“Emma, we gave you one pill that other day to calm you down after what happened and for once you seemed calm. But we constantly had to upgrade your dose to keep you feeling like that.” Sprak Harry toen ik minderde met huilen. Ik keek hem bevend aan en snikte zachtjes, wachtend op het vervolg.
“Then we actually made you addicted to the medicine and the dose become so high that you became dizzy because of it and collapsed.” Het was even stil na de woorden. Het viel me op dat Harry in de ‘wij’ vorm sprak. Alsof iedereen betrokken was bij mijn welzijn, wat totaal niet logisch was als ze me nog steeds kwijt wilden.
“If Zayn wasn’t there you could have been dead. You had a really bad concussion and were oit for four days.” Ik knikte uit begrip en maakte een mentale notitie dat ik Zayn moest bedanken. Misschien wilde Harry dat ik het nu direct zou doen en dat hij het daarom zei. Ik krabte aan het kleine korstje op mijn pols en wilde mijn mond opentrekken om te vragen waar Zayn nu was, maar Harry was me voor met praten.
“So, since the medicine cannot keep you calm amymore i’d like to explain the situation to you.” Hij wachtte even en onze blikken vingen elkaar. Ik krabte het kirstje eraf en keek snel weg terwijl ik traag knikte; een andere keuze had ik waarschijnlijk toch niet.
“Firstly, I want to say sorry for the situation that happened a few weeks ago. I didn’t know how to handle the situation. I still don’t.” Een excuus? Naar mij toe?
“Don’t apologise, it was my mistake.” Sprak ik vlug. Opnieuw vingen onze blikken elkaar en zijn wenkbrauwen fronsten. Zijn handen waren gevouwen en zijn knokkels waren wit van het knijpen. Een zucht ontsnapte tussen zijn lippen door.
“When we found you we did not think you would be so...” zoveel werk? Zo irritant? Er was een reden dat híj me weggestopt had. Het plekje op mijn pols creerde kleine druppeltjes bloed.
“Fragile” ging Harry verder. Mijn gedachten schoten terug naar zijn zin; gevonden? Hoe dan? Ik had vaker over de dood van hém gedacht en hoe het gebeurd zou zijn maar ik was er vanuit gegaan dat hij me eerder verkocht had.
“Found me?” Fluisterde ik zachtjes. Mijn stem brak door het eerdere huilen. Ik nestelde mezelf dieper in de dekens en maakte een bolletje van mijn lichaam. Mijn ogen waren gefocust op de ringen om Harry’s vingers. Hij zuchtte opnieuw.
“It was... I don’t... You don’t know who we are, right?” Ik schudde mijn hoofd zachtjes, waardoor de stof van het kussen langs mijn wang gleed. Het creerde warmte. Nog een zucht. De vingers begonnen aan elkaars ringen te friemelen.
“So, we are the Hoxton mob, based in London. Never heard about us?” Weer schudde ik mijn hoofd en begon weer aan mijn pols te krabben. Mijn maag protesteerde tegen de baksteen die zich er plots vormde. Een gang; net als bij hém.
“We had some unresolved issues with the Northern mob and decided to resolve then by invading the house of their leader Thomas.” Ik schrok bij het horen van zíjn naam. Absoluut verboden terrein. Ik wist ook wel dat mijn meester geen goede zaken deed na 3 jaar, maar dat hij de leider was... daar had ik geen idee van. Ik wilde Harry vragen om te stoppen maar opnieuw was hij me voor.
“We basically killed everyone present in the house after we found that nothing useful was coming forth out of the negotiations.” Mijn adem stokte. Ik voelde Harry’s blik op me brandden, waarschijnlijk om mijn reactie te peilen. Misschien wilde hij me hier mee waarschuwen wat hij kon doen als ik niet gehoorzaamde. Ik durfde hem niet te vertellen dat ik liever dood zou gaan dan nog een keer zo leven. Als ik een keus had over mijn eigen lichaam tenminste.
“There was one guy that had told Zayn, when bleeding out, that there was someone in the attic behind the door. At first we did not get why he would betray his own people but when we came upstairs we were sure that he fooled us. The asshole had his last pleasure before dying. Out of anger I quickly went down to look for the safe with some valusbles in it, hopefully.” Mijn hart klopte luid en voor een moment leek het het enige geluid in de kamer. Harry ging verzitten.
“Liam stayed a second or two longer than us and heard you cough. I still don’t know how because there were about six pieces of furniture in front of the door, but after searching, Liam, Niall and I saw the small door, with a lock. It took us two minutes to find Thomas and the keys.” Ik kromp nogmaals ineens door de naam. Had ik het uitgesproken dan had hij me zeker zwaar toegetakeld. Meerdere scenarios vlogen door mijn hoofd en ik piepte zachtjes.
“Are you okay, Emma?” Harry stopte zijn verhaal en keek me indringend aan. Een kort moment oogcontact voor ik sprak: “You say hís name so... carelessly..” het was onmogelijk om in woorden uit te drukken. Voor mij was het zeker bijna 2 jaar lang ‘meester’ geweest.
“Sorry.” Nog een excuus. Het voelde als de omgekeerde wereld. “Do you want me to continue?”
Ik knikte na een kort moment denken. Misschien was dit mijn enige kans op dit verhaal en ergens wilde ik het nu ook afhoren.
“When we opened it, there was this terrible smell of death. When we shone the light of our telephone inside it sure looked like you were death. You were a paper white skeleton, rolled up in the corner, surrounded by all kinds of fluids but mostly blood. When Liam crawled inside he was amazed to feel a pulse. You were so cold that you couldn’t be alive so we all checked to be sure.” Korte stilte. “But you were really alive Emma. So we put on as many blankets as we could on you and carried you to the car and then home. Niall fixed you up and here you are.” Ik probeerde de informatie te verwerken maar kon er geen touw aan vastknopen.
“And what now?” Vroeg ik toen met de grootste moeite.
“Now you’re mine”

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Wauw..."Now you're mine
    love it

    2 jaar geleden
  • Manonxxx

    Wow!

    Dat laatste zinnetje vertrouw ik niet helemaal!

    Snel verder? Xx

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    "Now you're mine." Damn.. kreeg even kippenvel

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen