet tussenuit zonder hem te wekken. Ik had nog niet eens de ruimte om me op mijn rug te draaien. Ik kon werkelijk nergens heen.
"Harry!" fluisterde ik ietwat luid. Zijn ademhaling stokte en het was even stil "ja?"
"Mag ik uit je greep?"
"Nee".
"Nee? Maar ik moet naar het toilet" zeurde ik. Harry was even stil en zuchtte "dan gaan we samen".
"Samen naar het toilet?" vroeg ik verbaasd. Harry liet me los en ik rekte me even uit. Het nachtlampje sprong aan en hij keek me even suf aan, voordat hij zelf uit het bed stapte. Ik volgde zijn voorbeeld en liep ietwat ongemakkelijk naar de gang, om vervolgens aan de overkant naar het toilet te lopen. Harry stapte mee de toiletruimte binnen en wachtte op me terwijl ik voor het urinoir ging staan. Het moest niet gekker worden. En dus stond ik ook al weer vrij snel naast hem. Harry knikte en gebaarde dat ik weer voor hem uit naar de slaapkamer toe kon lopen. Ik liep dan ook terug en stond toen ietwat onwennig voor het bed, waarna ik hem aan keek.
Harry trok zijn wenkbrauw op.
"Waar is Jamie?" vroeg ik uiteindelijk.
"Bij Dave" antwoordde hij. Ik fronste "oh, oké". Ik had ietwat hoofdpijn, waardoor ik even met een pijnlijk gezicht over mijn voorhoofd streek. Ik had me in dagen niet meer zo nuchter gevoeld. Het was gewoon een vervelend gevoel, nuchter zijn. Dat was het moment dat ik daadwerkelijk fatsoenlijk na kon denken. En daar hield ik momenteel niet van. Harry had nooit hier moeten komen. Dan werd ik ook niet zo in de gaten gehouden. Hoe lang was hij hier al eigenlijk?
Ik nam plaats op het bed en keek naar Harry, die weer naast me kroop. "Hoe lang ben je hier eigenlijk al?"
"Sinds gisteravond rond half 8" vertelde hij. Ik kon het me niet herinneren. Ik kon me sowieso niet heel veel herinneren van gisteren. Dit was het eerste bewuste moment in uren.
"Lou?"
"Ja?"
"Ben je nuchter?"
"Ik denk het" mompelde ik onhandig.
"Goed. Laten we dat zo houden" zei Harry nu.
"Hoezo? Heb ik je iets misdaan?"
Harry was even stil, voordat hij zichzelf hervatte. "Nee, het is gewoon niet gezond".
"Heb ik je iets misdaan?" herhaalde ik. Die pauze was er niet voor niets.
"Nou," begon hij onhandig. Ik fronste. "Je was niet bepaald aardig tegen me de laatste keer dat we spraken".
Ik keek hem fronsend aan en hield mijn hoofd ietwat schuin. Ik had er totaal geen herinnering van. Naar mijn weten spraken we voor het laatst toen we naar huis gingen vanuit Engeland.
Harry bleef me aan staren en ik zou toch zweren dat ik zag dat hij zich verdrietig voelde. Zijn lip begon ietwat te trillen en zijn ooghoeken begonnen ietwat te wateren. Shit, was was hier gaande?
"Harry, wat is er?" vroeg ik zachtjes.
"I-ik weet het gewoon niet meer Lou. Ik maak me zorgen om je. Het doet me pijn om te zien hoe jij jezelf kwelt" zei hij hees terwijl de tranen nu over zijn wangen liepen. Ik had Harry bijna nooit zien huilen. Losstaande natuurlijk van die keer met zijn moeder. Dit schokte me behoorlijk dus.
"S-sorry Harry. Sorry voor alles. Voor het gemeen zijn. Voor het mezelf pijn doen. Voor het drinken. Ik vind het gewoon lastig" zei ik nu zelf met een half gebroken stem.
Harry knikte en veegde een aantal tranen weg "ik wil je niet zo zien Lou".
"Sorry Harry. Sorry, ik stop al. Ik wil jou ook niet zo zien" mompelde ik ongemakkelijk terwijl ik hem aan keek. Harry keek me in stilte aan.
"zou een knuffel je beter laten voelen?" vroeg ik zachtjes. Harry haalde zijn schouders op, nog steeds met betraande ogen.
Ik nam zijn hand vast en sloeg deze weer om mijn middel "kom op, houd me vast zoals je straks ook deed. Gebruik me als je knuffeldier".
Harry stak een arm onder me door en sloeg er eentje om me heen, waarna hij me weer tegen zich aan trok. Ik drukte mijn benen ook tegen de zijne, wat hij als hint opvatte om dat been ook nog om me heen te slaan. Ik kroop zo dicht mogelijk tegen hem aan en voelde zijn grip weer versterken. Hij drukte zijn gezicht dicht tegen mijn nek en drukte zachtjes een kusje.
"Ik hou er van als je me knuffelt" zei ik zachtjes.
"Ik hou van jou knuffelen" zei hij zachtjes terug. Ik kneep zachtjes in zijn hand die ik vast had, waarna ik mijn ogen sloot. Ik wou Harry niet teleurstellen. Dat was nooit mijn intentie geweest.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen