Aella zat in kleermakerszit op haar bed. Het was kwart over vier ’s nachts. Ze was klaarwakker, wat vreemd was na zo’n heftige dag. Was het de adrenaline die nog door haar lichaam raasde? Gelukkig was het zondag en hoefde ze de rest van de dag niets te doen. Als er dan toch een moment kwam dat ze instortte, kon ze gewoon naar bed gaan.
      Uren gleden voorbij. Zelfs de verveling maakte haar niet moe. Ze had haar laptop op haar schoot gezet en een paar afleveringen van The Crown gekeken en hoewel haar ogen normaal gesproken altijd dicht zakten na drie episodes, was dat vandaag niet het geval.
      De zon was inmiddels al op. Buiten hoorde ze auto’s door regenplassen rijden. Erg druk was het niet, zo vroeg op zondagochtend.
      Aella klapte haar laptop dicht. De serie kon haar niet langer boeien. Ze stond op en strekte haar lijf. Nog steeds voelde ze zich fit, wat onvoorstelbaar was na een halve nacht in kleermakerszit op je bed zitten – laat staan een paar uur nadat je door de bliksem was getroffen.
      Ze liep naar het koffiezetapparaat, meer uit gewoonte dan dat ze er echt behoefte aan had. Terwijl het apparaat begon te pruttelen, liep Aella naar het raam toe. Ze leunde met haar handpalmen op de vensterbank en staarde naar buiten. De hemel was helemaal opengetrokken, er waren geen sporen te bekennen van de wolken die de vochtige grond hadden veroorzaakt.
      Plotseling kwamen de haartjes op haar armen overeind, alsof het raam op een kier stond. Haar maag kromp onrustig samen.
      Een rilling liep langs haar rug toen ze een fluisterstem hoorde. Het was een breekbare, wanhopige stem, wat ze meer intuïtief wist dan dat ze dat werkelijk aan het geluid kon opmaken.
      Aella hield haar hoofd ietsje schuin, hopend het geluid beter te kunnen horen. Zat er iemand in de problemen? Ze hield haar adem in toen haar ademhaling de stilte verstoorde.
      Daar was het weer, heel zacht.
      ‘Help me…
      Heel even was het alsof er ijskoude vingers langs haar hand gleden. Met een ruk trok Aella haar arm terug. Was er een geest in haar kamer? Ze had nooit veel met de paranormale wereld opgehad, maar wat kon anders die stem en die aanraking verklaren?
      ‘Help me alsjeblieft…’ Zacht als een briesje gleed de stem weer voorbij. In een flits zag Aella een meisje voor zich, hooguit tien jaar. Ze keek haar met grote, wanhopige ogen aan.
      Aella’s hand trilde. Wat was er met haar aan de hand? Had de blikseminslag toch neurologische schade aangericht? Ze dacht alle nachtmerries die haar het afgelopen jaar hadden geteisterd. Er was meer aan de hand.
      ‘Help me… ik ben bang om te sterven.’ Een snik. Aella had het gevoel dat haar hart verschrompelde. Was er op dít moment iemand stervende? Een kind? Had ze een zesde zintuig ontwikkeld door het ongeluk?
      Ze dacht aan de superhelden waar de bladen tegenwoordig over bol stonden. Speciale gaven waren allang niet ongewoon meer, al had een gezond scepsis er altijd voor gezorgd dat ze het gros daarvan gewoon een publiciteitsstunt van Stark Industries had beschouwd.
      En die gek die met zijn scepter kwam zwaaien? De aliens? Sokovia? Zou iemand dat echt in scène kunnen zetten om zichzelf en zijn vriendjes in de kijker te spelen? Aella wist niet meer wat ze moest geloven, maar het was naïef om te denken dat ze zich die fluisterende stem inbeeldde.
      Ze trok haar schoenen en haar jas aan, pakte haar sleutels en ging naar buiten.
      Een lange tijd dwaalde ze door de straten. Ze probeerde zich op de stem te focussen, maar de voorbijrijdende auto’s leidden haar af.
      Concentreer je, Aella! Ze moest er niet aan denken dat ze werkelijk iemands doodsgefluister hoorde en diegene niet kon helpen omdat ze zich onvoldoende kon concentreren.
      ‘Ik kom,’ fluisterde ze. ‘Ik kom je halen. Hoor je me?’
      Stilte.


Reacties (10)

  • Roundhouse

    En die gek die met zijn scepter kwam zwaaien


    Meest perfecte beschrijving van Loki ooit :')

    Ik vind haar wel echt awesome dat ze er daadwerkelijk meteen iets mee doet en probeert de fluisterstem te helpen. Go Aella!

    Oh damn, ik ben bij. En nu kan ik wel snel verder zeggen, maar je schrijft sneller dan dat ik lees, dus tja... Love it so far though(H)

    2 jaar geleden
  • Laleah

    Ik zou echt lijp gaan als ik dat zou meemaken. Zou dan echt niet meer ergens alleen durven zijn :') en hehe kerel met die scepter ^^

    2 jaar geleden
  • Grace

    oOOOH, eigenlijk wel creepy om zo stemmen te horen

    2 jaar geleden
  • Pinguino

    The Crown is echt goeie serie trouwens

    Ik zou echt spontaan in m'n broek zeiken hè, als ik ineens zo gefluister hoor. Bitch, bye, I'm out. En al helemaaaal niet antwoorden D:

    En die gek die met zijn scepter kwam zwaaien?

    Oh, Aella, dat is toch wel een zeer aantrekkelijke gek, don't worry :"D

    2 jaar geleden
  • Vasya

    Oh, dat is eigenlijk wel echt eng. Ik vraag me af of ze het kind nog gaat/kan vinden.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen