Ik heb besloten een nieuwe 'serie' van een type hoofdstukken dat ik in deze story plaats te beginnen, namelijk 'waargebeurd anticlimactisch', waarvan dit de eerste is. Het zijn een paar verhaaltjes die ik heb van dingen die ik heb meegemaakt, maar die waarschijnlijk niet heel grappig of spannend of leuk zijn als je ze niet zelf hebt meegemaakt, maar omdat ik ze wel heb meegemaakt en er goede herinneringen aan heb, wil ik ze wel vertellen. Bij dezen het verhaal van de Poolse paardenkoets. Omdat ik eigenlijk met mijn studie bezig hoor te zijn, maar het allemaal even niet wil, heb ik besloten eerst dit maar eens op te schrijven, om mezelf even wat leuks te gunnen. De foto hierboven is trouwens de paardenkoets waar het om gaat, al is de foto behoorlijk blurry.

Vandaag wil ik jullie het verhaal vertellen van een goede herinnering.
Bijna twee jaar geleden ging ik met mijn studievereniging zes dagen naar Polen. Het was niet echt een studiereis, maar meer gewoon een vakantie met andere taalwetenschapsstudenten.
Ik kende voordat ik aan deze reis begon ongeveer de helft van de groep mensen met wie ik ging. Destijds was ik denk ik nog een stukje introverter dan ik tegenwoordig ben en ik vond het in de eerste instantie wat lastig om een beetje mijn draai te vinden binnen te groep. We vlogen eerst naar Warschau en gingen op de derde dag met de trein naar Krakau en in Warschau sliep ik niet op een kamer met de mensen uit deze groep met wie ik het meest omging. Ik had daarnaast deze week in de eerste instantie best wel wat last van mijn slaapproblemen, plus het feit dat je op zo'n week sowieso al weinig slaapt, wat ertoe leidde dat ik in die hele zes dagen maar zo'n 24 uur geslapen heb in totaal, waarvan helemaal niks in de nacht van de tweede op de derde dag (de dag daarna heb ik als een soort halve zombie door Warschau en Krakau gelopen). Daarnaast heb ik op de tweede dag in Warschau een paniekaanval gehad, na daar al tijden geen last meer van te hebben gehad, en was het al met al in het begin dus niet helemaal geweldig en wat ik ervan verwachtte, hoewel mijn humeur zich na dat moment keerde en ik me de hele reis uiteindelijk als vooral geweldig herinner.
Op de vierde dag van de reis had ik eindelijk weer een nachtje redelijk geslapen (al was het ook maar zo'n zes uur, maar dat telt voor mij meestal toch als een volle nacht slaap), had ik een groepje mensen gevonden met wie ik wat meer kon optrekken (en werd ik zelfs betrokken bij hun traditie om 's avonds naar de McDonalds te gaan en een McFlurry te halen) en dat werd uiteindelijk wel een beetje de leukste dag van de reis, wat mij betreft.
We gingen 's morgens met de hele groep naar de zoutmijn, maakten daarna een stadswandeling door Krakau en splitsten daarna op in losse groepjes, waarmee ik die middag onder andere chocolademelk met muntaroma (er is een foto waarop ik heel verliefd naar mijn kopje zit te staren) dronk op een schattig binnenplaatsterrasje van een restaurant/café. 's Avonds aten we in een Italiaans restaurantje en hoewel ik mijn pasta niet heel indrukwekkend vond, was het wel heel gezellig. Hierbij moet ik vermelden dat ik tijdens het avondeten een redelijk grote fles Desperados dronk en hierna wel enigszins aangeschoten was, of in elk geval voelde dat ik alcohol op had. Wat bij mij soms gebeurt als ik gedronken heb, is dat ik wat hyperactief wordt, wat in dit geval ook het geval was.
Toen we uit het restaurant kwamen, besloten we nog even rond te wandelen door de donkere stad. Krakau heeft een soort centraal plein met een kerk en een markt en hier aangekomen zei ik dat ik zin had om een rondje over het plein te rennen, om maar even te illustreren in wat voor bui ik was (en dat terwijl ik een conditie van niks heb).
Op dat plein vind je ook van die paardenkoetsen die ik toeristensteden mensen rondrijden. Heel romantisch als je er met een geliefde bent, minder romantisch maar best grappig als je dat niet bent. Volgens mij zei iemand anders iets over dat het haar altijd al leuk had geleken om een keer in zo'n koets te rijden. Nu moet ik zeggen dat ik absoluut het soort persoon ben dat over het algemeen wel in is voor spontane plannen en avonturen en die, wanneer ik daar de kans voor krijg, haar best kan doen om leuke, terloops genoemde ideeën waar te maken. Mijn eerste reactie was, zeker in de bui waarin ik op dat moment was, dan ook: zullen we het doen?
Een beetje overleggend en lachend liepen we richting de koets. De vrouw die erbij stond, zag ons al aankomen en sprak ons aan, al weet ik niet meer wat ze zei, maar ze probeerde natuurlijk klanten binnen te halen.Terwijl de rest van de groep nog een beetje met elkaar overlegde en dingen zei als: 'Als het meer dan ... euro kost, doe ik het niet,' besloot ik het heft in eigen handen te nemen en liep ik naar de overdreven vrolijke Poolse koetsvrouw toe om te vragen hoeveel het kostte, iets wat ik niet zo snel zou doen als ik niet in de bui was waarin ik was, want ik ben niet altijd een fan van vreemden aanspreken. Ze gaf ons de prijs voor een ritje van zo'n twintig minuten, in zloty, omgerekend zo'n twintig euro, wat eigenlijk helemaal niet heel duur is. Als je ooit een koetsrit wilt maken, doe het dan in Polen.
Mijn enthousiasme was op dit moment al niet meer te stoppen en ik was nu vastbesloten dat we met zo'n koets gingen rijden. 'Doen we het?' Uiteindelijk waren we met een groep van zeven mensen die met mij dit avontuur aandurfden en ik betaalde de koetsvrouw zodat we ons niet konden bedenken. De koets was eigenlijk bedoeld voor zes personen, maar de koetsvrouw had zoiets van vooruit en we mochten er met z'n zevenen in. We zaten behoorlijk opgepropt met z'n allen, wij met z'n vieren op de ene bank, de andere drie op de andere, vijf meisjes en twee jongens (waaronder de jongen die ik op dat moment een soort van leuk vond, maar dat is een verhaal dat ik al wel eens verteld heb).
Ik geloof dat ik de hele rit gelachen heb. Ik heb niet het gevoel dat ik heel veel van het centrum van Krakau kon zien uit het raampje, aangezien het donker was, of misschien gewoon omdat ik bezig was met denken hoe leuk het was, en met mensen praten.
In elk geval vond ik dit moment in die paardenkoets het leukste moment van de hele reis, een goede herinnering en zo'n ding waarvan ik het heel leuk vind dat ik het in elk geval een keer gedaan heb.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen