||Nymphadora ELoise ULey.

Embry had zich languit op het gras laten vallen. Ik had al een aardige grote ronde door de beek gezwommen en was al een keer terug aan wal geklauterd.
"Embry" vroeg ik stilletjes, nadat ik naast de jongen in het grasveld ging zitten. De jongen knipperde met zijn ogen en kantelde zijn hoofd mijn kant in, "ja" gniffelde hij, vanonder zijn lange zwarte gekrulde wimpers.
"Geloof jij in magie" mijn wenkbrauwen licht gefronst, "ja, in een zeker zin geloof ik in magie" antwoordde de jongen naar waarheid. Ik voelde het, geen alarmbellen, zoals het wel rinkelt bij tante Sue, Leah of Seth als ze met een of andere leugen komen.
"Waarom" nu was het Embry die een vraag had gesteld.
"Sommige niet gelovige, verklaren je dan voor gek" mompelde ik, "heb je magie gezien, gevoelt of geloof je gewoon dat het er is" vroeg ik op mijn beurt weer aan de jongen. Hij had zich inmiddels recht gedrukt en niet begrijpend had hij zijn wenkbrauwen gefronst.
"Telt het mee, pratende krab" grinnikte Embry, zijn wenkbrauwen speels gerezen.
"Hm, ja dat telt, maar ik bedoel buiten Sebastiaan om" mijn vraag was haast zo stil dat hij hem niet gehoord kon hebben.
"Ja, ik kan het in een zekere zin voelen, heb het ook gezien en ik geloof erin zoals jij" knikte Embry glimlachend, opnieuw geen rinkelende alarmbellen die in mij afgingen, nee de jongen sprak de waarheid. Een glimlach sierde mijn lippen, en dat was iets dat echt oprecht was. "Jij hebt vragen, is het niet" vroeg ik retorisch, mijn blik van Embry laten afglijden.
"Ja, niet alleen ik" grinnikte Embry, mysterieus.
"O, wie nog" vroeg ik stilletjes.
"Sue, Emily, Sam, je neef en nicht" ratelde Embry het lijstje met personen op. Een grinnik rolde over mijn lippen "voor tante Sue moet het helemaal niet zo moeilijk zijn. Ze moet gewoon de brief van pap lezen, de brief die ze gekregen heeft voor als er iets met mijn oudeheer gebeurt" knikte ik, mijn schouders optrekkend. "Het probleem zal hem eerder liggen met dat ze hem zo goed verstopt heb, dat ze hem niet meer kan vinden" giechelde ik.
"Maar, welke vragen heb je dan voor me" vroeg ik nieuwsgierig aan Embry.
De jongen begon te krabben in zijn nek, alsof hij op de een of andere manier zenuwachtig was geworden.
Verschillende stotterende woorden, verlieten de mond van de jongen, maar er iets van maken lukte niet.
"Begin bij het begin" knikte ik, mijn wenkbrauwen reizend.
Dat leek Embry de set te geven, hij leek zich te herstellen en begon licht te grinniken.
"Wat zijn je volledige namen? Je leeftijd, dag geboren? Heb je broers en zussen? Ken je je moeder? Zijn je ouders gescheiden? Waar hou je precies van? Wat is je favoriete kleur? Favoriete getal? Je favoriete wilde dier en huisdier? Weet je al wat je later in de toekomst wil doen?" ratelde de jongen de eerste rits vragen op.
Een grinnik verliet mijn mond waarbij de jongen zijn hoofd nog meer kantelde.
"Hoe ervaar jij magie? Wat vind jij van magie? Geloof jij in mythe? Heb jij wel is iets magisch meegemaakt? Wat heb je met dat bruine dikke oude boek? Waar staat dat boek voor? Waar kom je vandaan? Waar heb je allemaal gewoond? Heb je veel vrienden achter moeten laten? In wat geloof je precies? En wat zou je later precies willen doen als je in een vaste relatie zit" ratelde Embry de tweede rits vragen op.
Nog meer gegiechel verliet mijn mond.
De jongen had zeker een aardige kluit vragen. En op geen van alle vragen had ik antwoordt gegeven.
"Zo dat zijn me nog wel wat vragen" knikte ik, nadat ik uit gegiecheld was.
"Ja, sorry, voor mijn nieuwsgierigheid" grinnikte Embry, grijnzend.
"Nieuwsgierig, ja, maar ze allemaal beantwoorden kan ik niet" mompelde ik bedenkelijk.
"Kijk sommige vragen zitten een verhaal achter of zelfs iets geheel anders. Wellicht zou je me met sommige antwoorden niet eens geloven, zou je het te onrealistisch vinden. Misschien het antwoordt krijgen die je niet had verwacht of had willen horen" begon ik stilletjes, gedempt te praten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen