H O O F D S T U K 2


Er moest ongeveer een klein uurtje gepasseerd zijn eenmaal ik mijn koffer uitgepakt had. Ik hoopte hevig dat mijn kamergenoot er geen probleem mee zou hebben dat ik de linker kant van de kamer geclaimd had. Mijn studieboeken lagen verspreid over mijn bureau, mijn bureaulampje verlichtte de al donker wordende kamer helder en mijn laptop stond in het midden van de chaos. Met een diepe zucht liet ik mijn ogen over de kamer glijden, mezelf afvragend wat ik nu met mijn tijd ging doen. De klok boven de eettafel weergaf dat het al richting etenstijd ging. Vastbesloten propte ik de juiste benodigdheden in mijn rugzak. Mijn laptop en de studieboeken voor het eerstvolgende college propte ik erbij. Met een zwaarbeladen tas liep ik richting het eetcafé. Door mijn aankomst had ik nog geen tijd gehad om boodschappen te doen. Dit had ik voor morgen ingepland, dan zou ik mijn leven beter gaan inrichten. Een bezoekje aan de lokale supermarkt en aan de universitaire sportschool stonden morgen, gezamenlijk met mijn eerste colleges, op het rooster. Verder had ik vrij veel ruimte over om de nieuwe omgeving op me in te laten werken. Misschien zou ik Niall nog bellen. Met Harry’s vriend had ik de afgelopen maanden, net zoals met Eleanor, veel contact gehad. Ik betwijfelde alleen of Niall zich in London bevond. De ex-bandleden waren weinig thuis. Misschien Liam nog het meest, nu hij een kindje had en Cheryl in Engeland werkte. Een diepe zucht ontglipte mijn lippen. Harry’s vrienden lieten meer van zich horen dan mijn vriendje zelf. En dat kwetste me. Met de plattegrond in mijn linkerhand en mijn rugzak over mijn rechterschouder gehezen, begaf ik me richting het eetcafé. Deze vond ik gemakkelijk, mede dankzij de goede uitleg van Ricardo. In het eetcafé was het druk, waardoor de luidruchtigheid me enkele secondes overrompelde. De plattegrond propte ik snel in mijn broekzak, terwijl ik achteraan de rij plaatsnam. Ik pakte een dienblad en gooide er bestek op. Vervolgens liet ik mijn ogen over de borden glijden. Veel honger had ik niet. Mijn oog viel op de Ceasar Salad. Gezond en lekker. Met een glimlach pakte ik een verse juice en bestelde mijn maaltijdsalade. Niet veel later zocht ik met mijn volle dienblad een plekje in de drukbezette kantine. Veel jongeren hadden het duidelijk naar hun zin. Het gelach kwam me tegemoet. Ook verschillende talen waren duidelijk door elkaar te verstaan. Frans, Engels, Duits en een taal die ik niet kon plaatsen. Na een paar minuutjes zoeken besefte ik me dat er geen ‘vrij’ tafeltje te vinden was. Ik moest wel aanschuiven aan een tafel waar nog maar één of twee plekjes vrij waren. Nerveus liep ik op een tafel af.
‘Is deze stoel vrij?’ Ik probeerde zelfverzekerd te klinken, maar hoorde mijn eigen aarzeling. Opnieuw vervloekte ik mijn nervositeit. Door mijn simpele vraag viel het gesprek stil en richtte vijf paar ogen zich op mij. Een meisje met donkerblond, krullend haar knikte vriendelijk en schonk me een glimlach. Vlug zette ik mijn dienblad neer, liet mijn rugzak op de grond vallen en nam plaats op de vrije stoel. Het gesprek naast me zette zich, tot mijn opluchting, gewoon voort. Ze spraken Engels, maar aan hun dialect was duidelijk te horen dat zij geen Britse nationaliteit hadden. Het stelde me op mijn gemak. Ik was niet de enige buitenlander. Langzaam at ik mijn Ceasar Salad op. Hoewel ik geen acht probeerde te slaan op mijn mobiel, merkte ik dat mijn ogen toch af en toe de display checkte. Deze lichtte, tot mijn grote teleurstelling, niet op. Harry had nog altijd niks van zich laten horen. Mijn eetlust verdween en na een ruime tien minuten in de kantine, staakte ik mijn avondmaal.
‘Sorry, dat ik je stoor,’ hoorde ik een vrouwelijke stem op het moment dat ik het dienblad een stukje van me afschoof. Vragend keek ik opzij. Hetzelfde meisje, dat me het plekje had gegund, keek me met grote bruine ogen aan. Ze intrigeerde me, aangezien haar ogen haast groter waren dan haar gezicht. ‘Maar ik herken je ergens van. Zou dat kunnen?’ Haar stem klonk vriendelijk en onschuldig, waardoor ik vriendelijk terug glimlachte. Toch deed haar vraag me twijfelen. Wat moest ik hierop zeggen? De kans was best groot dat ze me herkende door al het nieuws omtrent Harry Styles, maar als dit niet het geval was, kon ik arrogant overkomen.
‘Misschien van het interview met Harry Styles of meer nieuws over hem?’ opperde ik aarzelend. Nadenkend keek ze me aan. Vervolgens verwijde ze haar ogen, waardoor haar gezicht een nog intrigerende gelaatstrek kreeg.
‘Ja, dat is het,’ riep ze enthousiast. ‘Jij bent de vriendin van Harry!’ Ze schreeuwde het uit, waardoor ik automatisch gebaarde wat stiller te zijn. Niet de hele wereld hoefde het te weten, althans… Als ze dat nog niet deden. Haar vrienden bekeken me nu ook nauwlettend, waardoor ik me enigszins opgelaten voelde. Vervolgens barstte er een gesprek los over mij, in mijn eigen nabijheid. De meiden beweerden me ook op televisie gezien te hebben, wat zeker mogelijk was. Harry en ik hadden in juli een interview gehad met als doel het verminderen van de roddels en geruchten. Het was nauwelijks gelukt, helaas. Wel was mijn status destijds verandert. De wereld leek sinds het interview vriendelijker over me te denken, maar alsnog waren er altijd de vervelende en denigrerende opmerkingen. Het was niet makkelijk geweest, maar Harry had me er elke keer weer doorheen weten te slepen. In zijn bijzijn voelde ik me sterk, haast onverslaanbaar. In de kantine was het tegenovergestelde het geval. Ik voelde me onzeker, haast minderwaardig. Het gesprek wat ze over mij voerde, in mijn bijzijn, deed me ongemakkelijk heen en weer schuiven op mijn stoel.
‘Harry is nu aan het touren toch?’ Het donkerblonde meisje stelde de vraag weer aan mij. Vlug knikte ik instemmend.
‘Ja, hij zit in Amerika nu.’
‘Jij was daar toch ook?’ Een roodharig meisje met sproetjes mengde zich nu in het gesprek. Ze glimlachte eveneens vriendelijk, maar opeens omarmde ik de verwelkomende glimlachjes niet meer. Wat als ze iets van me moesten?
‘Ja, ik ben twee weken in Amerika geweest. Mijn zomervakantie,’ wuifde ik het weg. Het roodharige meisje knikte en leek kort na te denken. Ze wilde duidelijk iets zeggen, maar besloot uiteindelijk te zwijgen. Ik was daar blij mee. Ik wilde het niet over Harry hebben of over zijn tour. En het laatste wat ik met deze onbekende groep meiden wilde bespreken, was mijn relatie met de popster. Ze zouden het toch niet begrijpen, daarvoor kende ze mij en Harry te slecht. Zij zouden alleen maar jaloers zijn op het idee van de relatie. Dat een relatie met een beroemdheid niet alleen maar rooskleurig was, zou niet tot ze doordringen.
‘Ik ben Jasmine en dat zijn Eva, Kate, Jane, Amy en Rose,’ stelde het donkerblonde meisje zichzelf en haar vriendinnen voor.
‘Feline,’ stelde ik mezelf op mijn beurt voor. ‘Waar komen jullie vandaan?’ Uit vriendelijkheid stelde ik de vraag, maar oprechte interesse was het niet.
‘Jasmine en ik komen uit Denemarken,’ vertelde het roodharige meisje, genaamd Rose, me. Haar naam was een bewonderenswaardige keuze bij haar verschijning. Haar haren waren zo diepgekleurd rood, dat het haast de kleurtinten van een daadwerkelijke roos kon evenaren. Haar felle ogen, lichte huid en sproetjes maakte het plaatje compleet. Ze had iets mysterieus en melancholisch, maar tegelijkertijd ook iets zachtaardigs. Ze was als een roos met stekels. Mooi op het gezicht, maar ontzettend akelig als je het vast pakte. 'Kate en Jane komen uit Amerika.’ Ze knikte me vriendelijk toe en maakt vervolgens een gebaar met haar hoofd naar de laatste persoon aan de tafel. Eva zat ver van me vandaan, maar toch kon ik haar nieuwsgierige en vooral onderzoekende, bruine ogen gaande slaan. Betrapt keek ze naar haar eten en kauwde stug op haar eten. Niet beseffend dat ze zichzelf voor moest stellen.
'Eva komt ook uit Nederland,' vulde Jasmine het rijtje dan ook vluchtig aan, het Nederlandse meisje een meewarige blik schenkend. Mijn ogen flitsten terug naar Eva. Ze glimlachte vriendelijk, maar zei niks. Geen blijk van erkenning of verbondenheid gleed over haar gezicht. Ze stelde zich afstandelijker op dan alle andere meiden aan de tafel. Het verbaasde me, aangezien ik het fijn zou vinden om iemand met dezelfde nationaliteit te ontmoeten. Zij leek deze mening niet te delen.
‘Jij?’ vroeg Kate me nieuwsgierig. De blondine kwam nog het sympathiekste over. Ze had zich niet gemengd in het gesprek over mij, waardoor ik besloot dat ik haar het meeste mocht. Ze vond me niet interessant vanwege mijn vriendje, dat was meer dan duidelijk. En dat voelde fijn. Kate was een mooie verschijning. Haar haren waren blond, haar huid was nog bruin gekleurd door de zon en haar blauwe ogen staken mooi bij haar bruine huid af. Haar lippen waren zachtroze en vol van vorm. Het kon niet anders dan dat ze wist dat ze mooi was. Ondanks haar verschijning was er geen sprankje arrogantie voelbaar, tot tegenstelling met Jane en Jasmine. Zij hadden iets over zich heen wat me niet aanstond. Een gespeelde onschuld of een gemaakte lach. Hoe dan ook besloot ik me op Kate te richten.
‘Nederland,’ glimlachte ik vriendelijk en nam toch nog een hap van mijn salade. Vluchtig wierp ik een zijdelinkse blik naar Eva, maar deze gaf nog altijd een blijk van erkenning. Het was haast alsof ze het al wist. En toen besefte ik dat dit waarschijnlijk ook het geval was. Heel Nederland leek van mij gehoord te hebben, zodra de foto's met Harry samen zich begonnen te verspreiden. Dit besef deed me vermoeden dat Eva al doorhad wie ik was, zodra ik aan de tafel was gaan zitten. Wellicht dat ze daarom zo afstandelijk deed. Haar 'vriendinnen' vonden me nu al interessanter dan haar, waardoor zij niet meer de belangrijkste Nederlandse in het groepje was. Deze redenatie was de enige verklaring die ik kon bedenken voor haar ietwat ongepaste houding.
‘Ik ben daar dus nog nooit geweest. Ik hoop dat tijdens mijn studie in Londen ooit te doen. Het is zo dichtbij,’ glimlachte ze. Haar stem had iets vastbeslotens en deed me mijn blik op Eva losrukken. Geamuseerd keek ik Kate aan. Jasmine, Rose en Jane waren alweer in hun eigen gesprekken verkeerd. Alleen Kate leek mijn antwoord en nationaliteit interessant te vinden. ‘In Amerika is alles zo ver weg. Naar Nederland gaan is voor ons vaste kost,’ grinnikte ze. ‘Dat zou mijn vader voor zijn werk kunnen doen.’ Haar verhaal deed me ook lachen. Voor mij voelde de afstand tussen Nederland en Londen haast onoverbrugbaar, terwijl dit voor Kate niks voorstelde. Het verschillende perspectief op de situatie deed me goed. Het deed me mijn heimwee relativeren. Het besef dat Harry daadwerkelijk ver weg was en niks van zich liet horen, kwam door haar relativering wel terug. Ik voelde de glimlach van mijn gezicht verdwijnen, waardoor ik vlug mijn sapje opdronk.
‘Ja, het is best goed te doen. Klein uurtje vliegen,’ bekende ik. Kate ratelde verder over haar thuis in Amerika. Ze vertelde me over haar vader en haar broers. Ik merkte dat ze ze nu al mistte, net zoals ik Harry mistte. Amerika was zo ver weg. Ik haatte de Atlantische Oceaan. Het scheidde ons en ik kon er niet tegen. ‘Amerika is zo ver weg,’ zuchtte ik, mijn stem klonk haast melancholisch.
‘Het lijkt me lastig om een vriendje te hebben, die zo druk is,’ hoorde ik Kate zeggen. Ze had mijn somberheid goed opgevat. Ze wist waar ik op doelde. Mijn blauwe ogen bestudeerden haar gezicht. ‘Ik heb het uitgemaakt met mijn vriendje, vorige week,’ mompelde ze. Haar stem werd emotioneel. ‘Ik wilde opnieuw beginnen hier. Niet het gevoel hebben dat ik door iemand werd teruggehouden of mezelf moest verklaren, terwijl hij niet eens hier is. Lange-afstandsrelatie redden het zelden.’ Ze beet op haar lip en roerde met haar lepeltje door haar Latte Machiato. Haar mededeling was niet zozeer hoopvol te noemen. In tegendeel, het deed me elke positieve kijk op de situatie wegnemen. Ze moest mijn gezicht wit zien wegtrekken, aangezien ze vlug haar hand op de mijne legde. ‘Ik bedoel niet dat jij dat ook moet doen! Mijn relatie was helemaal niet zo serieus,’ begon Kate te ratelen, maar ik wist dat ze gelijk had. Hoe kon ik een relatie met iemand hebben die nu al niks meer van zich liet horen? Hoe kon ik in godsnaam denken dat een relatie met een beroemdheid stand zou houden? Ik zou de komende weken non-stop boven mijn boeken hangen, terwijl Harry de avonden op het podium spendeerde, overdag in een studio te vinden was en zijn vrije tijd vol propte met sporten, interviews, fotoshoots en dergelijke. Het was niet te doen. En dan had ik de tijdverschillen nog niet eens benoemd.
‘Nee, weet ik,’ reageerde ik kortaf op Kate. ‘Ik vind het wel fijn dat we allebei ons eigen ding kunnen doen, maar elkaar wel hebben om onze ervaringen te delen,’ beantwoorde ik overtuigend, mezelf een glimlach opleggend. Vervolgens raapte ik mijn rugzak van de grond en pakte mijn dienblad op. ‘Ik moet gaan, maar ik zie jullie vast nog wel.’ Mijn afscheid trok wel weer de aandacht van de andere meiden. Ze zeiden vriendelijk gedag, waarna ik mijn dienblad opborg in de daarvoor bestemde rekken. Vervolgens liet ik de luidruchtige kantine achter me en begaf me in de zwoele avondlucht. Het was aan het schemeren buiten, waardoor de temperatuur flink was gedaald ten opzichte van de dagtemperaturen. Ik vervolgde mijn weg naar de bibliotheek, aangezien ik het niet zag zitten om mijn tijd te doden met netflix. Ik kon maar beter goed beginnen aan mijn uitwisselingsprogramma. Daarvoor kwam ik hier immers. De bibliotheek lag er nog verlaten bij. Er waren ongetwijfeld weinig studenten die goed voorbereid het nieuwe collegejaar ingingen. Ikzelf had dat in Leiden ook niet gedaan. Hier was het anders. Ik wilde goed presteren. Ik wilde iets bereiken. Bovendien zou studeren me van de pijnlijke gedachtes over Harry afhelpen. Ik moest mijn hoofd bezig houden, zodat mijn hart niet zijn rol zou kunnen opeisen. Ik stopte mijn oortjes in mijn oren en begaf me naar een studeerruimte, waar ik enigszins verborgen zat tussen de boekenkasten. De muziek bracht een glimlachje op mijn gezicht. En de boeken voor mijn neus wekte mijn interesse. IJverig sloeg ik de boeken open en begon te lezen. Voor het eerst zou ik een collegejaar voorbereid beginnen. Voor het eerst sinds lange tijd zou ik vooruit lopen op de stof. Mijn ogen vlogen over de bladzijdes, terwijl ik hier en daar aantekeningen maakte en de stof goed in me opnam. Ik moest al uren bezig zijn, waardoor mijn ringtone me deed opschrikken. Vlug liet ik mijn pen vallen en zocht naar mijn mobiel in mijn zakken. Een paar seconde later had ik het voorwerp gevonden en opgenomen, zonder te kijken naar de afzender.
‘Met Feline?’ De haast was duidelijk hoorbaar in mijn stem.
‘Hé, met Harry.’ Ik kon het niet helpen dat deze simpele woorden mijn mondhoeken in een glimlach deden krullen, mijn hart sneller deed kloppen en me met volle verbazing rechter overeind deed zitten.
‘Hé Har,’ begroette ik mijn vriendje, de verbazing duidelijk hoorbaar.
‘Wat ben je aan het doen?’ Hij klonk oprecht geïnteresseerd. Op de achtergrond waren een aantal stemmen te horen. Ik vroeg me af waar hij was.
‘Ik zit in de bieb. Ben mijn college van morgen aan het voorbereiden, aangezien ik geen zin had om in mijn eentje de tijd te doden.’
‘Het verbaasd me nog dat je wakker bent. Het is hier al laat.’ Ik wierp een blik op mijn horloge en schrok opnieuw. Het was inmiddels al half één.
‘Ja, ik ga zo maar is terug naar mijn kamer.’ Ik zuchtte en probeerde het gegiechel op de achtergrond te negeren. ‘Wat ben jij aan het doen?’
‘Niks bijzonders. Etentje,’ wuifde hij mijn vraag weg. Ik zweeg. Ook Harry zei niks meer. Hoewel ik zolang naar contact had uitgekeken, overviel een onbehaaglijk gevoel me. Ik mistte hem. En alleen zijn stem kon dat niet wegnemen.
‘Hoe is je kamergenoot?’ vroeg Harry na een te lange, ongemakkelijke stilte.
‘Geen idee, nog niet gezien.’ Ik haatte mijn eigen kortaffe antwoord, maar het telefoongesprek leek juist alle energie uit me te zuigen in plaats van mij de energie, die Harry normaal gaf, te geven.
‘Harry, het eten komt eraan,’ hoorde ik een zeurende vrouwen stem op de achtergrond. Ik beet hard op mijn lip om niet aan de tranen toe te geven.
‘Ja ik kom eraan,’ hoorde ik Harry tegen de onbekende vrouw zeggen. ‘Fé, ik moet ophangen. Mijn eten komt eraan. En jij moet gaan slapen, anders ben je al moe op je eerste studiedag!’ Ik glimlachte kleintjes, door de waas van mijn natte ogen heen.
‘Ja, je hebt gelijk,’ wist ik over mijn lippen te verkrijgen. ‘Eetsmakelijk.’
‘Succes morgen!’
‘Ja, jij veel plezier.’ Na mijn woorden hing hij op. Geen ‘ik hou van je’, geen ‘slaaplekker’. Ik keek verslagen naar mijn studieboeken en zag hoe een traan een natte vlek op de bladzijde achterliet. Woedend wreef ik mijn wangen droog. Woedend op mijn zwakke persoonlijkheid. Ik klapte mijn studieboeken vlug dicht en begon mijn rugzak in te pakken. In mijn eigen wereldje liep ik terug naar de residentie, waar ik gemakkelijk de weg naar de juiste kamer wist te vinden. Het was stil in het gebouw. Haast alsof iedereen op tijd was gaan slapen voor zijn eerste dag. En terwijl ik mijn kamer opende, merkte ik mijn eigen vermoeidheid. De emoties eisten zijn tol. Met mijn flashlight baande ik een weg door de ruimte, bang om mijn kamergenoot wakker te maken. Het onbekende meisje lag inderdaad al te slapen. Ik zou haar morgen gedag zeggen. Na een korte douche kroop ik onder de warme dekens in mijn eenpersoonsbedje. Een eenpersoonsbed had ik al in jaren niet meer gehad. Nu ik erover nadacht, had een eenpersoonsbed ook nooit gekund. Al sinds mijn vijftiende had ik een vriendje. En toen dat na drie jaar uitging, had ik Harry binnen een jaar ontmoet. Het feit dat ik hier in een eenpersoonsbed lag en Harry met een onbekende vrouw aan het eten was, bezorgde me een gevoel van eenzaamheid. Voor mijn gevoel was ik nooit eerder zo eenzaam geweest. Ik luisterde naar de regelmatige ademhaling van mijn kamergenoot. Ondanks mijn koppigheid besloot ik Harry nog een ‘slaaplekker’ berichtje te sturen. Vervolgens draaide ik me op mijn zij en sloot mijn ogen. Klaar voor mijn eerste dag morgen. Eindelijk begon mijn eigen avontuur. Eentje waar ik alleen voor stond. En dat beangstigde me, maar bezorgde me tegelijkertijd een golf adrenaline en een gevoel van zelfstandigheid. Uit deze twee energiebronnen haalde ik de kracht om tranen te verdringen en vond ik de energie om slechts positief te denken over dit avontuur.


Wauw!! Gewoon 2 bladzijdes aan reacties en weer in de Kudo top!! Heel erg bedankt voor de lieve en leuke reacties!
Met een nieuw hoofdstukje begint de week weer (: Ik hoop dat jullie het opnieuw een leuk/goed stukje vinden en jullie je een beetje beter in Felines gevoel kunnen verplaatsen.
Nieuwe (en oude) abo's; welkom!! Dank jullie wel voor het lezen van dit verhaal!

Reacties (10)

  • GossipGirl21

    Ja abo zeker ze

    5 maanden geleden
  • Paulson

    Waarom doet Harry zo. Ik vind het nog steeds zo geweldig, ik hou van je uitgebreide hoofdstukjes (:

    1 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Snel verder!! Ik dacht dat hij gewoon in haar kamer ging staan, jammer niet dus

    1 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Oh oh..
    Ik weet niet wat ik van die meiden moet vinden.. Ze lijken vooral met Feline te praten omdat ze iets gehad heeft met Harry.. (of heeft).. Of dat gevoel heb ik toch..
    Hopelijk heeft ze een vriendelijke kamergenote..

    Ik ben wel benieuwd met wie Harry zit te eten.
    Wel lief dat hij nog belde.

    Xxx

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Nieuw abo, maar ik ga zeker deel 1 ook lezen.
    Doe het net ff andersom;)
    xx(H)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen