||Nymphadora ELoise ULey.

Mijn neef Seth had zijn belofte aan mij niet gebroken, hij had het wel degelijk onthouden. Gistermiddag zijn we met een aardig grote groep gaan zwemmen in het plaatselijke zwembad. In het begin bleef ik nog een beetje bij mijn neef hangen, maar verloop de dag had ik mijn eigen draai gevonden. Daar een hele dag ons te hebben vermaakt, gegeten, had mijn neef nog een ander soort verassing voor mij gepland.
Die avond zou ik een nachtje bij Embry blijven logeren.
Tante Sue, Leah en Seth moesten naar Charlie, de man waar mijn tante verlieft op was, en dus de stiefvader is van mijn neef en nicht. En mijn tante het te snel zou vinden, te geforceerd zou vinden om mij gelijk mee te nemen. Plus, er waren maar drie slaapkamers, dus dan zou ik op de kamer van Leah of Seth moeten. En, aangezien ze het een en ander moesten regelen, zou dat ook heel erg lastig worden met mij. Zouden ze weer een of andere babysit moeten inschakelen, en of mij mee moeten nemen op sleeptouw.
"Heb je goed geslapen" de hese warme stem van Embry trok mij ruw uit mijn hersenspinsels. Grinnikend begon ik te knikken op zijn woorden, waarop ook Embry een erg brede grijns op zijn gezicht kreeg. "Mooi," lachte de jongeman een stapel boterhammen op tafel plaatsend. Niet veel later had Embry de gehele eettafel gedekt met een heerlijk ontbijt.
Van boven weerklonken voetstappen, lichtere als dat van een man.
Het moest dus wel de moeder van Embry wezen.
"Dat is mijn moeder, ze zal zo wel naar beneden dalen" verontschuldigde Embry zich, met een lichte twijfelende blik.
"Oké, moeten we dan niet wachten" vroeg ik stilletjes.
"Als jij dat wilt, kunnen we dat doen" lachte Embry knipogend. Ik voelde me wangen beginnen kleuren, maar goed dat mijn huis roestbruin was zoals die van Embry, waardoor mijn rode blos dus minder zou opvallen.
"Dat is wel zo netjes, Embry" giechelde ik, prikkend in zijn wangen.
"Netjes opgevoed" lachte Embry zijn hand door mijn goudblonde haren halend.
"Zeer goed opgevoed" was daar een tinkelende warme stem. Haast net zo warm als de stem van mijn tante en de stem van Emily. Je kon beter zeggen dat ze er precies tussen in zat. Een grinnik rolde er over mijn lippen, en onschuldig haalde ik mijn schouders op.
"Ziet er goed uit Embry" complimenteerde de vrouw haar zoon.
Ze liet zich neerstrijken op een van de houten stoelen rondom te eettafel en schonk voor haarzelf een kop koffie in. Ze wisselde de kannen en begon voor mij een beker thee in te schenken. Na een paar minuten hadden we allemaal een boterham op ons bord liggen en leek de gespannen sfeer te verdwijnen.
"Zo Nymphadora, hoe bevalt tot nu toe La-Push" lachte de vrouw nadat ze een slok van haar dampende mok koffie had genomen.
"Het is hier mooi, rustgevend, magisch, erg regenachtig op bepaalde momenten" somde ik stilletjes op, "en zou je hier willen blijven" was de volgende vraag van de moeder van Embry. Ik haalde mijn schouders op, keek de vrouw bedenkelijk aan en herhaalde mijn eerdere actie.
"Dat is nog lastig, je weet het niet" lachte de vrouw, vermakelijk.
"Juist, pap is op een belangrijke reis, mocht de man terugkeren, zal de kans wezen dat ik weer met de man verder trek" fluisterde ik stilletjes.
Het voelde gek, zoiets te benoemen, maar het was de waarheid. Mijn vader zou ergens nooit erg lang willen blijven en vooral niet als er gevaar in de buurt waaide. Daarbij had mijn vader allang door dat ik mij erg thuis voelde in Storybrook. La-Push was niet verkeerd, zeker niet, net zo rustig als Storybrook, meer bos en bergen, maar minder winkels en vermaak.
"Je bent nog jong, wie weet waar de reis je naartoe zal leiden" grinnikte de moeder van Embry.
"Ja, mysterieus dus" giechelde ik, een hap nemend van mijn belegde boterham. Embry zijn bezorgde, verdrietige gezicht leek wat te vervagen, waarop hij mij een oogverblindende glimlach schonk.
"Wie weet" lachte Embry, knikkend.
"Als pap terug keert, kan het best wezen dat pap met mijn tante in gesprek gaat" fluisterde ik bedenkelijk.
"Naar waar denk je dat" was Tiffany de moeder van Embry, verbaasd.
"Tante Sue en pap hebben meer als zestien jaar geen contact gehad tot afgelopen zeven weken terug" fluisterde ik stiller "pap heeft in zijn jongere jaren heel veel verkeerde gevaarlijke keuzes gemaakt en moet daar nu de consequenties van dragen" ratelde ik mijn hersenspinsels op. "Nog altijd is hij erg onduidelijk met zijn uitleg en verhalen, cryptisch op sommige momenten" verzuchtte ik verder.
"Dan denk ik dat je gelijk gaat krijgen, als er echt zoveel speelt zullen ze daar waar de tijd rijp is een gesprek voeren" antwoordde Tiffany de moeder van Embry. "Ja, misschien" glimlachte ik, zoetjes.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen